Alle inzendingen van Maria

De meest comfortabele manier van reizen is het lezen van een reisboek.…

Nog dagelijks bid ik: neem mij heer. Ik paai en vlei en kruip en smeer. Maar hoe ik stroop en honing strijk, ik kom niet in zijn koninkrijk.…

Uit welk gebergte moeten wij dit brekend ijs en gesteente lijden en om welk geheim moet zelfs de laatste rots in ons worden verbrijzeld.…

Want wie niet rein is, heeft vijandschappen overal en is daarvoor niet veilig. Alleen de reine mens loopt midden door zijn vijand en brengt hem van zijn stuk.…

In de winterslaap van het hart sterft de herinnering aan jouw gebaar, wat ik aan angst en schuld gehad heb, wordt door jou geërfd. Niets heb ik meer en jij hebt wat ik had, jouw wanhoop en verdriet bewijzen dat.…

Geloven lijkt me een omslachtige en moeilijke aangelegenheid te zijn, en zeker niets voor mij. Ik wil me niet laten vernederen omwille van Christus. Ik wil goed zijn in Gods ogen. Ik wil niet bij voorbaat als een zondig mens benaderd worden want misschien ben ik dat niet. Ik word 's morgens zo schuldeloos wakker!…

De laatste dag, de grote dag van het feest stond Jezus daar en riep: 'Als iemand dorst heeft, hij kome tot mij en drinke, hij die gelooft in mij - zoals de schrift zegt - uit zijn binnenste stromen de rivieren van levend water.' Dit zei Hij van de Geest.…

Niet vaak meer trekt het scherm voor zijn pupillen geluidloos op -. Dan gaat een beeld erdoor naar binnen, glijdt door het van spanning stille lijf naar zijn hart - en gaat teloor.…

Zijn blik is van het lopen langs de stangen zo moe geworden dat hij niets meer ziet dan stangen. Stangen houden hem gevangen, duizenden stangen, en daarachter niets. De zachtheid van zijn lenig sterke pas, die altijd weer de kleinste kring beschrijft, is als een dans van kracht rondom een as waarin een machtig willen is verstijfd.…

En in de nacht valt vanuit alle sterren de zware aarde in de eenzaamheid. Wij allen vallen. Deze hand hier valt. En kijk naar anderen: het is in allen. En toch bestaat er Eén die rond dit vallen oneindig zacht zijn handen heeft gebald.…

Mij roept geen oorlog weg uit mijn geweten en binnen in de wonden van de tijd, mij niet, ik ben het vrouwelijke water, dat schommelt in de biezenmand, dat vloeit tussen de spleten van de rotsformaties, hoorbaar als jonge vogels in hun nest, ik troost, ik balsem, ik veeg bloed weg waar het werd gestort, maar wapens, nee, geen wapens dan de wraak die…

Ik sliep op de bank en ging verder van huis dan ik ooit ben geweest. De volgende ochtend: je lacht. Zie je wel. Zo lachte je nog nooit. Je hoofd is er vreemd van. 'We gaan op reis we nemen de boot naar Dover vanuit Calais daar gaan we garnalen vangen in de haven.' Daar gaan we. Heel graag. Maar zeg me. Als ik altijd bij je blijf, waar moet ik dan slapen…

Zijn blik is van het lopen langs de stangen zo moe geworden dat hij niets meer ziet dan stangen. Stangen houden hem gevangen, duizenden stangen, en daarachter niets. De zachtheid van zijn lenig sterke pas, die altijd weer de kleinste kring beschrijft, is als een dans van kracht rondom een as waarin een machtig willen is verstijfd. Niet vaak meer trekt…

Dit vind ik de meest hoogstaande taak van een verbintenis tussen twee mensen: dat elk de eenzaamheid van de ander beschermt.…

Een moeder van één zoon gelooft in opvoeding, een moeder van twee gelooft in genen.…

Genant is de regenscène. Ik ren naakt het toneel op en krijg op een vaste plek een geregelde stortbui over me heen. Liggen de zalen minutenlang plat van de lach. Ik wacht maar tot ze ophouden. Dat past daar helemaal niet. Had de regie niet voorzien. We proberen door de scène te verplaatsen er een mouw aan te passen. Is nog niet gelukt. Zaterdag hield…

Ik sterf niet echt zelf nee, als Eline Vere elke avond. In het begin wel. Maar ik heb nu de conditie. Ja om te sterven en ik sterf nu niet meer. Echt.…

Liefde is zoveel beter als je niet getrouwd bent.…

Liefde bestaat hierin: dat twee eenzaamheden elkaar beschermen en aanraken en begroeten.…

iemand opent het venster iemand houdt de nacht over ons heen als een nieuw tentdoek iemand kent de weg iemand legt mij zijn oude tweedjasje over de schouders iemand zegt honing, iemand zingt honing, iemand proeft iemand gaat met mij de rivier in iemand zoekt tussen de schelpen naar de allerkleinste geopende schelp iemand zoekt naar een…

Gestaag doch genadig drupt een oplossing genaamd morfine luttele uren tot seconden weg steeds dichter naar pijnvrij. Neen, geen tranen, hier zou blijdschap moeten leven omdat het in zo`n draaiboek staat zonder paraplu’s en zwarte mantels onder regie in eigen stijl wordt Moët & Chardon met zwaard onthoofd bruisend als het leven sterft…

Ze is er niet meer spreekt hij zacht haar hand rust vertrouwd in de zijne jaren geleden nog maanden te komen heden onzekerheid soms droomt hij haar ogen terug naar toen en kust de gedachte zijn lieve vrouw die hem weer herkent…

Met het zonnetje op zijn vel bruist zijn libido lustig huppelt hij door `t duin hé ho hé ho hé ho zijn oortjes flappen lustig mee hij heeft het in zijn kop om haar te knuffelen in een wip hip hop hip hop hip hop vlot stelde hij zich aan haar voor dat hoort nu eenmaal zo nog sneller sprong hij op haar rug ho jo ho jo ho jo…

Zo uit het niets sprong ze in het oog Een gouden zonnestraaltje Ik hief mijn handen naar omhoog Plukte haar van de hemelboog En vlijde haar in een schaaltje Onder het deksel van kristal Schittert een warme lach Een Godsgeschenk uit het heelal Dat dichter bij ons blijven zal Verlichtend als bij toverslag Gelovend in haar grootste kracht…

Zo schattig hoe jij je trillend van spanning Onderwierp aan mijn kundige handen Ik, modelkapster met ouderwets mes Een weg banend door het kreupelbos Af en toe epilerend met een pincetje Je gaf geen kik, ik ging helemaal los Het werd een mooie kale bedoening Ook mannen mogen een bikinilijn Het eindresultaat werd ontroerend Hoe dapper verbeet…

Zwart glanzende koetsen paardenhoefgetrappel echoot vergevingsgezind op verbaasde klinkers pagekopjes mannenbaarden vrouwen baren kinderen meisjes wiegen poppen zij hebben geen gezicht die eigen wereld draait om hun stukje leven voortbewegend bij stilstaan in de tijd zij blijven op het tuinpad en klitten bij elkaar een dorppsjeugd…

Hij sjouwde en vloekte zich door buxushaagjes waar oneindige paden steeds hetzelfde ogen kringloop van `zijn` tot de volgende boom..…

Kinds geluk. Geboren als roze of lichtblauw mama houdt zoveel van jou oma pampert ietsje terug in tijd ze is weer moeder's kleine meid dank u Altzheimer voor de tweede jeugd is dit geen dubbele levensvreugd kinderlijk blij zingt nu het grootje hoe zachtkens verglijdt mijn bootje..…

Onbereikbaar zijn de lippen tot vergankelijkheid geplakt de dood lijkt nu pas echt te leven in tastbaar wit satijn verpakt poedertjes hielpen gisteren niet ze kleuren vandaag het gelaat tot een vredig slapend gezicht dat pijn en verdriet achterlaat een laatste blik op de scheiding gelegd door andermans`hand vaarweltranen gedrenkt in linten…

Het hele lijf iets opgelift men zoog haar buikje plat er zit een kuiltje in haar kin dat ze voorheen niet had.…