Alle inzendingen van Mark

De arm is de meest publiek zone van het lichaam.…

Veel van de stress van het dagelijks leven komt door het feit dat nu één enkele generatie evenveel veranderingen meemaakt als honderden jaren geleden twaalf generaties.…

Solvabiliteit is de mooiste tijd.…

Als je belooft iets niet te doen, weet je één ding zeker: je zou het heel graag willen.…

Zelden heb ik zo hard niets gedaan als de afgelopen weken. Het was vakantie – een woord dat letterlijk leegte betekent – dus er was alle gelegenheid voor. Voorheen betekende dat echter: een beetje uitslapen, rustig ontbijten, bedenken wat we zouden gaan doen, om vervolgens minstens twee uur lang te stressen om alles klaar te krijgen. Kinderen aankleden…

Hoewel het gevaarlijk kan zijn, je een bijrijder kunt kwijtraken en een opponent in de wielen kunt rijden, kan het af en toe de weg van de discussie versnellen door kort door de bocht te gaan.…

Rutgers maakt een biografische schets van Rimbaud in vijftien fictieve brieven. Ze zijn gericht aan zijn goede vriend Delahaye, dichter George Izambard, zijn leraar, zijn "Lieve, Allerliefste/Liefste...vader", aan Paul Verlaine, die hem voor schietschijf nam, aan de "Lieve, supergeile Astrid" ergens in Stockholm en aan de vrienden van het laatste…

Hoewel het gevaarlijk kan zijn, je een bijrijder kunt kwijtraken en een opponent in de wielen kunt rijden, kan het af en toe de weg van de discussie versnellen door kort door de bocht te gaan.…

Het belangrijkste wapenfeit van vier jaar debat over normen en waarden is dat de buschauffeur nu consequent gegroet wordt bij het verlaten van de bus.…

Wagners muziek is beter dan zij klinkt.…

Grote idealisten eindigen vaak als bevlogen cynici.…

Het belangrijkste wapenfeit van vier jaar debat over normen en waarden is dat de buschauffeur nu consequent gegroet wordt bij het verlaten van de bus.…

Ik probeer geen poëtica te hebben, ik vind dat dat niet kan. Er zijn geen wetten, behalve per keer. Je hoeft ook helemaal je best niet te doen om een bepaald soort gedicht te schrijven, dat schrijf je toch wel. Als je een bundel even laat liggen, zie je dat de gedichten erin, ook al vond je ze eerst heel verschillend, toch duidelijk van één persoon…

Ik verbaas me dat vooraanstaande PvdA'ers nu al op het graf van hun partij staan te dansen.…

Titel: Van alle tijden, in alle culturen. Wereldgeschiedenis van de homoseksualiteit Auteur: Robert Aldrich Uitgeverij: Nieuw Amsterdam/Standaard uitgeverij Omvang: 384 blz. Prijs: 37.50 euro Vraagt de tolerante -maar- bezorgde hetero: “Zijn er niet veel meer homo’s dan vroeger? Is het geen modeverschijnsel?” ‘Van alle tijden, in alle culturen…

Je bent niet hier maar ergens. Ik ben daar niet. Al is het er, dat ergens, ik vind het niet. Ik vind het niet dan ergens, waar jij nu bent. Waar ik niet ben, ik die alleen maar ergens voor jou ben. -------------------- uit: 'Niets', 2005.…

De lucht ligt als een blok op het land, onzichtbaar en massief. Je gaat gekleed in de kleur van je haar, in je ogen, je passen en je woorden. Je bent hier en elders. Ik draag je me na en huiver. Je bent te groot misschien, of te dichtbij. Je onbereikbaarheid is onvergeeflijk. Kon ik een vogel zijn - maar de nauwkeurigheid ontbreekt me…

Nu pas,weet ik ,waarom 't nooit meer Lente wordt Bomen bloesemen niet, Vogels zwijgen, Zelfs de wolken houden halt, Zwijg mij van hart en zon en maan; Nu Gij der Eeuwigheid bent ingegaan...…

Wat zouden de sterren toch wensen Bij het zien van vallende mensen…

het is een mysterie voor me het spel gaat door voor de gebruikelijke beloning en extra uitgaven vertrouwelijke informatie zie ik in het dagboek staan dit is mijn onderzoek het gaat verder niemand aan ik contoleer alle vensters graaf in de modder je komt het allemaal tegen bij dit soort kolder euro-tekens in je ogen kun…

Als ineens de zon de schaduwen opzij veegt naar de verste hoeken van de kamer, kijken we op maar zeggen niets. Ik buig me naar het stof, neem af, jij strekt een been om naar de keuken te gaan. De richting staat elegant gecomponeerd lichtval te verdragen. Over de tafel hangt een gesprek. We hebben het verlaten, we bewegen ons nu schuchter…

Klein huis, maar gooi er eens een bal doorheen en het wordt groot. Zie al die meters, zijn ze niet van ons? En slenter eens alsof je niet weet waar je heen gaat: ruimte rekt zich geeuwend uit tussen de muren. Zie: het dwalen dat de kamers met elkaar verbindt is witgeverfd. Er is een trap, een kapstok in een kast, wat deuren. Als een landweg…

ik haatte op een dag al mijn leugens, mooi verpakt in knik en vriendelijke lach terwijl ik anders voelde ik wilde dus mezelf zijn en niet zo op mijn hoede gaf alle ruimte aan mijn pijn en opgekropte woede zie nog mijn baas, de heer van Geel geheel van kleur verschieten mijn handen wrongen om zijn keel dat was pas écht genieten…

Kijk, mensen vragen me wel eens waarom ík dat niet doe. Voor mijn moeder zorgen, maar ik kan dat niet. Zwakke rug hé. Als ik zondags een uur of drie, vier met mijn vrienden op de mountainbike door het bos gesleurd heb en ik lig dan thuis op de bank een beetje te bekomen, dan voel ik het hier achter zo een beetje trekken. En dan denk ik ‘O , o 't…

Wie een pessimist is voor zijn 48 ste jaar weet te veel; wie een optimist is na zijn 48ste jaar weet te weinig.…

Alle ramen zijn open. De geluiden van binnen en buiten mengen zich; mengen zich met het licht en de gedachten. Uiterst verwonderlijk is deze lijdzaamheid. Met handen waarin geen zand en ogen onder leden wachten we lang. Het zeggen is bijkomstig. In de verste stilste hoeken is er plaats voor, tussen het gebeuren, naast het wachten. Er beweegt…

Jij en ik Je weet wat ik bedoel Je moet me toch snappen Dat ik iets meer voor je voel. Het leven is niet Altijd datgene wat jij ervan verwacht Je leeft even alleen Dus aandacht is waarnaar je smacht. Ik heb je dit gegeven Niet wetende wat me te wachten stond Gevoelens staan me in de weg Zal ik het nog een keer beleven? Het is toch…

Je naam zegt me net zoveel Als de lach op je gezicht Je straalt met heel je lichaam Een onweerstaanbaar licht. Jij bent voor mij de enige De vurigste liefde, en diep van binnen Weet ik wat je wilt Waar zullen we beginnen? Het is een beetje donker In de kamer waar ik slaap Ik open mijn ogen Gaap……

april 2004 het ging er vrolijk aan toe: vogeltjes- kermis op zijn Falludja's. foto's voor het thuisfront. goedlachse cipiers in een on- bewaakt ogenblik als met een ganzenveer aangestreken. hoe het licht zich naar hun duistere praktijken plooide, naakte mannen op een hoopje geworpen, elkaar opwreven, besprongen. wie die eerste les in democratie…

Oud geluk (niet te koop) in oude kamers. Is dat niet mooi? We wisten al dat de zin van de ervaring de herinnering is, en dat daarbij desnoods de ervaring achterwege gelaten mag worden, maar zo helder zagen we het zelden. Je sloot de deur, keek me aan met ogen van fluweel, glanzend glad van ouderdom, en achter de deur stierf men er op los…