Als in een lege kamer, zo
voel ik me nu wegstromen
En word ik midden in deze
muziek uit elkaar gezogen
Om achteraf in te krimpen
alweer, de bas versterkend
Moordende klanken horen
toch niet snel genoeg dood
Nieuwe ogen, fortissimo tot
aan de hemel achtervolgen
Het pad naar rechts en dan
opeens heel abrupt stoppen…
gedragen door zilveren vleugels
alsmaar oostelijker naar ’t einde
laat ik me over zeeën zweven
gedragen door zilveren vleugels
zie alles minuscuul verschijnen
in een wirwar van warme tranen
laat ik me over zeeën zweven
alsmaar oostelijker naar ’t einde…
Haar macht'ge bloei overweldigt me,
't briljant rozige van haar bloesems.
Geheel stralend staat zij daar uniek,
reeds te laat is't om vast te leggen.
Zij als 't hart van menig Samurai,
op heet'rdaad in denken gevlochten.
Nimmer reiken haar teed're knoppen,
meer nabij dan onvoorspelbaar ver.…
In lichte schemering vervlocht'n,
van zilv'rdraad en engelenhaar.
Korte flitsen in haar waterschoot,
dwergstenen in't diep verborgen.
In donk're duisternis geslingerd,
geheel aan haar lot overgelaat'n.
Verdwaasd zal de adem vloeien,
nadat zij 'r fluist'ringen onthult.
In elke gouden ochtendboom,
zit een waarheid tussen takken.…
0
Bezig met laden