een eenheid was gevormd
zoals de zee met het strand
en de deur met een dak
zo kon ik bij je schuilen
waar mijn ziel vertekend was
blies je splinters even weg
met jouw ogen van de dag
zonder het licht van de nacht
en door jouw haren te voelen
was mijn kussen sneller droog
zonder het gefluit in de ochtend
en de wind vanuit het westen…
hoe die zon langs me heen gaat
nu jij op dit pad bent gaan lopen
en jouw schaduw mij door dag één
ook in het avondlicht doet fascineren
hoe wolken troostend voortbewegen
voor mij wanneer ik al je vingers
bescheiden heb aangeraakt
en niet alleen dat
dat een kaars zo kan branden
terwijl de wind vaak heeft tegengewerkt
zelfs achter mijn…
ik heb je tranen niet geteld
maar het was denk ik genoeg
om alvast twee halve glazen
met elkaar te kunnen drinken
ik heb ze voor je weggeveegd
om niet weer verdriet te proeven
en onze Raki was nog niet op
-ik was liever dronken
van de drank-
maar zoetigheid was
allang verdwenen
en daarom wat later
deden we onze ogen dicht
zorgen…
alle prikkelingen die hij ontvangt
vormen zijn eigen veilige wereld
waar de zon meer kan zijn
dan een lichtbol van warmte
wonderbaarlijk leeft hij het leven
en laat hij levens veranderen
als zijn lach ook wordt gevangen
en zij is de zee van eb naar vloed
die dierbaren laat meedeinen
tot aan de avond, door de nacht
en soms vallen sterren…
0
Bezig met laden