zoals jij leven in geboorte bracht
en het kind dat nooit was
zo hangt het in mijn hoofd
dat in het razen over gaat
als een idioom dat niet
echt spreekt, of geleuter
met geluid van water
vanuit de douche
of gelaten warmte
als jij vroeger op moest
en het zo lief zei
daarom breek ik
gebroken woorden in tien letters
tot het blauw…
een oceaan verder
in een onbekende taal
gillen jonge blauwvissen
genade
en het klagend besef
dat uitsterven
niets te maken heeft
met sterven
maar tranen ziet men niet
onder water…
0
Bezig met laden