Alle inzendingen van Porter

Het is een mooie dag vandaag, zo te zien, geen wolkje aan de lucht, een enkele misschien. Wat wuivend groen, waarbij een hoge plant over een steen naar voren buigt aan deze kant. Er staat geschreven, gebeiteld met erin wat goud, een meisjesnaam: Marloes; ze was pas zes jaar oud. Er lag een pop op vers omwoelde aarde, een schoteltje, een vorkje…

Er is iets met de zondagmorgen als stilte heerst in vroege uren, die langer dan gewoonlijk duren. Dan ben ik thuis, en als geborgen. Nog nauwelijks begonnen kijken straten voor zich uit met auto's, fietsen - zo door de ruit als voor gebruik verzonnen. Het heeft iets weg van Legoland, een speeltje voor een kind dat elke dag opnieuw begint…

Altijd en door alle jaren heen heb ik mezelf soms horen zingen van iets dat boven alle dingen me als een diamant toescheen. Een geluk dat nimmer zou vergaan en met zijn schittering wil zijn als lichtjes in een stadsfontein waar 'k vaak ben blijven staan om het spel te zien van 't water dat in de lucht een buiging maakt, maar toch al…

Ik wou dat ik weer was toen ik een beetje lachte om iedere gedachte - en nog iets had van een onbeschreven blad. Dat jochie uit de eerste klas die naar de mensen keek - en in zichzelf gebleven nog niet op iemand leek. En in dat prille leven nog met verbazing zag hoe wolken verder zweven, ook op een doordeweekse dag die windstil was…

Verstreken zijn de vele jaren. Versleten raak ik als een schoen die in de etalage bij Van Haren het absoluut niet meer zal doen. Dat komt wanneer de tijd verglijdt en elke dag een beetje meer iets van de hak en zolen slijt, met krassen in het bovenleer. Ook met de veters is iets mis, die vaker slepen over straat, hetgeen niet ongevaarlijk…

Van verre komt de wind voorbij, je ziet het aan het koren dat meebeweegt en diep van kleur de avond helpt aan een odeur als nooit tevoren. Op goed geluk hierheen gegaan en in de countryside beland, waar dorpen je nog groeten - ook als je even stil blijft staan en op de kaart van Engeland niets zoekt om te ontmoeten. Zachtglooiend zijn…

Een middag midden op de oceaan langs trappen naar het bovendek gelopen kom ik bij de railing aan en blijf er staan tussen twee breedtegraden van de tropen. De einder neemt rondom geen einde als mijn ogen als een albatros gaan dwalen over 't water met beneden de koralen die bloeien in het blauwe zijnde. Bruinvissen lijken op gevonden…

Nimmer heb ik tot Hem gezongen, een lofzang in een kathedraal of kerk. Nooit voelde ik me ertoe gedrongen, niet bij het opstaan of na m'n werk. Alsof Hij dan het lied beluistert zoals een leraar die mij overhoort, of 'k als mens wel ben gekluisterd aan een God zoals dat hoort. Eerder wil het me overkomen dat ik dichtend op een strofe…