Alle inzendingen van Remco+Campert

'De meeste kunstenaars belanden bij haar in bed. Je moet het als een soort entreegeld zien. Het hoeft maar één keer. Er zijn erger dingen. 'Is het beledigend als ik het niet doe?' 'Je bent schrijver. Je behoort tot een categorie waar ze tegen opziet. Het zou natuurlijk wel gewaardeerd worden'…

Opgelet: 'Engelse heuvels in maanlicht.' Waanzinnige kletspraat. God, wat haat ik poëzie. Mooie borsten zijn mooie borsten. Waar dient het woord 'mooi' anders toe? 'En de mijne zijn mooi?' 'Ja, de mooiste.'…

'Hoe vind je ze dan?' Opgelet: 'Engelse heuvels in maanlicht.' Waanzinnige kletspraat. God, wat haat ik poëzie. Borsten zijn borsten. Mooie borsten zijn mooie borsten. Waar dient het woord 'mooi' anders toe? Ik zeg het gewoon. 'Mooie borsten zijn mooie borsten.' 'En de mijne zijn mooi?' 'Ja. De mooiste.'…

Ik kom haar soms tegen, kan me nog wel voorstellen dat ik krankzinnig op haar was, maar voel niets meer, behalve misschien vertedering van het harde hart. Voorbij de angst, de weemoed, de haat, de eenzaamheid 's nachts als ik alleen sliep of me de dag in dronk in het nachtcafé met pooiers, portiers en palingboeren.…

Er is steeds meer waar je goed op moet letten of je bent het kwijt. Dat geldt allereerst voor levende wezens. Zo heb ik menige hond gekend die vrolijk blaffend voorgoed aan de einder is verdwenen en slechts een trilling in de lucht achterliet waar zijn staart eens kwispelde.…

Remco Campert aan Cees Nooteboom Elke dag nog praat ze met zijn grafsteen op het kleine kerkhof aan de overkant uitzicht over het dal met het dunne riviertje glinsterend als een spinnedraad in het Noord-Franse licht sinds hij dood is doet ze minder aan de tuin eens haar trots kreeg er nog een prijs voor de sénateur kwam er nog voor…

Sommige poëzie is met een klein mondje nog kleinere dingen zeggen…

Soms zie ik spoken 's avonds laat op straat in een vuilwitte jurk jij die niet bestaat of mager in een pak van vooroorlogse snit mijn vaders gelaat of tot mijn schrik in een spiegelruit mezelf die verdergaat. ---------------------- uit: 'Dichter', 1995.…

In de zoele middagwind zat ik op een bankje op de Boulevard du Général Leclerc naast een oude heer die Indochina nog had meegemaakt rozet in zijn knoopsgat witte sjaal om zijn uitgedroogde hals en een mormel van een hondje aandachtig aan zijn voet toen Sophie Marceau actrice die ik kende uit de bladen vergezeld van haar fotograaf uit een…

ik geloof in een rivier die stroomt van zee naar de bergen ik vraag van poëzie niet meer dan die rivier in kaart te brengen ik wil geen water uit de rotsen slaan maar ik wil water naar de rotsen dragen droge zwarte rots wordt blauwe waterrots maar de kranten wllen het anders maar de kranten willen het anders willen droog en zwart van koppen…

Als ik doodga hoop ik dat je er bij bent dat ik je aankijk dat je mij aankijkt dat ik je hand nog voelen kan Dan zal ik rustig doodgaan Dan hoeft niemand verdrietig te zijn Dan ben ik gelukkig.…

Godzijdank heeft een ziel geen billen.…

In je leven ben je voor jezelf een raadsel, maar na je dood weet iedereen opeens heel goed hoe je was - hadden ze je het maar eerder verteld.…

Niet te geloven dat ik knaap nog een vers schreef over de zilverwitheid van een berkestam en om mij heen grootse dronkenschap van de bevrijding: het water was whisky geworden. Alles zoop en naaide, heel Europa was een groot matras en de hemel het plafond van een derderangshotel. En ik bedeesde jongeling moest nodig de reine berk…

Als we dan liefhebben, liefhebben tussen veel papier, holle mannen en metaal, laten we dan liefhebben, zoals mij goeddunkt: Liefhebben met de rust van de onrust, niet die van de routine, elkaars ogen verliezen en weer ontdekken, voorbij de huizen gaan, het land in, de streling van onbekende struiken ondergaan, de wind proeven op een steeds…

Mijn moeder was een eekhoorn In een berijpt en breekbaar bos…

Verzet begint niet met grote woorden maar met kleine daden zoals storm met zacht geritsel in de tuin of de kat die de kolder in zijn kop krijgt zoals brede rivieren met een kleine bron verscholen in het woud zoals een vuurzee met dezelfde lucifer die een sigaret aansteekt zoals liefde met een blik een aanraking iets dat je opvalt…

Winter nadert. Ik voel het aan de lucht En aan de woorden die ik schrijf. Alles wordt klaarder: de straat Is tot aan zijn eind te zien. De woorden Hebben geen eind. Ik ben dichter Bij de waarheid in december Dan in juli. Ik ben dichter Bij de gratie van de kalender, lijkt het Soms wel. Toch, de woorden niet, de steden Nemen hun…

Poëzie is een daad van bevestiging. Ik bevestig dat ik leef, dat ik niet alleen leef. Poëzie is een toekomst, denken aan de volgende week, aan een ander land, aan jou als je oud bent. Poëzie is mijn adem, beweegt mijn voeten, aarzelend soms, over de aarde die daarom vraagt. Voltaire had pokken, maar genas zichzelf door o.a. te drinken…

Poëzie is een daad van bevestiging. Ik bevestig dat ik leef, dat ik niet alleen leef.…

Zoals je loopt, door de kamer uit het bed naar de tafel met de kam, zal geen regel ooit lopen.…