Het was een boek
Vol spanning, romantiek
Zoals geen ander uit de kast
Vol verlangens en muziek
Het hield me bezig, gaf me rust
En liet andere boeken verbleken
Bladzijdes als rode rozen
Levende letters bij wijze van spreken
Maar toen de laatste regels naderden
Drong het langzaam tot me door
De verwachte flashback zal uitblijven
Alsware…
Waarom
Niemand weet waarom
Misschien is het zo maar goed
Het is niet uit te leggen
Waarom ik weten moet
De waarheid hoop voor morgen
In ons slapeloos bestaan
Leven zonder zorgen
En blijven drijven in die waan
De illusie is de rode draad
Een vuur met een verborgen vrijheid
Leven is altijd in rook opgaan
Altijd te laat
Om stil te blijven…
Ik wil niet schuilen
Want het regent verdriet
Ik wil wel huilen
Maar ik kan het even niet
Ik mis je heus wel
Maar besef het nu nog niet
Jouw tijd ging veel te snel
Toen je ons plots achterliet
Tijdelijk werd eeuwig
Rode wangen werden koud
Alsof je voor altijd in sneeuw ligt
En niet in gevoerd vuren hout
Het is toch wel een beetje stil…
Ons grote onzichtbare gewaad onthult
Een zon die door tracht te breken
Maar zolang de wolken sluipen door zijn schuld
Vertoont het leven zijn gebreken
Als een kille winternacht
Doorbroken door een vleugje geluk
Eenzaamheid is een verzwegen klacht
Van de oude man op de barkruk
Als een zwoele zomeravond
Geteisterd door een druppel uit de…
Ik staar voor me uit
Zie een zee van duizend rozen
Warme golven slaan hard tegen de kust
Waar we gisteravond vreeën
Jij kust me nog eenmaal
Zacht op mijn wang
En na dit afscheid verdwijn je
Als een roos in duizend zeeën…
Mijn liefde voor jou
is als dansen met de wolven
voor een trap zonder treden
Verblind door mijn hartstocht
Blijven hopen zonder reden
Mijn liefde voor jou
is als reiken naar verlangens
maar buiten handbereik
Ik weet ik blijf beneden
maar hoop op ongelijk…
Luid ontwaakt, een korte slaap
Plots wakker, klaar voor zorgen
En terwijl hij luistert naar m'n eeuwige gaap
fluistert de wekker zondagmorgen
Ik wil blijven liggen, maar weet, ik moet gaan
ik had willen schrijven over ons vluchtbestaan
Want ik heb geen zin om op te staan
en geen zin... om op te staan
Ik weet dat je nu nog slaapt
en denk…
Ik zoek in jouw ogen
wat ik nooit vond in een boek
het klinkt misschien gelogen
in jouw ogen raak ik zoek
ik zwerf door jouw ogen
met een deken tegen de pijn
en als het zou mogen
mag ik dan jouw deken zijn
dan zijn we samen verloren
in ons zelfgeschreven boek
maar in jouw ogen vind ik onderdak
want ik weet waarvoor ik zoek…
De nacht komt me halen
Ik voel de adem van z'n straf
Maar nu ik in het donker ga dwalen
vallen alle zorgen van me af
De kunstenaar in het ontkennen
van alles wat ik begeer
De artiest in het stille benijden
de ander immer meer
Kom ik de nacht tegen
of ontloop ik zijn duisternis
Sterf ik in de zwarte schaduw
of wordt het lichter dan dit…
0
Bezig met laden