stemmen verplaatsen zich
als zandkorrels
meegenomen door de wind,
een rustplaats zoekend
door vleugels gedragen
over bomen en velden
vol doornen
fluisterend, langzaam
naar hun bestemming…
ondoordringbare wortels
filteren de kattenogen
op jacht
ze kunnen mij niet zien
zo diep in de aarde
hoor ze graven!
op mijn terrein, onuitgenodigd
als spinnen
zuigen ze zich vol
aan dood en angst
en als hun magen zijn gevuld
keren ze hun rug toe
en verdwijnen
mijn lichaam als
een lege huls
alleen
vastgehouden door
de dames…
Proberen om mijn gedachte te vangen,
in een wolk van holle woorden.
Bevroren door een adem van ijs.
Onvergankelijk.
Bestolen van brandstof,
verloren zij betekenis.
Verdampte inhoud.
Weggeblazen.
Fragmenten keren terug,
gebroken maar welkom.
Voorzichtig hergebruikt
voor het zwaard van Damocles.…
in raadselen
verpakt
samengehouden
door stof
omringt
door aarde
verborgen voor hen
die zoeken
zal het nooit meer
doodgaan
maar licht ademen
voedsel zijn
voor lot en dromen
en zwaard
voor slang en onkruid
want zij zijn offer
voor deze onsterfelijkheid…