Alle inzendingen van Simon+Vestdijk

Ieder streven, iedere liefde, staat zichzelf in de weg. Daarom maakt men een omweg en zendt een helft van zichzelf als voorpost uit naar waar aan de andere zijde alles straalt in eeuwige schoonheid.…

Naar alle verschijnselen te oordelen, ben ik nu aan de tweede kater toe, de kater van de kater, de laatste, definitieve verdrijving der alcoholdampen, die altijd met enige loomheid gepaard gaat, enig hunkeren ook, als naar een waterrijk en biervrij leven.…

Hoe kouder het was, hoe warmer hij zich voelde, en hoe stimulerender dit verboden vrijen midden in een stad in de verlatenheid. Al met al prefereerde hij dit bestaan van amoureuze sneeuwhazen boven de bijeenkomsten bij tante Bertha, waar eveneens het gevaar prikkelde, maar de vertrouwde omgeving veeleer afstompte.…

Ze was volkomen bij haar positieven, en als ze zoveel van u houdt als ze beweert te doen, dan zit er in uw pink meer liefde dan in haar hele body.…

Zoals de zaken nu stonden, vergenoegde hij zich met bespiegelingen over de periodiciteit der liefde, en schikte zich in het verlies van wat hij toch éens had moeten verliezen.…

De grote liefdes verliepen volgens een geheel ander proces. Daar kwam de chemische verbinding tot stand tussen het meisje, of haar beeld, en hemzelf, en een andere katalysator dan de eerste blik was niet vereist. Daarom was het ook zo gevaarlijk. Men brandde op. Dat hij zo'n goed minnaar was, bleek uit zijn voorzichtigheid.…

Ontgoocheld door vroegere, doeltreffender avonturen, meende ik volop genoeg te hebben aan die voedzame vermenging van mond en mond, waarin ik niet alleen het lachje tastbaar bezat zonder zelf bezeten te worden, maar ook mijn vlucht kon nemen naar hogere regionen, bezworen door dichtregels van Novalis die ik kende en die op een onmiddellijke vergeestelijking…

De inspiratie is aangewezen op de constructie en omgekeerd.…

Mensen die op inspiratie wachten, zijn de grootste stakkers die er zijn.…

Of ik nooit moe word van het schrijven? Nee, ik kan er toch bij blijven zitten?…

Kafka is onvergelijkelijk, een volmaakt onthutsende gestalte, een natuurkracht; hoe zou het zijn indien wij deze natuurkracht eens afzijdig door ons heen lieten stromen alvorens 'verklaringen' te zoeken?…

Ik houd het meest van de halfland'lijkheid: Van vage weidewinden die met lijnen Vol wasgoed spelen; van fabrieksterreinen Waar tussen arm'lijk gras de lorrie rijdt.…

We zullen het wel nooit weten, want we zullen nooit weten wat Rembrandt dacht, voelde, beoogde. Tegenover zijn zieleleven staan wij even vreemd als tegenover dat van de makers van negerplastieken, waar de moderne bewonderaar aan komische verschrikkingen en barbaarse demonie heel wat inlegt waar geen neger ooit van gedroomd kan hebben. Mogelijk betekent…

De weg naar de hel is niet met goede voornemens geplaveid, maar met grammaticaal geordende onzin.…

Ik schrijf zo snel omdat ik benieuwd ben naar de afloop.…

Als je alleen bent, heb je voor het grootste deel met je fantasie te maken. De werkelijkheid valt tegen.…

De Dood, die onbekend en onbemind, Zo uit het oog, zo uit het hart vandaan, De weg vervolgt die hij vanouds moet gaan, Weg waarop niets hem aan zijn offers bindt, Vindt soms op stille ziekbedden, waaraan De laatste hand hij leggen zal, een kind Dat hem herkent en glimlachend bemint En hem verzoent met heel zijn doodsbestaan. Hij neemt het…

Door albast blinkt de zon. De velden schijnen Ons tegen met dezelfde gele glans, Die ook op ’t hardblauw vlak aan de balans Der schaatsen ontschampt in bestoven lijnen. Het kruis der armen, ’t overstag der voeten, De losse haren onder mutsenvacht: Alles biedt de weerstand tegen ’t ontmoeten, Dat wij zo lang vermeden, overmacht, Een korte…

Voor Ans Doodgaan is de kunst om levende beelden met evenveel gelatenheid te dulden als toen zij nog hun rol in ‘t leven speelden, ons soms verveelden, en nochtans vervulden. Hier stond ons huis; hier liep zij met de honden; hier maakte zij de bruine halsband los; hier hebben wij de stinkzwammen gevonden, op een beschutte plek in ‘t sparrenbos…