Alle inzendingen van Six

vouw het woord en demp de klank met mijn handen en tot over mijn oren weergalmt het gevloek krijs ik luidkeels want de woorden uit jouw mond adem ik niet meer in ik stik nog liever in mijn eigen tong en laat me daar waar de zin begint eindigen…

Lang vergeten, het spoor en langs de weg waar de berm naar regen ruikt fluisteren dode bloemen vervaagt opnieuw haar zon verliest zij onoverwonnen strijd onafgemaakte herinneringen van lege huizen langs stille wateren walmt vuur dood klinken kerkklokken en de wilg wiegt de maan in niets nog meer zal ik geloven…

Dit keer geen troost of prijs geen doop geen eer noch het genoegen van euforie in een portaal waar 's nachts de regen door gebroken ramen valt sigaretten gaten hebben gebrand in dromen zo dronken en waardeloos verdomme wiskey droog en liefde loos krijst uit getande monden halleluja kogels genadeloos de door God verlaten…

blootsvoets sluipt de herfst in een louche omslag verhult groen leven zich in dorre dode kleuren onomkeerbaar wacht de tijd waar de zon nog slechts de maan verlicht hoe warmt de dag zich vanaf vandaag wanneer bomen al zuchtend hun bladeren loslaten in de roestbruine regen al sluit ik mijn ogen ook daar staar ik naar de dood en…

In een tuin waar de blauwe regen niet valt rijg ik een krans van klaproos en krokus waarna ik voorzichtig een vergeet-me-nietje pluk, de klimop besprenkel en elke narcis vol genoegen vertrap met het wuivende riet buig ik mee over het pad langs de waterkant waar de waterwilg mij groet Dag bloem, klein en blauw…

wanneer zij ogen sluit vuisten balt breekt van binnen smeekt gehavend zout verbijt zich zwijgzaam onderwerpt aan diepe schaamte die moedeloos neerkijkt op voeten, handen niets anders draagt dan een hoofd gevuld door herinnering en uitgeput de ziel nog slechts één dunne draad rijgt dan, sluit ik ogen laat het duister…

zij had al verloren van waar ze stond en was vergeten zag geen hand al hangend in het spoor van de weg naar geen plaats meer, reed zij mee op de laatste trein in de grauwe weide sprongen schaapjes moedeloos haar dromen voorbij telde ze één voor één blauw met groen gele plekken dichter bij zwart scheen de zon allang niet meer…

laat mij onder de zon en bloemen bloeien waar niet het sabel maar groene omber mijn schaduw mengt met het lichte lazuur van een onbewolkte hemel en het blad vol muziek van loos beschreven noten evenwichtig danst zo lichtvoetig langs ogen die van oor tot oor met open armen glunderen waarna ik mij laat vallen in al het zachte…

zij voeren gebiedend het hoogste woord dringen ongevraagd binnen dwalen en darren rond en rond ontnemen het zicht dempen elk geluid en binden handen vormen een wereld waarin wordt gesmeekt naar een volgende afloop maar slechts de leugens ontluisteren de stille waarheid en zij worden geloofd…

ze zat stil keek opzij en at met kleine hapjes haar sneetje brood wat bleef hangen achterin haar keel slik ze mocht niets zeggen alleen dat het lekker was en bedankte gebiedend want van nachtmerries en pindakaas worden kinderen groot…

Onbezield woelt een gedachte zonder bedaren hecht me maar aan mijn eigen zwaarte die neerwaarts gestrekt blijft wanneer het van boven wordt ondersteund bezield ontkracht ik dit begeren en aanschouw…

Ik bond losse vellen sneed blanco letters aan en sprak uit dat wat op schrift geschreven stond staar bedrukt naar jouw omslag wat langzaam vervaagt en uit mij slechts onleesbaar hoor ik niets anders dan mijn verzwonden klanken…

Ik leun en leen me sta en steun lazarus zuipen zij samen op weg zo langs de kerk vliegt ook de kogel wonderen zijn de wereld nog niet uit zij spotten overteffend zoals de tyfus en tering de onschuld hongerig verkankerd terwijl ik laconiek mijn broodkorsten wegsmijt…

schik rozen en tijd bind stengels om te weken tast volhardend langs nerven naar bladgoud maar slechts de doornen kleuren mij rood liever bloed ik met open handen dan dat ik rozen krenk…

De dagen die ik somber was die tel ik niet die doen niet mee in de droge diepte van mijn ziel kansloos te overleven liggen lijf en leden niet meer aan wie ze toebehoort de dag vindt zijn bestaan terug wanneer het duister is een schone kans te breken naar het licht het hoofd vol leegte ingevuld en uitgedaan van opgedroogde tranen…