Als dit land ooit een fatsoenlijke inburgeringscursus opstelt? Dan is klagen het eerste vak. Eindelijk een studierichting waarin ook onze migranten kunnen uitblinken. Reken maar. Het lijkt wel of de grootste zeuren hier blijven hangen en de zonnetjes in huis zo snel mogelijk doorreizen naar Engeland en verder. Wij blijven ermee zitten. Met de bokkers…
Zij was het type dat alleen door een gesprek
zover te krijgen was; een ernstige babbel,
iets diepgaands, over de vergankelijkheid
van het levende, de noodzaak van relativeren,
Wittgenstein, de anarchie, structurele crises,
neurosevorming, de dreiging van het neo-fascisme
of kernenergie. Als het maar eindigde in bed.
----------------------…
Weet ik veel hoe poëzie eruit
moet zien. Niet dat statische,
dat uniforme. Daar hou ik niet
zo van. Dezelfde toon herhaald
tot in den treure, en dat dan
'vormvastheid' noemen, of 'een
eigen stem', dat soort gelul.
Nee daar hou ik niet zo van.
Geef mij dan maar het favoriete
snoepgoed uit mijn jeugd. De
toverbal. Je zuigt en zuigt
maar…
Er wordt gebeld en ik doe open. Op de stoep
staat een krachtige mijnheer. 'Hallo hier
ben ik weer. De man met de hamer. Rechtstreeks
van de Kop van Jut hierheen gekomen voor het slopen
van uw woonst.' Hij stapt keurend rond zich
kijkend binnen. 'Neen maar, voor zover ik mij
herinner woont u hier toch wel het schoonst.'
Dan, een hamertje…
Het is tijd voor open spel, mijn
liefste. De kaarten op de tafel. Ik heb
er twee: mijzelf en wat ik schrijf. Ze
zijn van weinig waarde, om niet
te zeggen van geen tel. De
hand van jou is rijker: je lijf
is nog het minste, al is het lang
niet mis. Maar ook illusies heb
je nog, en hoop. Jij hebt alles
wat er is. Toch ben ik soms al
op…
0
Bezig met laden