Ze schikte rozen bij het raam;
zolang ze wist was dit het evenwicht:
de bloemen en het doodgeverfd gedicht
dat haar, een leven, was voorbijgegaan.
Soms scheurden wolken in haar hoofd
en doffe stenen troffen haar terrein.
Te sterven, maar een levende te zijn;
en niet beleven wat er is beloofd.
Er kwam een stilte na de storm
waarin haar hart…
We zijn elkaar op een vreemde manier tegegekomen,
En sindien blijf ik van je dagdromen.
Ik kan niet slapen, haast niets eten,
Je spookt door m'n hoofd, ik kan je niet vergeten.
Ik wil bij je zijn, wil met je praten,
Alles zeggen wat we vorige keer vergaten.
Zou willen dat je hier om de hoek woonde,
Zodat ik gewoon even langs kon komen.
Maar…
0
Bezig met laden