in de stille kamer
onder strak gesteven lakens
en een sprei van linnengeel
je lichaam uitgeput
je ogen vaalblauw
langs de einder heen
staren in de eeuwigheid
zachtjes streel ik je gelaat
heel even nog een laatste kus
want afscheid nadert
voorzichtig sluit ik je ogen
nu mag je altijd slapen
heerlijk dromen…
eens sloop zachtjes de winter in mijn leven
met kille handen om mijn hart
en kou die donkere wolken bracht
langs mij heen wisselden de seizoenen
doch mijn ziel bleef dolen in de duisternis
geen warme zonnestralen die mijn lichaam koesterden
langs mijn gezicht sijpelen natte tranen
nog steeds mijn voeten op de grond
de aarde is stabiel
misschien…
0
Bezig met laden