Alle inzendingen van i.broeckx

In de vage, schimmige schemering van mijn bewustzijn en na de lange, lange jaren die zich opgestapeld hebben als aardlagen waarin ik nauwelijks meer kan delven, besef ik, dat ook ik, als de anderen, eens kind was en voor mijn ondanks alles alerte geestesoog verschijnen de voorwerpen van mijn spel, het speelgoed van mijn jeugdjaren; de kartonnen kaarten…

Een steen, geworpen in een vijver laat kringen na, kringen die wijder en wijder worden door de goedgunstige werking van de tijd. Zo gaan de kwetsuren en de diepe verwondingen tot het verleden behoren....…

En zo herinner ik me terdege hoe ik voor het eerst de scheidslijnen tussen de oranje dakpannen van de huizen aan de overkant van onze straat scherp kon waarnemen. Ik was zeven jaar oud en droeg mijn eerste bril. Het was een vlindermodel met blauw montuur zoals te doen gebruikelijk in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Ik was altijd al bijziend geweest…

Vader, dierbare vader! Stil en bezonnen, meditatief, kalm en gerust was je in je laatste jaren.... Je levenswerk, zoals je dat had opgevat, was volbracht. Je had je boeken gelezen en je muziek had weerklonken.... Ik zie je op de foto. Je donkerblauwe colbert over de leuning van de glanzend-houten stoel. Waar ben je nu? Hebben hemelse sferen…

De ouders, die levenslang hun verdriet om hem niet konden verteren, gaven hem de naam Thijs, naar de naam Matthias van de grootvader en overgrootvader. Hij is onze broer, nu achtenzestig jaar oud, die we regelmatig bezoeken. Als iemand letterlijk en figuurlijk buiten de lijntjes kleurt, is onze broer Thijs dat wel. Wij brengen hem kinderspeelgoed…

Ik had haar de naam Cosmo gegeven en niet ten onrechte want ze was als een fotomodel te midden van haar soortgenoten; een perzische kat met lang grijs haar en met okergele ogen waarmee ze me beurtelings fel of smekend aankeek. Bij thuiskomst van mijn werk vond ik haar vaak achter de wasmachine. Kennelijk kon ze moeilijk alleen zijn. Vandaag vloeien…

Het kleine kerkje met in zijn interieur de lichtgrijze pilaren was gesitueerd aan het plein. Het plein was in een ruitvormig patroon belegd met bolronde keien. In een zijbeuk van het kerkje vonden de repetities plaats van het koortje onder leiding van Zuster Yvonne, gekleed in lang, zwart habijt en met de kap met wit gesteven front op. Het moeten religieuze…

De grijze, metalen bureaus waren aaneengeschoven, zodat onze ogen elkaar konden ontmoeten. Mijn collega voor me hanteerde de papieren als betrof het een kaartspel dat zij min of meer onwillig en lusteloos speelde De chef, zetelend in de kamer aan de andere kant van het trappenhuis, commandeerde me van de typemachine naar de telefoon, van de drukkerij…

Oudbakken, gedateerde, maar uiterst romantische songs weerklinken vanachter de bar in Restaurant Collage aan de Oude Markt. Fly me to the moon and let me dance among the stars. De suggestie ontstaat dat de verliefdheid onder de bevolking Gang und Gebe is en dat deze welig tiert en floreert te midden van de mensheid als een taai en onuitroeibaar gewas…

De herfst is weer aangebroken en de universiteit heeft de poorten wijd geopend. Studenten bevolken de stad in groten getale. Hun klaterende en vrolijke lach weerklinkt vanaf de terrasjes. Eens was ik een van hen. We kwamen samen in het kleine botenhuis aan het Wilhelminakanaal en we legden de zware boten op het zwarte water. Ik droeg nog altijd…

Mijn eerste tijd op het lyceum was allerminst onaangenaam. We schreven 1965. Ik had het gevoel mijn vleugels uit te mogen slaan. We tekenden en schilderden en mochten kalligraferen op ons zelf-gelinieerde papier met de zwarte Fountain India inkt en de redispen met het kleine metalen reservoirtje dat de inkt bevatte en deze vasthield We leerden het…

De dichte grijze mist was op die dag nog niet opgetrokken en de winter zegevierde nog altijd. Maar in de atmosfeer waren al verheugende tekenen en voorboden van de naderende lente. Het land trekt aan onze ogen voorbij. De groene weiden met soms de elegante paarden die huiveren in de kou en aan de horizon de strakke rijen van de bomen, als in slagorde…

Gedurende twintig jaar had de wasmachine trouwe diensten verleend. Hij droeg de trotse naam Oeko Lavamat. Was het onbegrijpelijk dat mijn tranen vloeiden toen twee stoere body-builders van Paulissen Witgoed hem kwamen halen en hem de trappen afdroegen? Ik had het gevoel dat met hem twintig jaar van mijn leven teloor gingen, voorbij waren gegaan…

Wijkcentrum De Ypelaer in Tilburg Noord en het grote, langgerekte park in zijn directe omgeving met in het centrum de bruisende fontein zijn ongetwijfeld ontworpen door kundige, enthousiaste architecten en hoveniers. Zij vormen een sieraad voor de wijk en een uitzondering te midden van de troosteloze straten. En zo vormden de genoemde contreien…

De zes jaren lager onderwijs waren snel voorbijgegaan. De nonnen in hun zwarte kledij en de onderwijzeressen hadden elkaar snel opgevolgd. De leesboekjes en de leerboekjes waren doorgenomen en ze behoorden tot het verleden. Aan het eind van de lange gang was het lokaal van Zuster Alberta. Zij overhandigde mij de ingebonden jaargangen van het jeugdtijdschrift…

Het gebouw van de Studentenparochie Maranatha, dat steeds religieuze doeleinden gediend heeft, bevindt zich op de Professor Cobbenhagenlaan naast de forsere panden van accountants. Zelfs naast een merkwaardige klokkentoren met bronzen klok, die hier geheel uit de toon schijnt te vallen en misplaatst lijkt en die beter tot zijn recht zou zijn gekomen…

Niet ver van de plaats waar nu "Berkenrode" is (de benaming bevindt zich prominent op de gevel) zijn ook de velden des doods waar jij nu bent en eens liep je aan mijn zijde en verklaarde je me dat je aldaar voorgoed wilde rusten. En nu zijn de lange jaren voorbijgegaan en passeer ik opnieuw "Berkenrode" en weet ik dat ver daarachter, op de grasgroene…

Op een morgen, als de atmosfeer doordrenkt en verzadigd is van serene en vredige rust, ligt het Hasseltplein er stil bij. Slechts de klok van de oude en voor ons Tilburgers zo dierbare en vertrouwde Hasseltse Kapel doet van zich horen met een lieflijke melodie die het plein overspoelt. Voor een statig en chique woonhuis toont een tuintje een kleine…

Het Bels lijntje; het fietspad met de wonderlijke en wellicht enigszins curieuze naam leidt naar Baarle-Nassau en Ulvenhout waar de Natuur plaatsmaakt voor een dorp dat doorsneden wordt door een heel gewone winkelstraat met het wellicht ook elders gangbare en gebruikelijke Chinese restaurant, met een zaak waar men fietsen verkoopt en met een hoog oprijzende…

Men kan het met enige moeite en bij nadere beschouwing toch wel heel merkwaardig vinden dat in de grote hal annex restaurant van het Twee Steden Ziekenhuis zelfs een banner is opgehangen met de tekst 'Agressie is niet normaal'. Zelfs de trouwe en zozeer bereidwillige verplegers en artsen die toch zozeer van harte gekozen hebben voor hun liefdevolle…

De appartementen aan de Adelaarshorst in Tilburg West bieden uitzicht op de stenen gestalte van de Lucaskerk waar de eredienst bij uitzondering nog tot op de huidige dag gecelebreerd wordt. Op zondag kan men aldaar steevast het komen en gaan van de kerkgangers gadeslaan. Meneer woont daar al dertig lange jaren. Bij onze ontmoeting vóór de glazen,…

Het zo populaire maar gedateerde liedje dat iedereen wel kent over die zomerdag in september en over die kleutertjes op dat hek leek onlangs van toepassing op een inderdaad nog volop zomerse en zonnige dag in september De Natuur toonde nog haar mooiste zijde en de bomen handhaafden vooralsnog hun groene tooi Toch toonde de hemel grijze tinten…

De dame met de zwaar verrimpelde hals, die wellicht het bewijs of de getuigenis vormt van zwaar leed dat zich bij uitstek op deze wijze zou kunnen manifesteren, draagt als bijkomend kenmerk van haar persoonlijkheid altijd twee pastelkleurige bloemen in het haar. Haar donkerblonde haardos mondt uit in een smalle vlecht die neerhangt tot op haar schouders…

'End of October' zingt Neil Young en hij vervolgt zijn lied met frasen en met een melodie die ik mij nauwelijks nog voor de geest kan halen. Maar eens, lang geleden, weerklonk dit lied voor ons, scholieren nog. We hadden onze boeken gekaft. Onze leraren hadden ons in september opnieuw verwelkomd; een nieuwe herfst was aangetreden. En Neil Young…

Het is een va-et-vient van vele klanten bij de uitgang van de grote Albert Heijn in Tilburg. Over het assortiment kan men dan ook niet klagen. Vele weelderige planten en bloemen staan opgesteld in de ruimte tussen de winkels die doen denken aan een tropisch paradijs dat men hier toch allerminst verwacht. Een nieuwe herfst treedt aan en verrast ons…

In het zuiden van onze stad (men noemt het daar Hilvarenbeekseweg) verheft zich een breed en massief bouwwerk dat ten dienste staat van de bevolking maar dat stadsbewoners ongaarne bezoeken en dat zij graag links laten liggen. Het draagt de trotse naam ETZ Elisabeth. De letters die deze naam vormen blinken in het late licht van een septemberdag…

De naam Collage die het nieuwe café, gesitueerd in een hoekpand naast de Heikese kerk draagt is in het citroengeel en in een schuin, lopend schrift weergegeven op haar ruit. Recent toegevoegd aan de overvloed van Tilburgse cafés en restaurants, neemt het beslist een eigen plaats in. Het heeft een toegevoegde waarde en een eigen identiteit zoals iedere…

We schreven negentienvijfenzestig. Meneer Kwantes, de leraar meetkunde, sprak in de klas voor het publiek van ons, scholieren, kinderen nog, zijn moeizame, trage, maar welwillende zinnen uit over lijnstukken, cirkels, kubussen en wat dies meer zij. Thuis, in mijn bescheiden kamertje, gezeten aan het rode, gele en grijze metalen Tomado-rekje dat mij…

De Leijparkweg, die parallel loopt aan de bebouwing van het Elisabeth Ziekenhuis en die de gebouwen van dit medisch bolwerk flankeert, behoort zeker niet tot de meest afstotelijke architecturale scheppingen die men zich voor kan stellen. Eenvormig en statig rijgen de huizen in deze straat zich aaneen, maar de straat kent niettemin onderbrekingen die…

De mensaap, de gigantische gorilla met het uitzonderlijke lichaam, zo fraai en bijzonder vormgegeven door de Natuur, brengt, als was hij bedachtzaam, een stukje fruit naar de lippen. Later wandelt hij wat rond op het grasgroene terrein, als was hij willoos, besluiteloos of lusteloos. Moet men het dier menselijke sentimenten toeschrijven?!…