Alle inzendingen van i.broeckx

De appartementen aan de Adelaarshorst in Tilburg West bieden uitzicht op de stenen gestalte van de Lucaskerk waar de eredienst bij uitzondering nog tot op de huidige dag gecelebreerd wordt en op zondag kan men aldaar steevast het komen en gaan van de kerkgangers gadeslaan Meneer woont daar al dertig lange jaren en bij onze ontmoeting vóór de glazen…

Het zo populaire maar gedateerde liedje dat iedereen wel kent over die zomerdag in september en over die kleutertjes op dat hek leek onlangs van toepassing op een inderdaad nog volop zomerse en zonnige dag in september De Natuur toonde nog haar mooiste zijde en de bomen handhaafden vooralsnog hun groene tooi Toch toonde de hemel grijze tinten…

De dame met de zwaar verrimpelde hals, die wellicht het bewijs of de getuigenis vormt van zwaar leed dat zich bij uitstek op deze wijze zou kunnen manifesteren, draagt als bijkomend kenmerk van haar persoonlijkheid altijd twee pastelkleurige bloemen in het haar. Haar donkerblonde haardos mondt uit in een smalle vlecht die neerhangt tot op haar schouders…

'End of October' zingt Neil Young en hij vervolgt zijn lied met frasen en met een melodie die ik mij nauwelijks nog voor de geest kan halen. Maar eens, lang geleden, weerklonk dit lied voor ons, scholieren nog. We hadden onze boeken gekaft. Onze leraren hadden ons in september opnieuw verwelkomd; een nieuwe herfst was aangetreden. En Neil Young…

Het is een va-et-vient van vele klanten bij de uitgang van de grote Albert Heijn in Tilburg. Over het assortiment kan men dan ook niet klagen. Vele weelderige planten en bloemen staan opgesteld in de ruimte tussen de winkels die doen denken aan een tropisch paradijs dat men hier toch allerminst verwacht. Een nieuwe herfst treedt aan en verrast ons…

In het zuiden van onze stad (men noemt het daar Hilvarenbeekseweg) verheft zich een breed en massief bouwwerk dat ten dienste staat van de bevolking maar dat stadsbewoners ongaarne bezoeken en dat zij graag links laten liggen. Het draagt de trotse naam ETZ Elisabeth. De letters die deze naam vormen blinken in het late licht van een septemberdag…

De naam Collage die het nieuwe café, gesitueerd in een hoekpand naast de Heikese kerk draagt is in het citroengeel en in een schuin, lopend schrift weergegeven op haar ruit. Recent toegevoegd aan de overvloed van Tilburgse cafés en restaurants, neemt het beslist een eigen plaats in. Het heeft een toegevoegde waarde en een eigen identiteit zoals iedere…

We schreven negentienvijfenzestig. Meneer Kwantes, de leraar meetkunde, sprak in de klas voor het publiek van ons, scholieren, kinderen nog, zijn moeizame, trage, maar welwillende zinnen uit over lijnstukken, cirkels, kubussen en wat dies meer zij. Thuis, in mijn bescheiden kamertje, gezeten aan het rode, gele en grijze metalen Tomado-rekje dat mij…

De Leijparkweg, die parallel loopt aan de bebouwing van het Elisabeth Ziekenhuis en die de gebouwen van dit medisch bolwerk flankeert, behoort zeker niet tot de meest afstotelijke architecturale scheppingen die men zich voor kan stellen. Eenvormig en statig rijgen de huizen in deze straat zich aaneen, maar de straat kent niettemin onderbrekingen die…

De mensaap, de gigantische gorilla met het uitzonderlijke lichaam, zo fraai en bijzonder vormgegeven door de Natuur, brengt, als was hij bedachtzaam, een stukje fruit naar de lippen. Later wandelt hij wat rond op het grasgroene terrein, als was hij willoos, besluiteloos of lusteloos. Moet men het dier menselijke sentimenten toeschrijven?!…

Over het groenachtige en ijsblauwe water voerde onze boot ons door het prachtige landschap. Een jongeman die de trotse tekst ¨Beekse Bergen" op zijn shirt droeg attendeerde ons op de dieren die zich schuilhielden in de bosschages op de oever van de stroom. Met enig geluk zou ons oog zelfs kunnen vallen op leeuwen, tijgers en gorilla's die toch wel in…

Het huis waarin ik op die zondagmiddagen die zich zonder uitzicht ogenschijnlijk eindeloos voortsleepten op haar wachtte terwijl zij op de eerste etage onduidelijke werkzaamheden verrichtte, stond na haar vertrek enige tijd leeg'. Wanneer ik het nog passeerde, toonden de in het zonlicht blikkerende ramen de leegte van haar afwezigheid. De nieuwe…

Soms passeer ik nog de witte, hoekige villa, gesitueerd aan de Hilvarenbeekseweg. Deze vormde eens, lang geleden, het ouderlijk huis van mijn klasgenote. Door nacht en ontij, gekleed in een dunne, zelfgemaakte jurk van dunne, doorzichtige stof was ik er eens naar toe gefietst onder bescherming van degene die mijn jeugdjaren begeleid heeft als de onzichtbare…

In vroege jaren van onze jeugd strekte zich een meer uit ten zuiden van onze stad, omringd door een zandstrand en eens ook vertrouwden wij ons lichaam, haast aarzelend, aldaar toe aan het water. Ik geloof dat men het toentertijd daar al Beekse Bergen noemde. Vandaag de dag is dat ook de naam van het prachtige park, doorsneden door wateren, waar opgewekte…

Tegenwoordig sluit een zwaar, metalen rolluik de winkelgalerij aan onze Tilburgse Westermarkt af. Kennelijk is dit een noodzaak wegens onheil en misdaad die welig tieren. Te midden van de lange keten van winkels treft men tot zijn verwondering zelfs een yoga-studio aan. Waar het consumentisme hoogtij viert lijkt deze hier misplaatst maar wellicht kunnen…

Naast de overige erfstukken die van grotere omvang en waarde zijn, liet mijn moeder enkele tinnen poppetjes na. Deze hebben sinds lange tijd een plaatsje gevonden achter de glazen deuren van mijn zwartgelakte vitrinekast. Hun levenloze, dode oogjes staren mij aan en schijnen iets mee te willen delen of een boodschap over te willen brengen vanuit het…

De gymzaal maakte deel uit van de constellatie van verschillende gebouwen die, welhaast in een cirkel opgesteld, het toneel vormden van onze jeugd, zoals daar waren: het patronaatsgebouw, de kleine kerk en het lage, houten schoolgebouw. Zelfs vandaag de dag treft men het hoekige bouwwerk van de gymzaal nog aan aan het Fatimaplein, maar het heeft…

Graag zou ik Noord-Spanje eens bereizen, maar dat zal me in mijn leven niet meer gegeven zijn. Mijn favoriete televisieprogramma Rail Away geeft een indrukwekkend en romantisch aandoend beeld van de noordelijke Spaanse provincie waarvan men voorheen een volkomen ander beeld koesterde. Witte, snelle treinen slingeren als lenige metalen slangen door het…

Om de weersomstandigheden, die de laatste jaren wel bijzonder buitensporige dimensies en proporties hebben aangenomen, te omschrijven gebruikt men vaak de clichés "broeierig" en "benauwd". Als het weer verandert en als de warmte toeslaat, verandert de vocabulaire van de goegemeente. Dan wordt ook het woord warmte tot een algemeen gangbaar woord…

Het dorp Engelen dat de sprookjesachtige naam draagt, lag kort geleden onder demonisch vuur van haatdragende relschoppers. In mijn stormachtige jeugdjaren vormde het voor mij het toneel van een dramatische vlucht. Vijftig jaar na dato heerst daar nog altijd een idylle. In een uithoek, afgeschermd en afgezonderd van alle onheil, haat en geweld, woont…

De bebouwing die de Piushaven omringt heb ik altijd merkwaardig gevonden. Deze bebouwing fascineerde me al tijdens mijn jeugdjaren en maakte veel indruk op mij. Daar was het vreemd gevormde hoog oprijzende bouwwerk, opgetrokken uit lichtgele steen dat mij onbekende doeleinden diende en dat moeiteloos had kunnen figureren in een horrorfilm. Op het zwarte…

Als ik de inrichting opnieuw bezoek, ontmoet ik weer de verpleger die al jaren- en jarenlang mijn broer, zijn protegé, in uiterste trouw en toewijding verzorgt en begeleidt. Met ieder gebaar, iedere gezichtsuitdrukking en iedere uiting van de zeer zwakbegaafde man, die onder zijn hoede en bescherming opbloeit en floreert, is de verpleger tot het uiterste…

Meneer droeg een flamboyante zomerse hoed. Hij stak met een vriendschappelijk gebaar zijn hand uit en noemde zijn naam: Kees. Later zouden we over de slingerende paden door de uitgestrekte tuin langs de plantsoenen met de rozen dwalen. Standbeelden van flamboyante stenen gestalten stonden er opgesteld, die aan het oude Rome deden denken. Op het…

Toen de kwellende hitte voorbij leek te zijn en een nieuwe herfst zich leek aan te kondigen, hebben we samen de lange weg naar Arcen afgelegd. Eenmaal aldaar gearriveerd betraden we het kasteel, geheel ingericht in zeventiende-eeuwse stijl en omringd door prachtige, feeerieke tuinen, waar de zomerrozen welig bloeien en waar klaterende fonteinen zorgen…

Als men op weg gaat naar Arcen, bijvoorbeeld om de befaamde Kasteeltuinen te bezoeken, passeert men onvermijdelijk de vestigingen van de ondernemingen en bedrijven die zozeer zelfbewust en zelfverzekerd hun namen profileren op hun gevels. Na enige tijd leest men op de blauwe richtingwijzers de namen van de dorpen Geldrop, Heeze en Weert. Nu bespeurt…

Na mijn langdurige afwezigheid, waarin de vervreemding mij als een koorts of als een ziekte overvallen had, keerde ik terug tot mijn zo dierbare geboortestad Tilburg. Al op mijn terugreis zag ik in de nevelige en schimmige verte de beide ranke, zwarte torens van de Abdij van Koningshoeven, eveneens zozeer dierbaar en altijd herinnerend aan mijn verre…

Op de markt liggen de vissoorten met de voor mij mysterieuze en onbekende namen uitgestald. Er is voldoende keuze. Enkele personen staan welhaast aarzelend en weifelend voor het stalletje. De kibbeling, die ik nooit geproefd heb, schijnt een delicatesse te zijn en hiertoe besluit men nog al eens. De heren personeel hebben het er druk mee maar iedereen…

Zeer graag had ik eens het interieur van het zeer indrukwekkende en voor de argeloze en onwetende voorbijganger zozeer mysterieuze gebouw dat zozeer tot de verbeelding spreekt van binnen bezichtigd. Het betreft een verbouwde kerk die de trotse en wellicht religieus geinspireerde naam Villa Maria draagt en ik stelde me zo voor dat het bouwwerk van binnen…

Merkwaardig gesitueerd - naast de snelweg die mijn woning flankeert en waarover het verkeer in dubbele rijen dag en nacht voortraast in tegengestelde richtingen - bevindt zich daar de kleine, besloten speeltuin. De speeltuin ligt naast een gebouw - dat een mij onbekende zorginstelling herbergt - in een kleine, afgesloten enclave, in een kleine tuin…

"Ik kom de bril van Broeckx halen" verklaarde ik. "Van Broeckx" herhaalde de jonge vrouw, alsof er iets mis was met de verstaanbaarheid. Niettemin diepte ze vervolgens uit een ladekastje achter in de winkel een wit papieren zakje op dat mijn nieuwe bril bevatte. Zoals te verwachten viel zou deze mijn hoe dan ook vernietigde en tot verval gedoemde…