Alle inzendingen van richard+alexander

ik zie je graag als je in de lach schiet en dan snel je hand voor je mond houdt dat weet je ik zie je gaag als je danst en het meisje bezit van je lichaam neemt dat weet je ik zie je graag dat weet je maar wat je niet weet is dat ik je het liefst zie als je zorgvuldig gekamde lok een warrige ponnie is geworden je duim schaamteloos…

het is nu al zo erg geworden dat ik verstrengelde handen als wegversperring zie wil stampen in de kleine plasjes van geluk die ze achterlaten op straat hun kirrende monden wil snoeren met rode hema tape een stok wil steken tussen de spaken van achterop zittend gelach elke schaterende waterfiets onder de rondvaart…

sneeuwvlokjes stuk voor stuk een reden tot geluk kleven zich zonder hoop vast aan de mouwen van mijn jas die wel duur was maar waterbestendig…

ik slenter door de boekwinkel lees een gedicht over de liefde het leven is gratis en je hebt gelijk ik ben een profiteur…

we beginnen te sterven soms in een kleine advertentie vandaag in een kwartpagina met een foto uit de tijd dat we nog jongens en meisjes waren jongens en meisjes in een wereld die weerloos aan onze voeten spartelde en sterven sterven deden we alleen van het lachen of van de kou als we in een februari nacht als deze naar de…

nee geen nacht wil ik hier nog met je liggen maar dagen hele dagen de krant verfrommeld aan het voeteneind dansende amerikanen op TV bezorgde italianen aan de deur en het antwoordapparaat in de hoek als de weerloze getuige van onze kleine muiterij.…

het puistje naast je linker tepel nestelt zich naast de nieuwe geur en de vreemde plooi in je nek drie zweetdruppeltjes liggen roerloos op je lip krijgsgevangen gemaakt door een leger blonde haartjes nooit geweten dat meisjes ook snurken.…

dit is een blij gedicht zo'n gedicht dat weinig om het lijf heeft zoals jij nu dat niets hoeft te bewijzen maar gewoon is zoals jij nu dit is een blij gedicht…

en alles wordt steeds ouder geweest en al gebeurd en toen erg om gelachen die van jou spreekt dus al woordjes snoer 'm de mond voordat het te laat is want alles is gezegd en tot gesprekstof zijn we weergekeerd…

ze hebben pauze pauze en daarom ligt ze naast mij en niet naast hem 'maar alleen zoenen hoor' ook deze pauze heeft z'n eigen regels 'doe je het licht uit ' fluistert ze ik trek aan het snoer en denk aan de tijd dat het licht in de pauze aanging en het zoenen ophield…

zien ze niet hoe haar zomerjurk nog steeds om haar heen danst hoe haar benen een lichte knik naar binnen maken als ze rent horen ze niet hoe ze giechelt als ze de bal terug schopt ze moeten m'n meisje geen mevrouw noemen dat moeten ze niet doen…

de ochtend bleekt onze verhalen en we zoeken een plek om te schuilen ik zwaai naar de overkant als de eerste tram z'n normen en waarden tussen ons door stuurt dan ben je weg de hoek om en lijkt het even te stil…

m'n hand zoekt onder het bed naar de drie stukjes kauwgom ook deze avond lees ik voor het slapen nog even je naam in braille weet je wat het is het zijn je rotgewoontes die ik nog het meeste mis…

de zomerlucht was blijven hangen in je haar zoals de dag was blijven hangen in m'n hoofd de dag die nu steeds meer begon te kriebelen in m'n neus is er wat vroeg je zonder je om te draaien nee lief antwoordde ik iets van vroeger ga nou maar slapen…

ineens waren er die putjes niet echt veel maar ze leken een patroon te vormen je zei nog iets maar wat kan ik me niet herinneren ik zei niets en dat is verder zo gebleven…

stoeptegels gaven me kopjes bij elke stap en grachtenpanden helden nieuwsgierig voorover ik kon ze geen ongelijk geven er was veel te zien vandaag…

de straten huilden met ons mee terwijl iedere stap ons verwijderde van het woord waarnaar we zochten de stad zuchtte en liet ons vrije doorgang.…

ik lig op m'n buik op de grond en stel me voor dat ze op me komt liggen ze is niet zwaar je zou haar zelfs licht kunnen noemen we bewegen niet nog niet een legermassa opgerukte stofjes deinst terug als ik uitadem hoe ik het ook probeer ik krijg onze ademhaling niet gelijk meisjes ademen sneller en ik weet eigenlijk niet waarom…

rouge kleeft aan de wangen van de stad er is nog geen traan gelaten als de eerste tram haar spoor trekt je gelach klinkt als het verdriet van morgen en de wind blaast gaten in mijn borst…