in het denken van mijn wezen
liep ik rond een grote val.
ooit het gevoel zo van volheid.
nu...........
waar kan ik heengaan
zonder te verdwalen?
in het oerwoud van de woorden?
eenvoud in het vergeten zijn
onbereikbare gave
een verre herinnering.…
jij wilde me al zo lang
maar het kwam er niet van.
eerst was er het leven
ongeweten.
dan.............
de zon en jij
opening in mijn ziel.
geopend........gespleten.....opengereten.
mijn wezen doorlicht
in jou.…
tweelingziel zo volmaakt
waar ben je als ik baad in levende klanken..
verwoestend kwam je binnen,
afstand nemend.
je keek me aan
ik zag twijfel in je ogen
waarin ik mij in jou zag.
voorbij aan rozen en je wezen
in de zonneschijn van onze ziel
zo intiem
zo ik ben jij.
ontmoet me in de warmte van je armen
laat me vrij in schaduwrijke…
Gaan we samen
in de morgen
met blote voeten
in het gras?
Liggend onder de bomen
van wilgenteen
en zoete bloemen en
bewierookte ruimten
die van Maria spreken?
die in jou de vonk van
verlangen heeft gelegd?
gaan we dan samen
in de boot van verlangen
door stromen en watervallen
op zoek naar onszelve?
in zoete geuren en
ontmaskerde…
engelen verlangen jou
nu het leven in je sterft.
je mag naar verre verten,
waar leven eeuwig is
waar zielenpijn langzaam vergeten is...
vergeven is
nieuw leven is.…
vergeten mensen
in grauwe gewaden,
doorboorde verkrachte verwanten
verzegelde monden
in zielen verstomd.
observerend...
meelij vervult.
hoe maak je je los?
het beeld
doorboorde mensen.…
in de regen riep hij kom...
baad met mij
en was je aura
in de heldere druppels van het meer.
zwem in mijn armen.
heb vertrouwen
in de regendruppels en in mij
en toe zwom de prinses
in het meer en waste haar aura
in de armen van de man
met de zeeblauwe ogen.
wie is hij dat hij haar zo kon omarmen
haar het vertrouwen geven
daar in…
ik zag je bij het onttreden van de drempel
mijn hart sloeg op hol
daar was de prins van dichtbij
daar staande in zijn blauwe gewaad.
hij lachte me toe
en in mij bekroop
een niet eerder gevoel van verlangen.
wie is toch deze prins
in deze vergankelijke straat?
kijk de chaos van de levens
staan te hoop in de goot dacht zij.
en hij staat…
je was een lichtflits op de blauwe zee
een verpakt moment in grijze dagen
verloren in de zon
bracht ik je in mijn aura
waar mijn contouren jou opnamen
jouw zoenen mij versmolten
maar de vrijheid van je ziel
won het van de zachtheid van de lichamen
de contouren van die decembernacht
deden beseffen
dat jij niet geklonken aan de ander
je…
0
Bezig met laden