We waren beiden één gedicht
lazen in dezelfde boeken
op de eigenste bladzijden.
Verliefd op dezelfde
onuitgesproken letters
vol lippenstift.
als een geschrift
verstoken achter woorden
die wachten op morgen,
ontgaan aan het nu.
Verder dan de vriendschap
lag onze liefde niet;
Alleen geduldig dralen
aan de waterput
in de veranda.
De grote…
Mijn voeten voelen nog de gloed
als het water is weggeëbd
en de schelpjes blootgelegd
uit rimpelend zand geschept.
De duinen nog onvervuild
voelen de wind waaien
naar de landelijke polder
weg van de glooiende golven.
Boven het bruisende
bruine schuimende sop
schuift scheerlings een meeuw
naar haar zeeluchten kajuit.…
Hoe lieflijk zijn de voetjes
van de verpleegstertjes
die zonder kloppen
de kamertjes binnenkomen.
Hoe lieflijk zijn de voetjes
van de poetsvrouw
die tussen twee dweilen in
een lieflijk woordje brengt.
Hoe lieflijk zijn de handen
van de vroedvrouw die als
allereerste het kindje
in moeders handen legt.…
Duizend dichters
en nog geen VERS
gesneden brood.
Duizend dichters
en nog geen RIJM
op mijn ruiten.
Duizend dichters
geen gat GEDICHT
in mijn regengoot.
Duizend dichters
en eindelijk een
dicht-STUK.…
Het beeldhouwwerk
toont alleen maar
de stenen waarneming
van de buitenkant.
De binnenkant
ongemoeid laat
voor de beitel.
Een denkend teken
als fragment moment
versteend.
In de beginne
een brok beeld
van oeroud arduin.
Beeldig geheugen
naar wie passeert
en denkt.…
Met open armen
ontsluiten de geliefden
hun geborgenheid
achter gesloten deuren
en een bloempje voor het raam.
Gordijnen zijn niet nodig
een boek is overbodig
nu zijn ze eindelijk saam.…
Als de angst
langs de voordeur
bij mij
komt schuilen
om mijn schaduw
te beschermen
dan vecht ik
of vlucht ik
naar het onbestaande
als weggevoerde
uit mijn nachtmerrie
langs de achterdeur
naar buiten
aan de angst ontsnapt…