eenzaam lopend op het strand
een ziel zo vol verlies
geen stappen in het zand
mijn hart gelijk een bries
ogen gericht op de horizon
golven over mijn voeten
een engel die niet vliegen kon
ik zal haar nooit ontmoeten
't was iets wat ik zei
dat haar hoofd deed kiezen
eenzaamheid over mij
welke onschuld deed verliezen
leven met deze schuld…
lantarens verlichten de weg
in een lange strook van licht
terwijl ik 140 rij
zie ik in gedachten jou gezicht
wat op zich al vreemd is
want ik heb jou nooit gezien
ik zag alleen een foto
en nog een oude bovendien
toch het plaatje verdrijft mijn kou
de nachtweg immer verlaten
ik geef nog wat gas bij
om op tijd met jou te praten
regen…
0
Bezig met laden