Alle inzendingen van winter

Zijn spreekkamer had in de jaren vijftig een inrichting gekregen die sindsdien niet was vernieuwd. Degelijke, onverslijtbare meubels die de herinnering aan een tijdperk van duidelijkheid en zelfvertrouwen in leven hielden. De psychiater was een rijzige man met de vingers van een pianist en de blik van een cynische positivist.…

Ik had vaker mensen in de winkel gehad die gespannen naar een titel vroegen; maar zij was niet alleen nieuwsgierig, voor haar leek het boek van levensbelang.…

De eerste vloot door de Compagnie uitgestuurd, was meer op het voeren van oorlog dan op het drijven van handel uitgerust. De commandant Steven van der Haghen had de instructie meegekregen, den Portugeezen en Spanjaarden zooveel mogelijk nadeel te berokkenen.…

Ik schrok me dood, mijn hart sloeg over. Hij zag eruit - hij was helemaal vuil en die lange haren die hingen zo in pieken over zijn schouders. Alsof er ineens een - een soort geest bij je in de keuken staat hè. Hij zwaaide met zo'n groot mes, ja een stiletto, en hij gromde dat 'ie wilde eten. Toen dacht ik, rustig blijven, meteen doen wat 'ie zegt…

Je bent ijs en je glijdt Als een druppel damp op een spiegel In de bitterheid van mijn glas Ik tracht door jou te kijken Op zoek naar je ziel Je smelt en alles wordt zoet Zoals de ochtend zelden was Niemand weet wat ik voel Zelfs de bomen niet Enkel de wind maar die zwijgt Want het timbre is zo mooi Dat elk woord wordt verstild En als…

Als de dag jouw ogen had en de nacht jouw stem En de ochtend vervuld blijft van jouw glimlach Dan breekt het maanlicht tot een zonnestraal Dan schuilt het duister in de plooien van de dag En dan ontstaat de lijn van het eeuwig licht En sterren weerkaatsen in het hemels blauw Nooit meer schuift het wolkendek dicht Want jouw charme bevrucht elke…

Soms wil ik met jou in een hoekje verdwijnen Alleen wij beiden, met een glaasje wijn. Bij licht van kaarsen kan ik in je ogen lezen : "Hoe mooi het leven had kunnen zijn" In de verte hoor je het slaan van de golven En het maanlicht kleurt het zeeschuim blauw Je lacht en je glimlacht en je praat over vroeger En ik besef : ik ben heel graag…

Jij bent het mooiste dat ik ooit zag, zei de blinde Ik voel het aan de wind en het ruisen van de bomen Ik hoor het aan de stille warmte van je stem Ik kan je schoonheid bijna dromen. Ik voel, als de zachtheid van je hand me raakt, De kleuren van je lief-zijn en je glimlach Ik zie je niet en toch voel ik diep in mij : Je bent het mooiste wat…

Je bent mooi Zo mooi dat ik je niet raken kan Maar dat hoeft ook niet Want telkens weer word ik Door jou geraakt. Het is als de zon die opkomt En van het grasperk van mijn ziel Wordt al het duister weggeveegd En alles ontwaakt. In het lover zingt de eerste vogel En een bries vertelt me een vreemd verhaal Over stilte en over…

Onlangs liep ik langs een spiegel En ik vroeg : wie is de mooiste ? De spiegel zweeg en besloeg van mijn adem Even later liep ik langs het water En ik vroeg : wie is de mooiste ? Het water zweeg rimpelloos Even verder zag ik jou en je knikte Ik zag je glimlach in je ogen En ik dacht niets want ik kon niet denken En in mijn adem…

Ik stop al mijn gevoelens in een zwarte doos En werp ze in het midden van de oceaan Geen enkele zee is ondiep of bodemloos Zwijgend als een steen zal ze langzaam ondergaan Op het deksel schreef 'k mijn allerlaatste gedicht Onleesbaar door het schuiven van het zoute zand Veilig voor de storm, onbereikbaar voor het licht De tijd houdt de sleutel…

Jij kwam in mijn leven en de morgen geurde naar lavendel Al het kille van de regen liet je me drogen aan je warmte Met een streling van je stem kleurde je de schaduw van mijn denken Met je lief-zijn en je openheid ontsloot je de boeien rond mijn enkels Je sliep in mijn woelen en de nacht leek amper duister Omdat je me met jezelf me door…

De oude man loopt Over het brugje en ze Kraken allebei…

Veeg elk verschil van mening van tafel Haal uit de kast je mooiste glazen Vul ze met wijn of met bier van gember Laat ons drinken en zuipen als dwazen Veeg met het schuim onze prilste zonden Laat ons vergeten wat ons onderscheidt Laten we klinken op onze banden en standen Zijn voor altijd, voorgoed, verleden tijd Veeg met de drank…

Letters hangen als dronken draden Speelbal van de wind en van de tijd Als dons doorweekt met zure tranen Hopeloos op zoek naar rechtvaardigheid Lampen zwijgen als grauwe graven ’t Schijnsel iets te vaag en iets te wijd Verlicht de stad haar sluikse slaven Hulpeloos gehuld in zwijgzaamheid Gevels kreunen als lage laden Schuiven langs elkaar…

Niemand let op het vuur tenzij het uit is.…

Voor het raam zit ik gespannen op de post te wachten, tweemaal daags, tot nu toe tevergeefs. Maar ik weet dat er tot nu toe ook altijd reactie kwam. Bij mijn schoongeschreven brief en kleurentekening van hond op voetbalschoenen, een poedel met gekrulde kuif in oranjewitteblauwe shirtbroekkousen, heb ik een ongebruikte zegel (postfris heet…

Op een dag, het was al laat in de morgen, begaf ik mij naar het noorden, waar tuinen bloeiden, een enkel insect snerpte, en in het algemeen alles zeer voorjaarsachtig aandeed. Het regende licht, de lucht was fraai grijzig, het landschap omvatte een groot deel van de wereld. Mijn vriendin omvatte veel meer, ze was een bewegend Ravenna, een…

Mijn vriendin ontwaakt 's ochtends, zeer vroeg in de ochtend, wanneer de dag bijna een zondag is. Het is dan al licht, en in dat licht lijkt ze jonger dan tijdens de nacht en soms, als verrassing, onschuldig. Niet tevergeefs ruiken deze uren naar wierook en Latijnse kerkzang. Nee, niet tevergeefs: haar schouders in een nauw contact met…

Op elke straathoek loert de dood, de dood als messentrekker, de dood als vijand van het leven, de dood die mij met benzine overgiet, de dood als vruchtbaarheid - elk kerkhof een lijmfabriek. Verval, verloedering en tijd, dat is de dood. Gedenk te sterven! Aanschouw de gek die met zijn dode loden last, al staande op een muur verwoesting…

Toen in de slag van Fontenoy een Ier het allemaal verdomde en riep: Cuimhne ar Luimneach, waarna Fransen en Ieren naar voren stormden, tot geen Engelsman Gods aarde nog vervuilde, toen, mijn lief, werd mijn voorgeslacht geboren, mijn ongedode herinnering aan jou steeds weer herboren en jij aan mij gebonden of je wilt of niet. Gedenk…

waar ik je zie en blind betast, waar ik je blind en blindelings ontzie en streef naar ongezien houvast, waar je met houten stap de straat passeert en met ijzeren gelaat de tijd dateert, waar je nooit of te nimmer in de oelitsa gorki, mijn naam en naamgenoot! nog varen zult, waar je immer en voor eeuwig zweven zult en meer nog: voorgoed…

En weer slaat de liefde toe, ongenadig, meedogenloos, misdadig, de hand die vals de lier bespeelt, de beul die 't galgenaas eerst vierendeelt, het roofdier dat zijn prooi al wurgend velt, de wurgklauw die je strot omknelt, de angst die door je lichaam raast, de drank die al 't verstand wegblaast, het luide hoongelach van wie ontkomen is,…

Vioolmuziek is een soort doolhof waarin de violist verdwaalt, want alle paden in dit labyrint lijken ontzettend op elkaar. Viool na viool zoekt een uitweg, violist na violist doolt rond. Viool na viool klinkt hetzelfde, violist na violist strijkt dezelfde snaar. Als geluid zou kunnen glanzen was dit glanzende muziek. In het felle daglicht…

Dit is een nogal hulpeloos portret, dat wat bedoeld is als gezicht is niet echt ontregeld of verminkt. Maar ik, die ernaar kijk, vindt het een dwergengelaat, weliswaar niet qua formaat, maar met de trekken van boosaardigheid en grotbewonerij. Waarom is die streep diagonaal? Er is daarvoor geen reden, tenzij de schilderes - het is een vrouw…

Wij gingen op zoek naar een haven, maar die vonden wij niet. Dus restte ons niets dan de golven, die wij maar amper zagen. Soms een wazig eiland aan de einder, een albatros of twee, een vis die zich verhief, de drift en het kompas, was alles wat er was. En soms misschien Cythère, een paradijs voor wie bejaard is, een lustoord voor wie…

verlaat me niet, verlaat me wel, verlaat de wereld en bedwing de hel, in de straten waar het tramspoor glimt, de regen zwakzinnig tussen de huizen trimt, en jij meestal tevreden bent, en de verlatenheid bij 't luiden van het angelus geen akkerbouwer, geen markies meer kent, en ik ontspoor gelijk geen tram ooit doet. Verlaat me nooit, herken…

Daalt er uit de lege hemel een vleugelloze engel af die geen engel was of is of als gevallen hemelinge het verval niet meester is zakt er neerwaarts uit de lucht een laken met alle dieren van de aarde onrein gelijk de engelengedachten en klinkt er met een zucht te midden van de engelengeslachten dan een stem die slachten aanbeveelt en eten…

Als tijd altijd was Bleef ik eindeloos liggen In pas gemaaid gras…

Ach de liefde, wat is de liefde, niet meer dan een toestand, niet eens van verrukking, maar van pyromane reacties en tweeduidig lachen met een mooie meid onder 't gezelschap. En alles wat mooi is, is alles wat waar is, hoe neerslachtig wordt dan de regen, de neerslag, de hagel het gesprek met de buren over het weder en zelfs de mooiste meid…