nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (2)
afscheid (3)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (7)
discriminatie (1)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (11)
emoties (18)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (2)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (4)
humor (3)
idool (2)
individu (19)
internet (1)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (21)
literatuur (4)
maatschappij (7)
mannen (2)
milieu (1)
misdaad (18)
muziek (3)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (13)
rampen (4)
reizen (2)
schilderkunst (2)
school (14)
sms (1)
spijt (1)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (6)
verdriet (4)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (5)
vriendschap (6)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (7)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (2)
ziekte (15)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: algemeen

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 3):

Memoires van een rijexaminator (3) Klacht

“Volgens mij hebben wij elkaar eerder ontmoet,” zei ik zo vriendelijk mogelijk tegen een kandidate die ik meende te herkennen van een vorig examen. Tegelijkertijd probeerde ik ook weer niet al te opgewekt te klinken, alsof ik blij was dat ze voor een herexamen kwam. Ter geruststelling voegde ik eraan toe een goed geheugen te hebben voor gezichten, maar wat het rijden betreft me nooit iets kon herinneren van vorige examens. “Gelukkig maar,” zei ze opgelucht. “Ik deed toen iets stoms en zal ditmaal beter opletten. Bovendien ben ik van rijschool veranderd. Nu begrijp ik alles veel beter.”

De instructrice had ik nog niet eerder ontmoet. Ze overhandigde ongevraagd haar instructeurbewijs en vroeg of ze het examen kon bijwonen. Na vijf minuten rijden moest ik de kandidate sommeren de snelheid wat meer aan te passen. Ze reed overmatig voorzichtig en toonde op kruispunten weinig initiatief. Na de waarschuwing ging het inderdaad vlotter en na een kwartiertje rijden had ik nog steeds een voldoende in mijn hoofd. Weliswaar reed ze een keer krap langs een geparkeerde auto, maar de aanwijzing dat ze iets meer speling moest houden nam ze direct ter harte.

Op een druk kruispunt waar wij linksaf moesten, stopte ze voor het tegemoetkomende verkeer. Bij het optrekken vergat ze naar rechts te kijken. Ongelukkig voor haar vond een taxichauffeur dat hij zijn ‘recht’ op voorrang moest opeisen, zodat ik de auto noodgedwongen tot stilstand moest brengen om een aanrijding te voorkomen. De kandidate schrok; de instructrice kreunde. Een tijdje bleef het stil. Even later zag ik vanuit mijn ooghoeken dat de instructrice aan het schrijven was. Systematisch denkend probeerde ik erachter te komen wat buiten mijn gezichtsveld op papier werd gezet. Waren mijn aanwijzingen voor het langzame rijden en te krap passeren onterecht geweest? Of waren ze misschien wat kortaf of te bits geformuleerd? Had ik het uitzicht naar rechts geblokkeerd? Was ik ergens anders tekort geschoten? Ik kon mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst een klacht had gekregen, maar iedere examinator komt af en toe aan de beurt.

Aan het einde van de rit was de ‘taxi-ingreep’ doorslaggevend voor de uitslag. Op de parkeerplaats liet ik de kandidate uitstappen en vroeg haar een paar tellen naast de auto te wachten. “Ik loop gelijk met je mee naar binnen,” voegde ik eraan toe. Met een forse klap viel de deur in het slot. Voordat ik iets kon zeggen zei de instructrice: “Jammer, maar het is haar eigen schuld. Had ze maar beter moeten opletten. De vorige keer schijnt ze net zoiets gedaan te hebben. Ik weet hoe ze tijdens de lessen rijdt, dus heb ik na de ingreep mijn aandacht op iets anders gericht.” Ze overhandigde een vel papier waarop ze een recept van zuurkool met ananas en leverkaas had geschreven. “Van collega’s hoorde ik dat u van koken houdt. Dan moet u dit eens proberen. Heel lekker en weinig calorieën.” Ik mompelde een bedankje en liep met de kandidate zwijgend naar binnen.

Ze slikte een brok weg toen ik vertelde dat ze gezakt was. Als pleister op de wonde benadrukte ik dat ze beslist op de goede weg was, maar door het maken van zo’n fout nog niet zelfstandig aan het verkeer mocht deelnemen. Terwijl ze wegliep bleef ik wazig kijken naar een traan die op mijn tafel was achtergelaten. Een collega die de blik herkende van een examinator in verwarring vroeg of ik problemen had. “Ik verwachtte een klacht, maar kreeg een recept,” zei ik cryptisch. Hij knikte en deed alsof hij het begreep.

schrijver

Schrijver: Frans Goossens, 06-12-2016

f.m.goossensatgmail.com

Deze inzending is 84 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl