nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (2)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: verdriet

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 5):

De grote verdwijntruc

Een gebroken hart had ik er niet aan over gehouden toen ik bemerkte dat mijn donkere seksmaatje niet meer op mijn berichtjes reageerde, maar er knapte wel iets in mijn gevoelswereld toen ik in de gaten kreeg dat hij me zorgvuldig ontweek. Alle intieme hartstocht die hij in de uitlevering van zijn lusten had getoond, en waar ik van had genoten, was niet omgezet in mentale genegenheid en dat stemde me somber. Ik had zin om onopgemerkt van de datingsite te verdwijnen. De grote verdwijntruc.

Het was een andere eigenschap die ik met Emma Petronella gemeen had en die me bij het ouder parten begon te spelen. We kenden allebei de grote verdwijntruc. Emma Petronella omdat ze vroeger als vrouw in een mannenlichaam had gewoond, en ik omdat ik een bescheiden dichter was die de ondraaglijke lethargie van het menselijke bestaan lichter probeerde te maken, zodat iedereen begreep dat er licht was.

Ik kon gemakkelijk in dat licht verdwijnen, het was het stoute obstinate jongetje in mij, dat ondeugend wilde zijn, en zweeg wanneer een volwassene iets vroeg. Ik was dan in de schaduw van mijn eigen vergeten. Geen boosheid of verlangen, niet opgeslokt door de leegte, maar gewoon volwaardig in mijn zijn als niets van betekenis of niets om er aan toe te voegen. Ik was dan evenwijdig aan het licht.

Vroeger door zo weinig te eten dat ik er broodmager van werd, en tegenwoordig door zo vaak te fulmineren dat ik er onwennig door werd. Het maakte allemaal niet meer zo veel uit. De liefde had geen mooie woorden voor mijn liefdeshart over en mijn woeste gelaat werd herkend door de wind.
Ik probeerde in mijn eenzaamheid naar een uitweg te zwemmen, maar er was geen water, er was slechts een woestijn in een onontgonnen landschap en iedere keer veranderde de heuvels van vorm voor mijn door de zon vermoeide ogen.

Onzichtbaar noemde ze zichzelf toen ze nog als man door het leven moest, pas toen ze een vrouw werd wist ze hoe ze een man moest temmen. Ik was jong en onervaren, maar ik moest er voor zorgen dat ze de verdwijntruc niet meer nodig had, totdat ze tenslotte toch voorgoed verdween, en alleen nog maar als een hersenschim in mijn gedachten verscheen.

Zijn donkere mannenlichaam leek veel op het lichaam van een vrouw en ook zijn oogopslag was verleidelijk, ondeugend en uitdagend.

Hij had iedere vorm van platonisch contact resoluut afgewezen, maar hij begon een maand later wel gewoon weer met uitdagen op de seks toer, dat trok ik niet, en ik was helemaal door het lint gegaan. Hij was niet in staat om te beseffen dat seks ook over gevoelens ging, en ik had dat helaas wel gedaan. Maar goed ik was 25 jaar ouder dus ik had de verstandigste moeten zijn, maar ik vond hem meteen al zo lief en zacht. Maar ja het woordje lief mocht je niet gebruiken tegen iemand die nog in de kast zat. Ik had mijn lesje weer geleerd.

En ik wist door het onrustige bonzen van mijn liefdeshart dat er meer lesjes op mijn weg zouden komen. Ik moest nog ontdekken hoe het werkelijk zat met de liefde tussen twee mannen.

Waarom was de ene man wel tot platonisch contact in staat en waarom de andere niet?

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 20-05-2017

Deze inzending is 54 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl