nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (7)
discriminatie (3)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (14)
emoties (23)
ex-liefde (2)
familie (4)
feest (2)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (7)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (4)
humor (4)
idool (2)
individu (23)
internet (3)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (26)
literatuur (4)
maatschappij (9)
mannen (5)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (3)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (10)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (2)
psychologie (14)
rampen (4)
reizen (3)
schilderkunst (2)
school (15)
sms (1)
spijt (2)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (6)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (6)
vriendschap (8)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (9)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (2)
ziekte (15)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: mannen

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 5):

Lustige schooiers

Mijn voormalige hospita Emma Petronella, die al enige tijd in haar graf lag op een begraafplaats in Utrecht Oost, noemde mij altijd haar lustige schooier omdat ik er ongeremd aan toegaf wanneer ze me uitdaagde met haar vitale seksualiteit. Ze liet de mooie momenten niet onbestemd voorbij gaan, en haalde alles uit de kast om mij te erotiseren met haar obsessie om van mij een potente intellectuele jongeheer te maken.

Toen ze in gaten kreeg dat ze daar in faalde, omdat ik meer van planten en dieren hield dan van dichters en literatuur, las ze alleen nog maar gedichten voor die over planten en dieren gingen en waarin een link lag met de menselijke seksualiteit. Het was daarom dat ik in sommige lichaamsbewegingen een symbolische betekenis begon te zien, en ik kon daarvan in de war raken omdat ik niet zeker wist of andere mensen dat ook zo zagen.

Emma Petronella hield me nauwkeurig in de gaten: als ik een broek aanhad die haar niet aanstond, vroeg ze mij om die uit te trekken en voor haar neus een andere aan te trekken. Dikwijls kwam ze tijdens deze regelmatig terugkerende verkleedpartijen naast me staan en ze wreef dan met haar hand over mijn onderbroek. Ik moest me dan door haar oraal laten bevredigen omdat ze mijn zaad over haar borsten wilde om te voelen dat ze vrouw was, zei ze, en ik liet het gewillig toe.

De twintigjarige lustige schooier was terug gekeerd op mijn chatpagina op de datingsite. Hij stond op het Amstelstation en noemde me gewoon weer schat omdat hij me wilde doen.
Hij had dat al eerder gedaan maar hij kwam toen niet opdagen. Ook deze keer liet hij er geen gras over groeien, en vroeg of ik hem kon komen halen met een auto of een fiets. Ik had daar geen zin in en hij vroeg hoe hij moest lopen. Ik vertelde hem hoe hij moest lopen, maar hij was al niet meer online.
Hij had slechts belangstelling voor me wanneer hij gedronken had en zijn libido hem parten begon te spelen. Een stoere gast vond ik hem en hij was ook charmant omdat hij heel eigenwijs liet weten dat hij me wilde doen, maar hij durfde de laatste stappen niet te zetten, en ik liet hem dwalen in de fantasie van het zuchtend landschap omdat het een heel mooie gast was om te zien.
Het was de enige lustige schooier die ik even dichtbij had laten komen, alle andere gasten verdwenen weer zodra ik in de gaten kreeg dat er niets van romantiek in hun woorden was terug te vinden. De Rus zat nog steeds in de ijskast, hij was overdreven romantisch geweest en ook dat zinde me niet.

Mijn nieuwe computer was ook een lustige schrooier, het eerste mechanische apparaat dat meeging in mijn snelheid van denken, want wanneer ik me goed voelde kon ik veel sneller denken dan ik deed wanneer ik in een sombere stemming was. Deze computer voelde veel meer aan als een vriend dan mijn vorige, die overal bedenktijd voor nodig had en mij trachtte te pesten met zijn traagheid en onverschilligheid ten opzichte van mijn denksnelheid die ik nodig had om te overleven.
Ik dacht overal over na en ik had een computer nodig die in dezelfde snelheid met mij mee kon gaan.

Het leeg maken van mijn eigen site voor een nieuw beeldend experiment in een nieuw galerieprogramma kreeg nadat ik een paar weken flink had doorgewerkt eindelijk een einde in zicht.
Elf jaar lang hadden de oude galeries dienst gedaan als een virtueel plakboek voor plaatjes en teksten. Er kwamen heel wat herinneringen voorbij tijdens het weghalen. Afbeeldingen die ik gemaakt had toen ik diep in de put zat, mijn boomtekeningen die ik sinds 2008 had gemaakt, en diverse inwoners van mijn fantasiestad van wie ik de gezichten had getekend om gezelschap te hebben tijdens de eenzame dagen.

Ook de lustige schrooiers werden inwoners van mijn zelf verzonnen fantasiestad. Ze liepen daar door de straten om een praatje te maken met eenzame meneren die op zoek waren naar de werkelijkheid van het fysieke genot. Soms was er een glimlach of ogen die plezier uitstraalden, maar er was ook waanzin, hardnekkige waanzin.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 26-05-2017

Deze inzending is 15 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl