nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (2)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (7)
discriminatie (2)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (13)
emoties (22)
ex-liefde (2)
familie (4)
feest (2)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (4)
humor (4)
idool (2)
individu (21)
internet (1)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (25)
literatuur (4)
maatschappij (8)
mannen (2)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (3)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (14)
rampen (4)
reizen (2)
schilderkunst (2)
school (14)
sms (1)
spijt (1)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (6)
verdriet (4)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (5)
vriendschap (7)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (9)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (2)
ziekte (15)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: schilderkunst

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 2):

Het schilderij dat huilde

“De ironie wil dat mensen die het ergste te keer gaan tegen onrechtvaardigheid in de wereld vaak zelf erg onrechtvaardig tegen andere mensen zijn.”
Er schoot me plotseling een zin uit een gesprek met Christiaan de kunstenaar met een gebroken rug te binnen.
Ik stond met Peter Halm in een galerie naar een schilderij te staren, de verf was gaan druipen.
Het was een klungelige imitatie van een schilderij van de kunstenaar met de gebroken rug die in een ziekenhuis in Utrecht lag en zich voor moest bereiden op een interview over zijn eigen tentoonstelling die binnenkort geopend zou worden door koningin Beatrix.
Peter Halm had me al uitgelegd dat het niet ongewoon was in de kunstenaarswereld om elkaar te imiteren, mensen laten zich door elkaar inspireren had hij gezegd.
Ik vond het maar niets, de kunstenaar had niet het vakmanschap van de onfortuinlijke Christiaan, de verfbehandeling was slecht, het doek was niet goed droog geworden, de verf begon te schuiven.
“Een schilderij hoort te leven” probeerde de galeriehouder te vergoelijken, maar voor mij stond het vast. Dit was een schilderij dat huilde. Een schilderij dat huilde omdat de verf droop, een schilderij dat huilde omdat het een imitatie was, een schilderij dat huilde omdat Christiaan de kunstenaar en beste vriend van mijn verrukkelijke hospita Emma Petronella in het ziekenhuis lag met een gebroken rug na een val met een bromfiets op een Grieks eiland.

Een schilderij dat huilde omdat alles in het leven me tegen zat. Mijn halfzus had me te schande gemaakt in de familie omdat ik met een oudere vrouw ging. Mijn jongste broer had schizofrenie gekregen en werd opgepakt voor diverse geweldsdelicten. Mijn moeder had een zelfmoordpoging gedaan.
Een schilderij dat huilde om het leven en het bracht me de hoop dat er nog meer was in het leven dan de oersaaie technieklessen op de tuinbouwschool waar ik mijn studie probeerde te voltooien.
De redactie van een beruchte schrijverswebsite had op een dag een foto van mijn voormalige juffrouw Engels onder een verhaal van mij geplaatst. Geplaagd door herinneringen voelde ik mij genoodzaakt diep in mijn geheugen, dat aanvoelde als een gatenkaas, te spitten totdat ik bij de bewuste avond, toen zij in een donkergroen mantelpak de Italiaanse maaltijd verzorgde, terecht kwam en verder ging met de omschrijving van mijn belevenissen als middelbare scholier.
Er was nog een vierde persoon in de woning van mijn Engelse juf aanwezig, want ik vond dat dieren ook personen waren, en vaak ongemerkt deel uitmaakten van het levendige gesprek.
Zijn naam was “Pet“ en het was een donkergrijze Boermees, een kater die zijn aanwezigheid op een bescheiden wijze aan ons kenbaar maakte.
Het gesprek ging eigenlijk nergens over, ik wist wel dat Peter indruk op haar wilde maken, dus ik hield me bezig met Pet die aanhankelijk op mijn schoot was komen zitten.
Terwijl ik Pet over zijn bolleke aaide hoorde ik dat Peter zelfs in het Engels zijn verhaal kon afdraaien. Ik had het al een aantal keren gehoord, hij vertelde aan iedereen hetzelfde.
Van alle personen in de kamer had de vierde persoon de meeste indruk op mij gemaakt.
Misschien was het omdat ik Frits miste, sinds hij in de tuin begraven lag en ik een klimroos op zijn graf had gepland.
Het was geen nare avond, maar zonder Pet was ik waarschijnlijk eerder naar huis gegaan.
Ik wist na afloop ook niet of de Engelse juf haar donkergroene mantelpakje voor Peter had uitgetrokken, voor zover ik wist was Peter homo, en deed hij voornamelijk zo klef omdat hij een schilderij had verkocht.
Hij vroeg me een week later wel of ik een gedicht bij een van zijn schilderijen wilde schrijven.
Ik mocht de naam Hector Havermout niet gebruiken. Ik moest het met mijn eigen naam doen. Bjarne Gosse. Het schilderij was een abstract gemaakte afbeelding van een eenzaam dier in een kooi. Ik moest er aan wennen om onder mijn eigen naam te schrijven, maar ik deed wat Peter mij vroeg en ik schreef het gedicht “ Anoniem”.

Anoniem

Jij die om een naam roept
voor status en leven
in vitale spelonken
die ons wildernis geven

die met zaad strooit
langs velden en wegen
het vreemde hart ontdooit
niets dan liefde zal je geven

die moordt maar liefheeft
tedere voeling van smart
zal altijd anoniem blijven
dat is het noodlot dat jou tart.

Illustratie: Zijn naam was “Pet“ en het was een donkergrijze Boermees, een kater.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 21-03-2017

Deze inzending is 31 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl