nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (2)
afscheid (4)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (7)
discriminatie (2)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (12)
emoties (22)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (4)
humor (4)
idool (2)
individu (21)
internet (1)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (23)
literatuur (4)
maatschappij (8)
mannen (2)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (3)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (13)
rampen (4)
reizen (2)
schilderkunst (2)
school (14)
sms (1)
spijt (1)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (6)
verdriet (4)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (5)
vriendschap (7)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (9)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (2)
ziekte (15)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 21):

Dubbel spel

De aprilmaand van 2017 had haar typisch Hollandse kuren, temperaturen die maar niet omhoog gingen, wolkenluchten en grijze dagen, en ja ook de zon verscheen zo nu en dan met heldere stralen om de suggestie van een aangebroken voorjaar te wekken.

Behalve als mezelf had ik ook als schrijver naar mijn eigen leven gekeken en meer nog dan ik zelf kon verzon ik als schrijver theorieën die later bekendheid zouden krijgen als de Havermout geschriften. Ik deed daarin uit de doeken hoe de mens werd gedreven door zijn seksuele driften.

Maar wat ik als schrijver dacht te achterhalen moest ik in de werkelijkheid met de bittere tranen van mijn ziel betalen. Alles wat ik had verzonnen over mijn eigen intieme identiteit hing aan de wilgen, omdat er een nieuw hoofdstuk in mijn liefdesleven was aangebroken. En het lukte me niet meer goed om als mens naar mijn eigen geluk te kijken. Ik wilde meer weten dan alleen de levendige feiten over de groene kikker die in een zwarte prins veranderde. Ik was er door gefascineerd geraakt dat mijn zwarte ridder zo natuurlijk en sensueel zijn vrouwelijke kanten had laten zien en mij de blanke mannelijke minnaar had laten zijn.
Dat was bij Emma Petronella anders geweest, bij haar was ik altijd de naïeve jongeling, de vlees geworden volkse wellust voor haar van geslacht veranderde elitaire lijf. En ook bij mijn trouwe ex-vriendin Ella Fiona was het anders geweest, omdat ze ondanks dat ze zacht en lief kon zijn altijd erg geremd was in het uiten van haar seksuele lusten. Dit in tegenstelling tot meneer Gosse die daardoor altijd de rol van de slet leek te hebben toen we nog intieme omgang hadden, en zij veel minder vaak zin in seks had dan ik.

Maar ik had nu dus iemand ontmoet die er geen doekjes om heen wond, ruim een kop groter dan ik, lieve zwarte krulletjes, een warm en zacht bruin lijf, 25 jaar jonger dan ik, een donkere man, maar hij had geen enkele moeite met het uiten van de wellust en het toegeven aan een ruimdenkende geilheid.
En ja, misschien had ik een dubbel spel gespeeld, want ik wist dat ik op mijn bek zou kunnen gaan wanneer ik hem behalve als mijn tijdelijke spontane sekspartner ook als mijn geliefde zou beschouwen, maar misschien was de wellust juist daarom zo geil geweest, en hadden we elkaar ongeremd de geheimen van de liefde gegeven in een ondubbelzinnig liefdespel waarvan de echo nog lang in mijn beeldspraak bleef gonzen.

Allebei een dubbel spel? Of was Bjarne weer naïef in zijn verlangen naar de romantiek en zijn intieme pogingen om in de nadagen van zijn carrière als mens een serieuze schrijver te worden.

Alles beter dan niets, het steeds maar weer verliefd worden op Goddelijke hosselaars uit verre vreemde landen had ook iets grenzeloos onnozels en bood weinig perspectief omdat het een spel was en geen werkelijke liefde of vriendschap met een wederzijds verlangen.

En het het dubbelspel van de hulpverleners van de GGZ? Dachten ze nu werkelijk dat meneer Gosse niets beter te doen had dan naar voorgeprogrammeerde vrouwen te luisteren?

Ik kreeg opnieuw een enorme terugslag van mijn bezoek aan Mentrum. Ik werd er doodongelukkig van. Ik was eenvoudig weg te eenzaam om die mensen aandacht te geven. Ik had gehoopt er wat aandacht te krijgen, maar ik had geen ideeën meer hoe ik ze om aandacht moest vragen.

Mijn leven kwam in een gevaarlijk vaarwater terecht. De liefde was een dubbel spel met me aan het spelen en ik was opnieuw de onderdanige slaaf van het verlangen, die niets anders kon dan hunkeren, naar een brug, een route, een kans om in de liefde te kunnen slagen.

Mijn huis was ingelijfd met het aroma van de zinnelijke hartstocht, ik wist nu zeker dat ik hier na de renovatie weer terug wilde keren. Het was niet langer het huis zonder liefde, maar een woning waar het verlangen een teder lentelied zong. Een lied veel mooier dan de steriele liederen die de dominante vrouwen van de geestelijke hulpverlening mij lieten beluisteren.
Een lied zo zwoel en verwarmend dat het leek alsof ik niet langer hoefde te lijden onder het rouwproces van de intieme dood van mijn vader en mijn voormalige hospita, die mij zonder antwoorden hadden achtergelaten als een ouderloos kind.

Nu had ik de rol van geduldige minnaar, en ik bleef volharden in de stilte die mijn eenzaamheid vergezelde, als een loyale vriend die me de woorden gaf die ik niet kon uitspreken in de werkelijkheid. Een realiteit die mij isoleerde en buitensloot als een paria, omdat ik niet het vermogen had om contact te krijgen met hetgeen andere mensen in mij zagen als een vriend.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 22-04-2017

Deze inzending is 14 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl