nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (3)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (7)
discriminatie (3)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (14)
emoties (23)
ex-liefde (2)
familie (4)
feest (2)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (7)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (4)
humor (4)
idool (2)
individu (23)
internet (3)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (26)
literatuur (4)
maatschappij (9)
mannen (4)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (3)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (10)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (2)
psychologie (14)
rampen (4)
reizen (3)
schilderkunst (2)
school (15)
sms (1)
spijt (2)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (6)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (6)
vriendschap (8)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (9)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (2)
ziekte (15)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 23):

Diepere lagen van mijn gelijkenis

Alhoewel zij een vrouw was en ik mij als man voordeed, begon ik naarmate de dagen die me ouder maakten begonnen te tellen steeds meer op mijn voormalige hospita en minnares Emma Petronella te lijken. Wat zij voor mij was geweest met haar erudiete dominantie, werd ik zo kort na mijn ontmaagding voor andere mannen in de wereld, die het moeilijk hadden vanwege hun seksuele desoriëntatie of discriminerende dwalingen in hun land.

Ik had geschreven met hosselaars uit Ghana, een eenzame torso uit Kameroen, een sobere jongeman uit Rusland, een hete Hindoestaanse mysticus uit Amsterdam Zuid Oost, een paar geile blonde Poolse seizoensarbeiders uit de Bollenstreek, verschillende beeldschone fotomodellen en buitenlandse talen studerende jongemannen uit Zuid Amerika, en ik had een uitvoerige correspondentie gehad met een Belgische trol, die net zo goed Engels schreef als mijn vrouwelijke en zelden vrolijke casemanager van de geestelijke gezondheidszorg Nederlands.

Misschien kwam het allemaal omdat mijn voormalige hospita vroeger een vrouw in een mannenlichaam was geweest, en ik door mijn mystieke glimlach mij er niet voor schaamde mijn vrouwelijke kant aan de mannen te laten zien, wanneer zij mijn profiel bezochten in de hoop op wederzijds begrip. Maar mijn gelijkenis met Emma Petronella werd steeds treffender. Wat zij in mij had gevonden probeerde ik te vinden in andere mensen, en er was geen leeftijd aan verbonden, ze vlogen vanaf de eerste dagen bij me binnen, achttien jaar en ouder, onbevangen op zoek naar geestelijke rust.

Ik kon het ze in de meeste gevallen niet bieden, ik had heel anders dan Emma Petronella een ambivalent karakter, de ene dag liep ik op de wolken, de andere dag zat ik beklemd in een diepe put. Nee, de gelijkenis zat meer in andere details. De opwinding over mensen die over het paard waren getild maar het zelf niet in de gaten hadden, de ergernis over de geldzucht en het platte hedonisme van de gemiddelde burger, het kwam allemaal op losse schroeven te staan, bij het vernemen van werkelijk leed. Het was maar een schrale troost die ik kon bieden, een druppel op een gloeiende plaat, maar iedere druppel was een druppel en ik fluisterde mezelf in dat ook mijn druppel er iets toe deed.

Ik zou niet weten of Emma Petronella trots op me zou zijn geweest wanneer ze het allemaal had geweten. Toen ze ouder werd en ziek was, toen ze morfine begon te slikken tegen de pijn werd het contact heel surrealistisch, alsof ze telkens opnieuw weer de schone jongeling in mij zag. Ze maakte dan van die vileine pikante opmerkingen, over hoe mijn billen er vroeger uitzagen en over die keer dat ze in mijn tepel had gebeten.

Het kwam soms terug in mijn geest, wanneer ik dacht aan mijn homoseksuele verlangens en me afvroeg welke rol er als minnaar van mij werd verlangd. Ik kon daar heel lang in dwalen, het was een essentieel onderdeel van het zuchtend landschap.

Was er werkelijk zo'n groot verschil tussen de vrouw en de man, en hoe was het te verklaren dat vrouwen vaker last hadden van penisnijd dan mannen. Ik moest er nog eens goed over na denken, sinds mijn geheugen mij bij vlagen in de steek liet verlangde ik alleen nog maar naar een troostende aai over mijn hoofdharen, maar ik had geen geld om naar de kapper te gaan en Ella Fiona had geklaagd over dat ze me zo vaak moest knippen.

Diezelfde avond nog stuurde ik een internet bericht aan de Roads organisatie.

Beste Road organisatie,

Ik heb vandaag een gesprek gehad, omdat ik was doorverwezen via mijn casemanager van Mentrum. Klaarblijkelijk was er weinig overleg tussen mijn casemanager en Roads geweest want ik moest alles weer opnieuw uitleggen.
Ik weet niet of het goed duidelijk is geworden dat ik niet op uitbreiding van mijn bezigheden zit te wachten maar meer op het overzichtelijk maken van mijn bezigheden en om te zien of ik daar meer mee kan bereiken.

Ik heb het op dit moment gewoon te druk en ik heb te veel aan mijn hoofd om me met onbetaald vrijwilligerswerk bezig te gaan houden. Ik heb dat aan Roads proberen uit te leggen, maar Roads heeft mij verder geen perspectief kunnen schetsen.

Ik vraag me af of het voor mij zinvol is om met jullie organisatie in zee te gaan en ik wil dit eerst verder met mijn psychologe overleggen en niet aanstaande dinsdag op een vervolg afspraak komen, deze wil ik annuleren, totdat ik meer duidelijkheid krijg of jullie me wel perspectief kunnen bieden met mijn eigen werkzaamheden die ik als nuttig, sociaal en zinvol ervaar.

Het onder de mensen komen idee zal voor veel mensen misschien werken, maar voor iemand met mijn indicatie is het vaak alleen maar een belasting, en ik ben dan meer op zoek naar sociale contacten in de informele sfeer dan dat ik op uitbreiding van werkzaamheden of dagbesteding zit te wachten. Ik heb genoeg te doen en ik sta daar dikwijls alleen voor.

Bjarne Gosse

De herinnering aan het lustcontact met mijn Hindoestaanse idool begon mystieke proporties aan te nemen, iedere keer opnieuw rolden er tranen uit mijn ogen wanneer ik er aan terugdacht. Tranen die op zoek waren naar een bron, de mooiste bron van het bestaan, de liefde met de onvolkomenheden en de onverwachte tederheid.

Illustratie: een druppel op een gloeiende plaat, maar iedere druppel was een druppel

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 12-05-2017

Deze inzending is 25 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl