nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (7)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (14)
emoties (23)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (3)
humor (4)
idool (2)
individu (25)
internet (3)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (23)
literatuur (4)
maatschappij (9)
mannen (9)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (4)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (15)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (16)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 25):

Hoe nu verder?

“Hoe nu verder?” hoorde ik me mezelf toefluisteren in de melancholieke avonduren van de vroege zomer. Ik had op de datingsite een virtueel wederzien met de Turkse jongeman die ik niet uit mijn gedachten had kunnen krijgen. Hij had me opnieuw een hartje gegeven nadat ik had laten weten op deze stille virtuele manier dat ik hem leuk vond. Ik was razend nieuwsgierig naar hem, hij had een mooi karaktervol gezicht met een heel aparte expressie in zijn ogen. Hij was inmiddels twintig geworden, dus het leeftijdsverschil was wel erg groot, maar het stemde me gelukkig dat hij niet boos op me was na onze vreemde aanvaring op de datingsite ongeveer twee maanden geleden.

Ik wist niet goed hoe ik het aan moest pakken, maar ik ontdekte dat hij vaak online was en dat hij al die tijd dus een tweede account had gehad waarop hij grappige filmpjes van zichzelf had gezet.

Ik had een gesprek met mijn psychologe gehad, ik vertelde haar dat ik soms achteraf veel twijfels had over of ik op de juiste manier mijn grenzen had aangegeven wanneer ik met mensen werd geconfronteerd die ik vervelend vond doen. Het ging over een oudere man van 61 jaar die me had proberen te versieren, maar die helemaal niet in de gaten had dat ik hem niet aantrekkelijk vond en net deed alsof dat wel zo was.

Ik had dat liedje van Neil Young weer gezongen, over die jongen die zo eenzaam was dat hij plotseling niet meer kon praten. Luidkeels had mijn stem geklonken. Er werd aangebeld.
Ik dacht dat er iemand kwam klagen. Er stond een beeldschone jongeman beneden aan de trap.
Hij vroeg of ik even naar beneden kon komen. Ik dacht dat het mijn nieuwe LHBT maatje was, maar hij was van vluchtelingenwerk, ik viel bijna struikelend in zijn armen. Hij had heel mooie ogen, maar hij was op zoek naar mijn geld, ik luisterde verlegen naar de verhalen over zijn jeugd.
We konden bijna geen afscheid meer nemen.

“Hoe nu verder?” Ik had het niet aan de psychologe gevraagd, ze vond dat ik alles goed had gedaan.
Een oorkonde voor een gedicht, niet ingaan op de afgunst van jaloerse mensen, duidelijk mijn grenzen aangeven wanneer ik mensen opdringerig vond.

In de Amsterdamse avond toen ik weer alleen was met de melancholieke zanger kreeg ik een mailberichtje ergens uit nergens, ik kon het voor mijn trouwe lezers hier weergeven:


Hallo Bjarne,
We ontmoetten op datingsite
Ik wil dat je weet dat ik niet op zoek naar een virtuele relaties
Ik ben op zoek naar een soulmate in het echte leven!
voor iemand met wie hebben we veel gemeen ..
veel mensen op de site zijn niet ernstig
dus schrijf me over uw doel.
misschien me je foto's stuurt u? Ik wacht uw antwoord!

Meneer A. “

Ik vermoedde dat het een plakmailtje was die naar meerdere mannen werd gestuurd, maar het was een aantrekkelijke man op de foto, en zelfs als ik er als man geen zin in had om nieuwsgierig te zijn vond ik dat het wel mijn verplichting was als schrijver. Dus ik stuurde meneer A een kort antwoord met een foto:

“Hallo,

mijn naam is Bjarne, ik ben op zoek naar vriendschap
en eventueel erotiek.
Ik schrijf gedichten en ik maak tekeningen en ik woon in Amsterdam.
Ik ben inmiddels 54 jaar oud, maar jong van geest.
De bijgevoegde foto is afgelopen voorjaar gemaakt op mijn balkon. “

“Hoe nu verder?” Ik vroeg het mezelf nogmaals af terwijl de nacht zijn intrede aankondigde.

Illustratie: hoorde ik me mezelf toefluisteren

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 27-06-2017

Deze inzending is 25 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl