nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (4)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (6)
humor (4)
idool (2)
individu (36)
internet (5)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (31)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (4)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (17)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (3)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (12)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (11)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (19)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: eenzaamheid

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 21):

Droomschaduw

Het was onduidelijk of mijn jonge chatkameraad van manlijke heteroseksuele oorsprong in zou gaan op mijn avances voor het verkrijgen van een vriendschapsband. Hij bleef in zijn geheimzinnige schaduw staan, maar het was voor mij wel een droomschaduw. Een schaduw waarin ik mijn verlangens aan het schaarse licht kon spiegelen. Alles wat met schaarste kon worden genoten was zeldzaam en kostbaar en dikwijls extra bijzonder voor de fijnproever die wist dat er kwaliteit voor nodig was om de poëtische kant van de muze te onderhouden.

Ik hield van het prille begin van de liefde, wanneer het grote genieten nog niet gevoerd hoefde te worden. Dat stille verlangen dat in mijn bed voor warme dromen zorgde en mij liet weten dat niet alles in de wereld om bezit en bezitten draaide, maar dat de vrijheid van de liefde een eigen melodie had, te melodieus om aan rationele mensen toe te vertrouwen. Ik had in de ogen van mijn verleden in bijna alles gefaald, maar ik was toch overeind gebleven en oefende een aantrekkingskracht uit op de muze van de mystiek. Ik kon door alleen aan de liefde te denken mijn hart in vervoering brengen en er voor zorgen dat de droomschaduw altijd als een vriend bij me bleef. Dat was minder eenzaam in de dagen dat ik niemand sprak en me realiseerde dat het voor mij moeilijk zou blijven om sociale contacten te onderhouden.
Hij had even gecontroleerd hoe dol ik op hem was, om dan weer voor dagen te zwijgen, mij alleen latend in het verlangende dromen met niets anders om me heen dan de gedachte dat ik geduld moest blijven houden. Ik had gehoopt dat er een voorjaarszon zou komen die alles zou kunnen laten verdwijnen, die onzinnige warmte die ik nodig had om niet in duizenden deeltjes uiteen te vallen.

Het was ook niet duidelijk wat er nuttig was in het herhalende ritme van de liefdesbewegingen die hij voor mij in zijn geest hield. Ik voelde me onbevangen alsof ik een verachting had voor alles wat belegen was en dik probeerde te doen, maar dun was gebleven. Dat maakte mijn verlegenheid weliswaar puur, maar zorgde ook voor onnodige onbeholpenheid, waartegen ik mij maar moeilijk kon verweren.
Wat was er waar van zijn charme, zou hij ooit werkelijk komen opdagen, er spookten allerlei verlangende vragen in mijn door de eenzaamheid zo zwaar geworden hoofd.
Misschien zou hij even in de geheimzinnige stad komen wonen en kon ik de ophaalbrug omhoog halen wanneer hij binnen in mijn veilige haven was. Dan mocht het licht eindelijk haar gang gaan om de droomschaduw te laten dansen.

Voor een chatkameraad had hij eigenlijk weinig te vertellen en ik ging er vanuit dat hij na het vernemen van mijn toegewijde genegenheid het niet langer spannend zou vinden om mij uit te dagen op het gebied van manlijke erotiek. Dat bleek niet waar te zijn. Hij deed er een schepje bovenop door op een tedere manier mijn diepste verlangen te voeden, met een foto die de horizon dichterbij bracht en de rivieren sneller deed stromen.

Blijf dicht bij jezelf. ik hoorde het Emma Petronella steeds weer zeggen, nadat we de liefde hadden bedreven in haar zomerse tuin. Ik had haar opgebiecht dat ik ook op mannen viel en ze had daar vrij luchtig op gereageerd. Ze had mij niet nodig voor de liefde met haar stinkrijke aanbidders overal ter wereld. Ik was maar een proletarisch speeltje in de literaire aap gelogeerd. Maar ik liet niet over me heen lopen, ik probeerde alles te pareren. Wat ze ook beweerde over de liefde, ik had overal een antwoord op.
En ik liet haar begaan wanneer ze zin in me had. Er was genoeg ellende op de wereld om er niet van te genieten. Er was een schaamte van me afgevallen. Een juk van mijn schouders gehaald. Ik hoefde niet langer te liegen over wat ik werkelijk in mijn aardige aard had verborgen. Ik liet mijn baard wat langer staan, scheerde mijn snor niet meer iedere ochtend weg. Ik beloofde haar dat ik op zoek zou gaan.

Maar wat ik vond was weer een vrouw, Ella Fiona, ze zou me nooit verlaten. Ze bleef haar leven lang over me waken met haar gereformeerde apathie jegens de intieme erotiek. Het was moeilijk om mezelf te bevrijden van haar betuttelende dwangbuien.

Ik kon haar het beste niets vertellen over het tedere voorspel van de manlijke liefdeswolf. Ze zou er waarschijnlijk niets van begrijpen.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 16-04-2018

Deze inzending is 50 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl