nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (2)
afscheid (4)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (7)
discriminatie (1)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (11)
emoties (18)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (2)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (4)
humor (4)
idool (2)
individu (19)
internet (1)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (21)
literatuur (4)
maatschappij (7)
mannen (2)
milieu (1)
misdaad (18)
muziek (3)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (14)
rampen (4)
reizen (2)
schilderkunst (2)
school (14)
sms (1)
spijt (1)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (6)
verdriet (4)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (5)
vriendschap (6)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (7)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (2)
ziekte (15)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: voedsel

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 5):

Het diner 1

Natuurlijk was ik zenuwachtig toen ik op weg ging naar het diner waarvoor ik was uitgenodigd in het huis van Emma Petronella. Het statige herenhuis waar ik in de nabije toekomst zou gaan wonen in een kamer die ik daar kon huren. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, had me uitgebreid door de telefoon geïnformeerd over haar kunsten in de keuken. Ze was gespecialiseerd in Franse delicatessen, geïnspireerd door haar Franse vriendin Victoria Martin uit Parijs, die maar een klein beetje Nederlands sprak.

Ik had in allerijl geld geleend van een vriend om nieuwe kleren te kopen, want ik wilde een goede indruk op de twee dames maken. Ik stelde mij zo voor dat Victoria Martin van dezelfde schoonheid genoot als Emma Petronella, maar ik wist eigenlijk niets over Franse vrouwen. Ik sprak zelf maar een klein beetje Frans. “Je suis Bjarne” dat kon ik wel zeggen, of vragen hoe laat het was, dat ging ook nog wel. Ik twijfelde over een stropdas, misschien zouden ze dat te formeel vinden, maar mijn vriend met de baard stond erop dat ik een stropdas omdeed, want hij had er een gewonnen bij een schaakwedstrijd, en het zou mij geluk en voorspoed brengen volgens hem. Ik dacht dat het misschien onhandig zou zijn met eten, de stropdas zou in de soep kunnen gaan hangen en zodoende voor verwarring zorgen.

Ik piekerde te veel. Ik poederde mijn billen, ik leende een lekker geurtje van de buurman, ik pompte mijn fietsbanden goed op. Ik sprong op mijn fiets op weg naar Emma Petronella en Victoria Martin om samen met hen te dineren in het herenhuis.
Emma Petronella deed de deur open, ik was blij haar weer te zien. Ze straalde nog mooier dan tijdens onze eerdere ontmoeting toen ik het huurcontract had getekend. Toen schrok ik, achter haar stond een vrouw, die er heel anders uitzag dan ik mij had voorgesteld. Het was een jongensachtige vrouw met kort opstekend punk haar en felle gekleurde make-up rond haar ogen. Haar strakke lichaam was gestoken in een zwartleren outfit, waarbij haar extreem korte rokje mij nog het meest opviel, omdat ze mooie benen had. Dat moest dus Victoria Martin zijn!

Victoria knikte geheimzinnig naar mij, ze zei niets, ik vroeg me af of ze misschien verlegen was net zoals ik, misschien hadden we iets gemeen met elkaar. Emma Petronella praatte ronduit, in het Nederlands tegen mij, dan weer in het Frans tegen Victoria. De heerlijke geur van het door haar klaargemaakte diner was in de eetkamer bezig onze zintuigen te beproeven.
De tafel stond gedekt, met zilveren bestek en kristallen glazen voor de wijn, in het midden stond een kandelaar met kaarsen. Ik moest tegenover Victoria Martin gaan zitten, mijn stropdas begon al behoorlijk te wiebelen onder mijn gladgeschoren kin.
Emma Petronella kwam de kamer binnengetreden in haar bekende rode jurk, ik zag dat er iets zwarts en harig rond haar benen wandelde. Het was de eerste keer dat ik Frits de trotse zwarte kater zag.

Het was de eerste keer dat ik Frits de prachtige zwarte kater zag. Ik was meteen verkocht bij de aanblik van dit intelligente harige monster. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, zag het enthousiasme in mijn ogen en zette het zwarte monster met een lachend gezicht bij mij op schoot. Frits de kater had kennelijk nog nooit een stropdas gezien, want al zijn aandacht ging uit naar mijn stropdas.

Terwijl de zwarte kater Frits alle aandacht van zijn blauwe ogen naar mijn, bij een schaakwedstrijd door een vriend gewonnen, stropdas liet gaan probeerde ik me te oriënteren aan de rijkelijk gedekte eettafel in de ruime eetkamer van mijn toekomstige hospita Emma Petronella. De twee vrouwen waren druk met elkaar aan het praten in het Frans, af en toe dacht ik iets te verstaan, maar ik begreep dat het gesprek niet voor mij was bedoeld dus ik volgde het maar half.
De warme kat op mijn schoot gaf me een veilig gevoel, ik was de schaamte over mijn onnozele verliefdheid op Emma Petronella enigszins vergeten door alle indrukken om mij heen.
Het kwam me goed uit dat ik geen Frans sprak, zo had ik langer de tijd om te acclimatiseren in het statige herenhuis waar ik nog maar een keer eerder was geweest.

Emma Petronella vroeg niet of ik van rode wijn hield, ze schonk het glas dat voor me stond zonder iets te zeggen vol en bleef vrolijk doorpraten met de Franse Victoria Martin wier uiterlijk mij nog steeds verbaasde.
Ze had zo voor een man door kunnen gaan, als ik niet wist dat ze een vrouw was had ik ook kunnen denken dat het een man was. Maar ze droeg een zwart rokje en ze had een vrouwelijke stem. Ze leken elkaar goed te kennen. Emma Petronella sprak vloeiend Frans, misschien zelfs sneller dan ze in het Nederlands sprak. Ze was een ware spraakwaterval. Ik liet het als een muzikaal praatgedicht, zonder begin of einde, over me heen komen terwijl ik Frits zorgvuldig aaide onder zijn harige kin.

Wijn, rode wijn, ik had het eerder gedronken, maar nooit van deze kwaliteit. Deze fles kwam niet uit de supermarkt, zoveel ving ik wel op uit de woorden van Victoria Martin die mij met lichaamstaal aanmoedigde nog een slok te nemen. Misschien probeerde ze even aan de aandacht van Emma Petronella te ontsnappen. Ze hief haar glas boven de tafel en maakte een proostende beweging naar mij. Toen nam ze een slok, en maakte ze een tuitmondje terwijl ze haar linkerhand goedkeurend langs haar linkerwang bewoog. “Lekker, lekker” probeerde ze te vertellen. “Lekker, lekker” drong het tot mij door. En ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits merken.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 03-11-2016

Deze inzending is 83 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl