Inloggen

biografie: Cees


Inzendingen van deze schrijver

3 resultaten.

Help, ik word schizofreen

dagcolumn
1,7 met 3 stemmen 171
Volgens mij word ik schizofreen
Ik hoor allemaal stemmen en die stemmen zetten mij op het verkeerde been. Het begon een paar weken geleden, ik hoorde de stem van schaatscoach Gerard Kempers zeggen dat Sven Kramer naar de binnenbaan moest kruisen, maar iedereen zag dat de gedoodverfde schaatskampioen daar juist uitkwam en ik dacht hoe kan het nou dat de winnaar geen winnaar wordt.
Vervolgens hoorde ik een stem die ik haast niet verstond. Ik hoorde Erica Terpstra smoorbezopen en met dubbele tong zeggen dat er iemand “gedisklalifikeerd” was, maar ik dacht dat kan toch niet dat de hoogste sportbestuurder van ons land dronken een interview geeft.
Ik hoorde de stem van Wouter Bos, die na de gemeenteraadsverkiezingen zijn PVDA-aanhang toesprak en vol overtuiging riep dat die rooien gewonnen hadden en ik dacht dat kan toch niet want ik heb net bij NOVA gezien dat ze bijna een derde van hun stemmen zijn kwijt geraakt....
Cees28 mrt. 2010Lees meer...

PMS het kwaad der kwaden

verhaal
1,0 met 2 stemmen 446
"Kun je mij die gele aansteker ff aangeven" vroeg ze op een toon dat ik wist dat er gedonder van kwam. Haast radeloos keek ik naar de bijzettafel en zag een witte, een rode en een blauwe aansteker liggen. Ik had me zo verheugd op een gezellige avond die zou eindigen in een lekkere vrijpartij, Maar de manier waarop ze de vraag stelde gooide al mijn romantische plannen in ene in duigen. Met doordachte tegenzin gaf ik haar een willekeurige aansteker (ik dacht de blauwe, omdat die het beste brandt), waarop de mimiek van haar gezicht vormen begon aan te nemen van een donderwolk bij heldere hemel. "ik vroeg toch de gele, klootzak, doe nou gewoon eens wat ik vraag" voegde ze bits toe. Ik wist me geen raad en zag de laatste laatste hoop op een vrijpartij als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Een maand later zaten we weer op ons gemak naar de postcodeloterij Miljoenenjacht te kijken. Ik had gedoucht en verheugde me weer op een romantische na-avond. Ik had gezellig wat kaarsjes aan gestoken en zat hoopvol in mijn duster te wachten tot de overgebleven kandidaat een deal had gesloten om na de reactie van de thuiswinnaar mijn hormonen de vrije loop te laten. Tergend langzaam zag ik haar een sigaret uit het pakje nemen en ik hoorde dat ze, haast smalend om de gele aansteker vroeg. Rekening houdend met de vorige keer hield ik haar de gele aansteker voor om met de mij zo kenmerkende charme een vuurtje te geven. "wat ben je toch een watje, altijd precies doen wat ik vraag. Toon eens zelf initiatief, je weet toch dat de blauwe beter brandt", beet ze me met de gretigheid van een valse slang toe, "je hebt toch wel een eigen wil, waarom geef je me nu perse de aansteker waarom ik vraag". Weg vrijpartij, weer voor niets in mijn duster de avond doorgebracht, me weer voor niets verheugd op het romantisch samensmelten van onze lichamen. Ik dacht bekijk het maar, ik zoek wel een ander. Een paar dagen later kwam ik thuis en daar zat ze; in de mooiste lingerie, smilend van oor tot oor en lief als de liefste uitvoering van Doris Day. Mijn duster hing klaar, mijn favoriete wijntje was ingeschonken en via de geluidsinstallatie klonken de klanken van een love-cd. Kortom, de bitch was een weer prinses geworden en totaal toegankelijk voor elke liefdesvorm. Ik begreep niets van deze terugkerende metamorfose en raadpleegde Google.
Bij gedragsstoornissen las ik onder de rubriek PMS reacties van Viva-lezeressen. Ik citeer:
- Rond mijn dertigste is het begonnen: PMS. Een week voor ik ongesteld word is echt een drama voor mij, en voor mijn omgeving. Ik ben dan niet te genieten en ik geniet zelf ook totaal niet....
Cees28 mrt. 2010Lees meer...

Klantvriendelijk

verhaal
2,6 met 5 stemmen 553
Vanavond slofte een oude man de overvolle bar binnen en hees zich op een lege kruk. Zichtbaar verkleumd van de ijzige kou zat hij zich even snel te verlekkeren aan het talrijke vrouwelijk schoon en wenkte me op een vriendelijke manier.
“Mag ik wel een heldere?” vroeg hij met een meer dan schorre stem.
“U heeft toch geen Mexicaanse griep, hè”, grapte ik om de klant op z’n gemak te stellen in deze inrichting voor prettig gestoorden waarin hij op z’n nachtelijke tocht was beland.
De oude man schudde zijn hoofd en wenkte me dichterbij. Ik nam het risico om getrakteerd te worden op een natte jeneverkus en plaatste mijn oor dicht bij zijn mond. Overigens kwam deze handeling me beter uit dan mijn neus in zijn richting te steken, want het jenevertje dat zo prachtig ingeschonken (met kop, jaja) voor hem stond te wachten, was zeker niet de eerste die hij vanavond had geconsumeerd. ...
Cees27 mrt. 2010Lees meer...