biografie: Eric Vandenwyngaerden

“Waag het niet uit je bed te komen,” had vader gezegd... Als ’s avonds het licht in zijn kamertje uitgaat en hij alleen achterblijft, knijpt het jongetje zijn ogen stijf dicht en duikt op zijn rechterzij met zijn hoofd diep in het kussen weg. Meteen hoort hij het vertrouwde kaboem, kaboem...: het ritmisch gedreun van zijn eigen hart in de dichtgeplooide…

The stars aren’t diamonds and the moon’s not blue There’s no gold at the end of the rainbow There’s no dream to hold on to, without you The only thing that’s real Is this lonely road tonight... (Steven Allen Davis) KRIJGSMACHT; datum als postmerk... Aan soldaat milicien Eric Vandenwyngaerden, las hij die ochtend in de zomer van ‘78…

Cambrils (02 aug. 1990) [i] spoedig haasten zich de bleke mensen om te bruinen – al hun vlees (tenminste dat wat ze wensen) – en storten zich daarna soms woest in zee om even af te koelen dan ‘s avonds met goedkope wijn de muizenissen uit hun lege hoofden spoelen: ze denken dat ze God in…

Eerst wordt het grijs – ook bij de kapper zit er in het haartapijt steeds meer ‘zilverdraad’. “Niets aan de hand,” zeggen vrienden en kennissen dan, “grijs heeft zijn charmes”. Maar dan valt het uit... en hij maakt zich zorgen. Iedere keer dat hij van de badkamer komt, zucht hij want het is weer wat minder geworden. Straks komt door dat dunnende…