Alle inzendingen

De interne tolerantie van proefschriften geschreven binnen een studie (gedefinieerd als het keurslijf van conventies waaraan men zich bij het bewerken van een proefschrift op een bepaald terrein dient te houden om het concept goedgekeurd te krijgen) is kleiner dan de externe tolerantie (gedefinieerd...

mijn hoofd huist meer atomen dan menig atoombom soms is er even moeilijk aan te komen als aan een echte bom al die atomen laten mij denken voelen dromen haten tasten gaan en komen in bed lag ik vannacht te woelen denkend aan al die atomen meer atomen nog dan de planeten electrisch geko...

geen hek, geen slot, geen tralies vrijheid dwingt tot blijven de kooi die liefde heet wijd open teveel warmte doet verstijven vleugels lam gestreeld ogen kijken glazig door het raam contourt het scherp binnen weent het wazig

Hij nam de beker en Hij brak het brood. Hij sprak het woord dat onvergeetbaar klonk Door de eeuwen heen. En onheilspellend blonk Op Judas’ rosse lokken ’t avondrood. En elkeen at van ’t brood en elkeen dronk De purpren wijn, die hem Zijn liefde bood. Doch ’t brood was Judas bitter al...

Gedragen tussen de luchtlagen ontvlucht aan de dood in nood verworpen door de armoede zijgen de kinderen neer op stalen frames met kappok en dansen voor de gesloten ramen tot ze vermoeid inslapen in de kille nacht dan krommen ze als foetussen onder het lage landen dons en achter de geslote...

we zouden morgen pas toch we zongen het carefree nog de Schotse heuvels begroeten ik zal de landweg nemen forlorn tot ik je terugvind rondom Melrose Abbey bij de ruïnes dear daddy wacht als de wind op mij dan zingen we tegen verdriet samen oneindig vader en kind

Dwalend in bekende bos met bomen Verliefd en omdat ik niet goed keek Gul creëerde ik ruimte jij de streek Jaren had ik jou niet waargenomen Verwrongen ziende was ik blind en naïef Ontpopte zij zich als een goedkope dief

Hoeveel aandeelhouders dansen op de punt van een naald? Gewichtloos web voor wie gelooft. Het schittert op een scherm. Uit de mobiel kwijlt een ijle Beethoven. Wat je zegt raast jaren rond de aarde, een pulserende stroom noodkreetjes. 'Lekker chatten met mevrouw Van der Geest in Australië!...

Onder mijn huid kroop jij niet zacht en teder maar woest en wild nachten scheurden lieten dagen rauw naar adem happen de lucht licht bezwangerd verdonkeremaande het eerste voorjaarszonnetje

je kerkte nog zwartgekoust maar riemde al je leest als een ondeugend naderend lentefeest de dominee sprak dungelipt over het beest dat Satan heet maar het puntje van zijn tong glinsterde zon wanneer hij jou aankeek hij wuifde toen jij weer de kerk verliet de naden van je k...

Nooit ben je slapende stad en je goudgemutste terrassen wuiven dagelijks, nachtelijks temidden hoge huizenbergen. Nooit ben je slapende; daags buig je blinkend naar de rivier, lachen je daken naar het zonneblauw. Nooit ben je slapende stad. Je nacht is een stemmenlichten neonlichten, ...

't Is waar dat AOW’ers moeten sprokkelen, een krap pensioen, het maakt ze leep en listig. Maar ook de Muze is niet altijd kwistig en ik zal nooit met rijm of ritme smokkelen. Het valt me dus flink tegen van die ouderen. Ik ga met poëzie toch óók niet frauderen ?

aan schotsen van wangen hangen pegels bevroren verlangen gegijzeld uit grijs loden ogen zichtbaar bedrogen ontdooien verboden

zo ik mijzelf afscherm voor sinistere trawanten en al het divers gespuis open ik mij voor passanten, goed geaard in ziel en lijf, heet hen welkom in mijn onsterfelijk tehuis een plek van stil vertoeven en zeldzaam genoegen waar in het stille ven van de geest vreugdevolle vlinders zoev...

De lijster zingt een serenade voor de dode wit opgebaard in de schaduw van de beuk Troostend bedoeld klinken woorden hol in de ruimte: God wilde het zo In de reiswieg kraait de baby ongeremd vrolijk haar talloze mama’s en dada’s Ik kijk strak naar de lange witte baar ...

zet ik mij om te schrijven roepen de ruiten: wis mij! dus spons en zeem ik, in- tussen dringen zinnen binnen in mijn hoofd ik moet weer schrappen, knippen en plakken; altijd wil ik ergens anders zijn zo ook vanavond loop ik voortdurend tussen klei en aanrecht, van wolk naar peer en te...

Geen uwer, en ik al evenmin, is theoloog, maar wel zijn wij, wat daarvan vrijwel het synoniem is, Nederlanders.

De duif op het dak De zon op een tak De wind in mijn haar Een arm om elkaar Een schelp op het strand Een kneep in mijn hand Het zout op mijn huid Een zoen op mijn kuit Mijn voet in het zand De vloed over land Een golf en een lach Een schitterende dag

Ik heb je jaren niet gezien, jaren niet met je gepraat.. Ik wilde zoveel zeggen, maar nu is het te laat.. Ik zit met zoveel vragen.. Waar is het mis gegaan? Waarom hebben wij elkaar, toch zoveel pijn gedaan? Pa, misschien dat je me hoort. Ik mis je, meer dan ooit.. Weet hoeveel ik van ...

starend naar vluchtige wolken zie ik mijn oude luchtkastelen nog altijd met dezelfde ogen en het gras nog even zacht en groen

Ik zaag zonder zorgen, zweet in de zon. Bel vast naar morgen, vraag hoe het begon. Ik sla zonder slapen, het einde in zicht. Hout is mijn wapen, touw mijn gedicht. Ik leun achterover, bewonder mijn werk. Het helt wat over, hangt naar de kerk. Ik ben het licht, niks ka...

hij speekt altijd, zij niet, haar zwijgen maakt haar vrij als een vogel in de morgen die met gezang de zon begroet twinkels in besloten ogen roept dat niets echt moet alles heeft te maken met mogen het grommen is voor de beer die 's nachts wakker heeft gelegen van de zorgen om zijn stoe...

Wit papier en broze woorden, niemand die daar echt van leeft, maar de daagse dingen lopen over wat wat God ons geeft,.. Heel geduldig wil Hij wachten tot we voor Hem open gaan, tot ook wij van harte trachten rechtop in het Licht te staan, Tot we vrij en helder kijken tot we enkel liefd...

de droom vervloog toen ik de beelden zag in het vluchten van mijn handen mijn hart bevroor ik rilde angst en woede knarste tanden blote voeten dansten om de scherpte te vermijden voelden messen dieper snijden staal verkleurde rood de schaduw werd steeds lichter in traag beweg...

Moest jou zeggen hoe ik verloren had de strijd. Maar in een gang vol koffers met gestold verdriet trok je even aan mijn broekspijp voordat ik je voorgoed verliet, nog even als altijd. O, in het weekend als het van je moeder mag kunnen we elkaar nog zien ook doordeweeks en anders steeds ...

Ontkiemend zaad en niemand weet hoe: donker in 't duister van de aardeschoot, maar springlevend en groot in kiemkracht niet te stuiten. Dit leven een wonder, vanbinnen en buiten; de liefde een kracht die de dood zal trotseren, een hoop die niet sterft voor al wie wil horen: alles wor...

oorlog zonder vrienden vechten met wapens het onzichtbare licht gegijzeld buitenspel morgen ben ik beter in het begrijpen van de oorlog dat weet ik zeker het bedreigde land mijn land mijn vaderland daar denk ik aan tot de oorlog voorbij is gegaan dan vergeet ik wat er is gebeurd want v...

O, vrouw, bloeit schaduw waaierbloem en firmament, dat sterren schrijden in de gang mijns bloeds en nacht de weerklank van de roep der handen en uit de zoom van mijne donkerheden, onder de hemelbruggen mijner armen, het maanzeil tastend over dansend stroomlijf o, het zal stranden aan gif...

Kom, mijn vriend, we gaan een eindje lopen; we halen graag een frisse neus, dat het droog is mag ik hopen, al hebben we eigenlijk geen keus. Til maar op, je poot, maar niet tegen de planten van de buren, nu, in 't gloeiend avondrood, zie ik de buurvrouw naar ons gluren. Kom, naar het pa...

Voorzichtig met de voordeur, niet stommelen door de gang. Mijn ouders zijn misschien nog wakker en dat geeft gelazer. Ik kan enkel nog maar denken aan Marcel die, zodra hij klaar gebonkt was, zich van mij afwentelde en naar de plee liep. Niet meer naar mij omkeek. Of dat rottig was voor mij? Zal h...