Alle inzendingen

in dit licht gedicht hoort men alleen de zwakke echo van gedoofde klokken lopend over grind, dat hoort bij rouwen, graaf ik het graf van vertrouwen ik kwam zag en verloor ik ga maar, stilaan, weer op mijzelf bouwen

Af en toe heb ik te veel gezien te veel gevoeld veel vaker nog te weinig breekbare woorden zwerven door mijn hoofd maar er zitten gaten in mijn denken nieuwe ideeën vallen daar vaak door voorgoed verloren als waren ze niet geboren maar toch kan ik niet anders dan erkennen dat j...

Geef mij nog een einder, lucht of water Hoge schapenwollen groene hemel Blauwe dijken tegen weeë zegen Zoete deernen wild als jonge klare Vier gebeden voor een moeder, vader Rode roepen uit de veile venen Zolders droge bonen, gouden regen Kwelders eidereenden, schierling's maten Ik hoo...

De wereld wordt niet langer meer ontbost en filevrij zijn zelfs de drukste wegen. Er komt een einde aan de zure regen en moeder aarde wordt van Bush verlost. Een ideaal klimaat ligt in 't verschiet en knechten zijn er evenmin als bazen. Geen extremist probeert zich op te blazen en toleranti...

Verworden tot een schaduw op het zand Bizarre spiegeling in water of op land En flarden van gedichten Larderen haar gedachtestroom De werkelijkheid veranderde tot droom Verloren dagen kleven zich aaneen Verwachtingen in doosjes opgeborgen Haar hart gesloten in afwachting ...

In het voorbijgaan zette je met krijt geheime tekens: driehoeken, andrieskruisen, gevleugelde pijlen, ogen. Ongemerkt bleef weinig. Eén teken stond jaren later nog onder een raam, gered door de vensterbank - een golflijn, getrokken zonder te bukken. Zo klein was je toen zag je nu. ---...

Door onderdanigheid te veinzen kunnen we relaties met anderen aangaan.

Op het naaktstrand bij Schoorl is het paradijs nog niet verloren.

Genocide op 180.000 Koerden. Gifgasaanval op eigen bevolking. 270 Massagraven met duizenden lijken. Maar vandaag staat Saddam Hussein terecht voor de moord op 143 sji'ieten. ----------------------------------------------- Dit is de letterlijk overgenomen kop van het AD op ...

een rubriek getitteld "wat voelt een heer" gelezen de heer geeft daar gevoel weer tjeempie hij heeft geen gevoelens meer (men ziet dat vaker: mensen schrijven over koken nadat ze uitgekookt zijn and'ren worden veel zeggend sinds ze niks meer te zeggen hebben - schrijver deze...

ik heb papier mijn woorden toevertrouwd in een handschrift dat geen mens ooit meer kan lezen de letters staan er wel maar in zinnen heerst de dood en in de strofen valt niet meer te leven stram hark ik de restanten bij elkaar probeer het alfabet te completeren en ook dat krijg i...

Zou wel in de smaak willen raken maar dan moet ik de onmogelijke smeerlap gaan uithangen. Via listig standvastig schijnen wil een schalkse blik nog wel eens schwitchen maar maria is nu in de trein gestapt we hebben niet innig eerder cool afscheid van elkaar genomen. De trein versnelt s...

Familie, moe en liefdevol, kruipt de auto in, negeert de file We lagen toch al de hele dag ziek zwak en misselijk te leuren op bedden en langs verplichtingen. We verorberen cassavecrackers en dertig-kaarsjes-taart tot de laag chocolade een onderwerp vormt van creme fraiche en suiker, weig...

Er waait een nieuwe wind door ’t Vaticaan. Wie zei ooit dat men daar niet progressief was ? Dat men over vernieuwing negatief was ? Het roer gaat om, een nieuwe dag komt aan ! Hef de bazuinen, juub’lend in majeur, want Ratzinger verandert van coupeur.

Het water is koel Pijn is daar als een heet mes De stilte verdooft

Het koele water omspoelt mijn voeten Rust stroomt als een rivier door mijn lijf De horizon bestormt me als een ontkombaar lot Mijn hart weet dat ik moet boeten Ik voel hoe ik wegdrijf Angst is mij vreemd, jouw beeld is mijn vlot

Bubbeltjes en kriebeltjes Dwalen door mijn geest Stil ontwaakt de liefde Terug van weggeweest Dromen komen tot leven Glanzen midden in de nacht Maken woorden overbodig Zolang jij maar naar me lacht Met jou word ik onstuimig Ben ik niet meer te blussen Met een knipoog naar morgen Stro...

Lezen, genieten van fijne woorden in tedere verzen verweven. Schrijven, ja graag zin en liefdevol invulling mogen geven. Iedere letter een nieuw begin van een voor mij waardevolle zin.

ik hoor het gieren van de wind onrustig in oktobernacht omarm het duister zwijgend in mijmering ik buig net zoals jij we neigen naar elkaar niets wat ons verbond bedreigt ik heb je bladeren verwacht

Stervende natuur de dood in zachte tinten wacht op de winter

Steeds stiller ben ik geworden nu het onoverkomelijke gekomen is Een vliegtuig, een ander continent: uitgesteld afscheid. Wel jou, maar de herinnering nooit kwijt.

Gedeeld is eenzaamheid een gemengd samenzijn van samen toch alleen zijn

soms als ik voor de spiegel sta en kijk in vreemd groenbruine ogen die ik, zo lang al, heel goed ken is ’t net alsof ‘k een ander ben te mooi om waar te zijn soms als ik naar die ander kijk - ze staat dan naakt en fier voor mij - voel ik de bewondering ik vind haar best een lekker din...

Tussen zwarte tijd en -licht uit- eeuwigheid Trekt de pijn langs lange sloten strepen Woord voor woord door landerijen eenzaamheid Tot uit Punt van Reide paarden breken Azen kleine dobbers op wat aandacht Voor dit vergezicht vertekent of verbleekt Stelt de schipper in een halve kamer vast: ...

Als een die, wandlend in een groot groen woud, Een wijle neerzit bij een waterwel*, En in zijn handen 't water schept, dat snel Vervliet, tot hij geen druppel overhoudt; En, in gepeinzen, telkens weer dat spel Herhaalt, als had hij nimmermeer aanschouwd Hoe 't vonklend vocht, als levend zo...

De gordijnen deinden op de wind pikten een draad en twintig vlinders op zijn bureau lagen acht dode vogeltjes Maar niet voor slechte mensen die daar inderdaad, ja, niets te zoeken hebben want hij kon goochelen Kreeg niet veel anders dan spruiten en elke avond met een leren lat geslagen ...

ze zitten braaf onrust waakt in schuifelende voeten een handje klapt applaus op een verkeerd moment drop en roze schuim vullen monden met of zonder duim de speler laat papier als tijgers brullen een rode lap loeit als een stier hij tovert lachjes met een grap en bouwt de spann...

Het middelpunt van je ogen gericht op mijn aanwezigheid voel de warmte in die blik en het kloppen van mijn hart. Ik sluit mijn ogen en wacht stil het gevoel van warme handen -een stil verlangen wacht- zwevend in eenzaamheid en angst.

Opmerkingen: Het curieuze van deze foto is dat je vanuit zee gezien zo het flinterdunne duin van vissersdorp Ter Heijde herkent, ook de rechteropgang vanaf het strand. Alleen de achtergrond klopt niet. Het kerkje staat er vanuit dit perpectief terecht niet op. In 1933 was de nieuwe bebouwing van Ter...

De ogen geopend een nieuwe dag dient zich aan ik gaap, rek me uit en besluit de wekker maar heerlijk zijn gang te laten gaan De irritante piepgeluiden kunnen mij nog altijd niet bekoren en het snerpende geluid voelt aan als de klokken van de Westertoten Uit frustratie gooi ...