Alle inzendingen

alg en schimmel versmelten tot een groene, grove korst onthecht zijn ze kansloos ze slorpen verstikkend stof traag woekerend met geduld op de kale rotsflank de grafzerk die schuin zakt een ijswand in het hoge noorden her worden ze niet verdrongen maar dringen door de fijnste porie ze...

Men late zich niets wijsmaken: grote geesten zijn sceptici.

dichtgeslagen sprakeloos onder de indruk jong en zo broos. leed en pijn van zich af geschreven slik, -stilte- mag ik, heel even.

We waren in ons oude huis, wij tweeën. Achter de bossen stond Parijs te branden: van een hecatombe van autobanden zweefden de vlokken as over mijn hoofd en door dat voorjaar naar een hoger noorden. Weldra zou Praag vallen, wist ik, weldra sprak ik mijn eerste dissidente woorden - weldra z...

ik voetveeg je omdat je hinderlijk bent je kinderlijk gedraagt en altijd maar om aandacht vraagt wij zijn een clubje strelen vaak elkaars gedachten wij willen niet dat jij dat zomaar gaat verkrachten wij zijn geen halfzachten maar schrijven poëzie die we met elkander vergelijke...

Zeg me wie je ziet Wanneer je naar me kijkt Als je me met vroeger vergelijkt Krijg dan nog steeds Zomaar kippenvel Of tranen van geluk Heb je die nog wel Vieren we nog feest Of teren we alleen op wat er is geweest Zeg me wat je voelt De muur waar ik op stuit Ik kom er niet ...

van heimwee naar de vermicellisoep met selderij balletjes gehakt heel zout stomme vieze sliertjes verder helemaal niks uren getrokken afgespateld het grijze schuim zo ontzettend geel die soep hij haatte hij moest ze wel eten precies ja net als de karnemelkse pap de bitterkoekjespudding...

Nadat ik strips ben gaan verscheuren Met essays in het moeras in slaap viel denk ik nog altijd het zijn maar woorden voor de zoveelste keer! wat voel ik nou eigenlijk jaren later na Dato of Bio? Een poolkap smelt, sta er voor open je hoeft er niet per sé over te lezen de mooiste...

Tijd voor je gezicht dat mijn baan bepaalde hoe je gericht door mijn buskruit maalde van mijn lach naar mijn oor het mes doorhaalde Ik schrijf niet uit verdriet maar ik kan het niet laten inktwolken aan te stippen tot zwarte gaten je naam zuur te laten druppelen op zompige straten De blik ...

Tijd voor je gezicht dat mijn baan bepaalde hoe je gericht door mijn buskruit maalde van mijn lach naar mijn oor het mes doorhaalde Ik schrijf niet uit verdriet maar ik kan het niet laten inktwolken aan te stippen tot zwarte gaten je naam zuur te laten druppelen op zompige straten De blik ...

Verordonneren stilstand of zelfs achteruitgang, Maar rekenen zichzelf dertig procent rijker. Tellen de lease-auto van de zaak bij het inkomen, En rijden zelf in een limousine met chauffeur. Beweren glim- tot schaterlachend dat de economie aantrekt, En sluiten ogen en oren voor de ellende in...

De wijk genomen Naar verlaten straten Weg van de gaten Waarin je gehouden wordt Uitgeweken Naar de aarde Niet naar de maan Daarop ben ik uitgekeken Oh zonnig Madeira Ik lig hier op jouw zand Zondig gestrand Wel eerst de handdoek gegooid Uitgestrekt Telt men mij tien seconden Tern...

Al staat zijn naam dan wel op al zijn boeken Toch zijn die werken niet van Shakespeare's hand, Want hij viel na vijf eeuwen door de mand Bij nieuwe zeergeleerde onderzoeken. Misschien ontdekt men ook lang na míjn leven Dat ik niet zelf dit versje heb geschreven.

Hoe onbeschaamd geef jij je natuur de vrije teugel, ik ben vergeten hoe dat was Ik ben vergeten hoe ik zonder schuld en schaamte door het leven ga De erfzonde heeft jou nog niet besmeurd, durf ik te geloven dat ook ik nog schuldeloos ben?

Met volle teugen op adem komen Met wortel en al jezelf ontsporen Met open ogen durven dromen Erop terug komend beginnen we van voren Opgedroogde poelen aanboren Met ochtend dauw jezelf klaarstomen Het geloof laten we aan de vromen De roes van ons afschuddend laten we ons niet storen De d...

Ik ben nog steeds een socialist. Ik heb geen oude vrouwtjes beroofd.

Youp van 't Hek die beweert dat Spijkerman "zijn buitenhuis moet gaan verdienen". Ik heb verdomme een strandhuisje van 4 bij 7. En wie zegt 't? De man die een gigantisch huis heeft in Italië, én een in Bergen, én een op de gracht. Miljoenen op de bank en maar schreeuwen.

Het brandt in je binnenste verlangen De rust die je vindt wanneer het je verblindt Met gesloten ogen door een lichte trans bevangen Het verslindt het gedeelte van de dag dat je niet zint Negatieve gevoelens maken plaats voor de warmte van de vrouw die je bemint De dagelijkse stress maakt plaa...

Jamais, je ne te reverrai jamais. Parti, parti pour toujours. Déserté est mon cœur. Parce que sans toi, je tombe, plus profond, silence. La solitude m’embrasse, je ne peux pas sortir. Il n’y a pas de point l’abattre. Pourquoi ? Quand toi, ma force, m’a abandonnée. Ce sourire,...

Mist hangt over zee sluiert mijn gezicht verbergt alweer de droevenis warme adem in koude lucht maakt alleen meer mist mijn gedachten aan jou brengen plots weer zonneschijn licht glinstert over water gedachten klaren op dofheid verdwijnt uit ogen wangen blozen frisse luch...

dezelfde glimlach de stad in of uitrijdend het reclamebord

Je stal mijn hart zonder waarschuwing mijn woorden zijn nu uitgehongerd in het streven naar perfecte zinnen maar als ik je aankijk vallen alle woorden op de grond moet ik ze gaan zoeken

Teder lentelicht droogt dauwdruppels van een lange koude nacht. Een frêle vlinder ontworsteld aan haar cocon zweeft weg op de wind. Beukende golven door stormen gejaagd komen tot rust op het strand. Witte ijsbloemen winterpracht uit kou ontstaan weerkaatsen zonlicht.

spreek mij van een innere taal, een wereld waar twijfels woekeren net als woorden nooit verstaan zwijg mij in een uiterst praten, een werkelijkheid waar schijn beweegt net als het frêle, doorzichtige verlaten begrijp mij achter een wonderlijke stilte er is minder dan een werel...

nu de avond breekt blijf jij wazig hangen in mijn haren met veel stil in rozen is je beeld gevallen hemel kleurt verdeeld het glas druppels naam weerkaatsen zo getraant in ochtenddauw geurt lavendel blauw met veel jou

en ik dan vroeg ik zacht vlak voor jij de hoek om ging je hoorde het niet meer of wilde het niet verstaan ik stond daar niet wetend stoeptegels te tellen of misschien landjepik te spelen op het grasveld rechts zelfs dat kon niet meer het botte mes had jij meegenomen om de laa...

Heeft u dat nu ook wel eens. Alles lijkt van een leien dakje te gaan. Iedereen kan dan meegenieten van die bijzondere dag. Op straat word je herkend en zelfs nageroepen. “He ben je doof, of zie je me niet?”” Ik geniet van die dagen. Een mens weet dan dat hij leeft en erbij hoort. Niet g...

in veelvoudlief geschreven op momenten van stilte ’s nachts als jij zoals ik wilde je tong omlaag gegleden nu denkbeeldig slaapt over rondslingerde geheimen van mannen met verdwijnen bemin de schaduw vroeg of laat na het opstaan kleef je zacht van kussen met toevalligheden hartsto...

Vliegen wou je, met gebroken vleugels. De wereld voor jou te hard. Los, liet je alles, terug naar het begin. Vrijheid, na zo lange tijd.

Ja, ik was ingestort. Logisch, want ik snapte niets meer van de wereld. Mijn eigen broer die zijn ziel had verkocht aan de duivel. Zijn innerlijk duivel, die gedreven door hebzucht en gewetenloosheid hem tot de meest ernstige daden had bewogen. Want moord is een ernstig delict, maar meewerken aan dr...