Alle inzendingen

Ik zou liever een kwaliteitsziel hebben die ik niet kende; niet dit inruilding uit mensen die ik maar bekeken heb, dat het alleen doet als ik ernaar kijk. Mijn ziel zou ouderwets onzichtbaar zijn en in mij zitten. Alles wat ik zweeg en riep zou er duurzaam vervuld van zijn. Ik zou er niet a...

swingend in dicht het exploot alwaar ik in zinnen werd genood voor algemeen dringend overleg in de jaarbeurshal van utreg we kwamen met drie duizend voor besluiten ver en breed in reik de kwaliteit moest groot dichterlijk met hertog jan verdicht bruisend men agendeerde als kwestie: “ri...

Mijn vrouwtje roept me: " O echtvriend, hoor!" En fluistert zachtkens Mij iets in 't oor. Een zoet geheimpje Lispt zacht haar mond, Het doet haar blozen Als de ochtendstond. Zij stamelt weiflend, En durft het nauw*, Van dokter, baker En wiegetouw*. Het zoet verhaaltje Doortril...

één is er niet twee wel en drie en honderd maar dat ene is verdwenen ravijnen dorens duisternis geen antwoord op haar roep kuilen huilen droefenis een halo in de troep de weg gaat hoog en ver weg van twee tot honderd maar liefde klautert verder de berg af tot verwonderd voeten v...

ik zag je aan de poorten van de hel mij kende je uiteindelijk wel we waren samen vaak in cognito, ik wilde anders maar jij besliste zo gewoon recht toe recht aan ik droomde van intimiteit maar liet me altijd in jouw volheid gaan satan wacht op pegulanten pas later wist ik je verha...

Op deze mooie zomeravond maak ik, terwijl ik planten giet, de som op van mijn werk en vrijetijdsbesteding en ik kom tot de conclusie dat mijn baas een aso was toen hij me plotseling ontsloeg hoe langer het geleden is hoe meer ik hem ga haten hij, met zijn doktersaspiraties, zijn mooie og...

honderd duizend leugens regenen zonder waarschuwing over paraplu loze hoofden hun vervuilde vergiftigde water slaat stinkend de naakte waarheid in bodemloze putten en nooit genoeg hebbend luisteren lichamen naar loze beloften over zielloze gouden kalveren honderd duizend lege leugens...

niet meer van daar nog niet van hier hangende ergens tussen zoekende naar identiteit voor altijd en nooit ben ik

Ik zie dat bleek gelaat, als met een krans Omspannen door het strenggeplooid korset - Die zachtblauwe ogen weer, als in gebed, Neerblikkend naar de vlugge naaldendans. En aan haar voeten, in de zonneglans, Zie 'k, hoe een blonde knaap zich spelend zet: Dan - aandachtsvol - s...

Het heeft geholpen tegen mijn eczeem, de melk van onze volbloed stamboekmerrie. Het is nog lekkerder dan Spaanse sherry en helpt me bij mijn maag- en darmprobleem. Ik krijg – dat beest verdient toch een medaille – geen paardenmiddel maar een wespentaille.

leegte niets meer en niets minder woont binnen me groeit langzaam als een eenzame boom tussen de gedachtevelden een boom die niks meer voelt en niks meer waarneemt behalve de kracht van de wind behalve de bloeddruk van de aarde en -heel af en toe- de warmte van de zon

Ik mag niet zeggen wat ik denk Niet voelen wat ik voel Ik mag niet zeggen hoe het zit of hoe ik het bedoel Ik mag je lief vinden en mooi en lekker bovendien Maar zeggen dat ik van je hou dat is te vroeg misschien.

ik probeer de vlammetjes te pakken ze lekken aan mijn hand branden in mijn huid tot waterige vlekken het vuur gaat er niet uit de hitte heeft me beet zet tanden in mijn botten vlees wordt veel te heet het is een schande kijk nu mijn verbrande handen vlammen spelen om me heen ...

Omdat zij zo lelijk is met een scheve mond grote benige handen haar afgebroken tanden Zo plat als een liniaal scheef kromgetrokken en de hobby heeft om met agenten te knokken Die haar regelmatig op haar stompe klei neus slaan om overeind krabbelend toch weer door te gaan Bokkend en...

Lang geleden in een nabij dorp woonden Leo en Lea, een koningspaar met een kinderwens. Maar de koning was na een jachtongeval helaas onder de gordel verlamd en zat in een roltroon met straalmotor. Toen Lea langs de meanders van de Leie doolde met hangende schouders en een betonnen hoofd, hoorde ze l...

Ik reken graag. Schrijven is een middel van bestaan. Maar als ik echt geld had willen verdienen zou ik ongetwijfeld miljonair zijn geworden. Ik zou een geslaagd zakenman geweest kunnen zijn. Misschien een beetje louche, maar dat behoort bij het wezen van de zakenman.

Naarmate onze technocratische maatschappij meer in retraite gaat, geloof ik, dat de mens tot een werkelijke religiositeit kan komen.

Zij die lief hebben zijn niet dezelfden als die gelukkig zijn.

Sprakeloos – Zachtjes wiegend Op de wind. Sprakeloos – Mijn handen op je heupen. Vergeten dat er ooit Een verleden is geweest. Slechts het nu En hier – Bij jou.

Vraag mij niet naar dat eeuwige verlangen gooi die sleutel weg laat mij maar geloven dat het in de hel ook vervloekt goed toeven is stook het vuur langs wakker razende vlammen vergeet dan niet die laatste deur goed dicht te schilderen maar laat me, verdomme laat me .....

Hoe ver moeten wij gaan: tot aan het punt waar alle harde angsten samenvallen in nog heter zand? Waar is dan rust; waar kruipt de slang niet meer naar de dichtstbijzijnde, de weerloze; waar ligt zij stil, zonder haar venijn? Voorbij het boze oog. Voorbij de zwarte vrouwen van de evenaar ...

ik wil het zachte goud van jou gaan gieten tot een beeld de klompjes hebben we gedolven in de mijnen van je hart zo onbereikbaar door de puinhopen van jaren de vele instortingsgevaren zal in vuurvast steen je evenbeeld gaan baren we breken het in samen paren je karaatge...

Ane K. Dote gaat onvervaard op stap (het is hem heus het is geen grap) Zwijgend treedt hij door de voordeur (glasgerinkel betekent groot malheur) Bloedend richt hij zijn onzekere schreden (de tijd van rennen is al lang geleden) Naar de Eerste Hulp Post om de hoek (gesloten van 12 tot 1,...

Ach, wat zijn ze bang de klerken, net aangezeten aan de overvloedig gedekte dis, kroonluchtig beschenen. Kijken omzichtig om zich heen, willen dit duivelspact alleen om samen te eten, bang dat we weten hoe ze heten, bang dat ze worden aangevreten. Klerkenvlerken strekken naar vork en mes, zetten tan...

Het was, zo sprak een krasse vrouw in Drenthe Voor mij gewoon een soort van levenslot: Ooit win ik honderd euro uit de pot Want honderd euro vind ik best veel centen Maar dat het vijftigdúizend euro was Dat vind ik toch qua lot wat al te kras

Waar de wind altijd zal waaien, je niet oogst zonder te zaaien. Waar zwart-wit het altijd wint, zelfs vóór de kleur begint. Daar ben jij: In dat land, ergens ... aan de overkant. Waar niemand je hoort, en niemand je stoort. Hoe koud is de eeuwige dood en weg de kansen die je had, die...

dat moment waarop ik net dat pak koffie open heb gemaakt en er even in knijp dat de lucht erin komt die overgang van hard naar zacht, dat moment

Als een schaduw volg je mij Ik voel je dicht tegen me aan Draag je mee en houd je vast Ik kan je maar niet laten gaan Als een visioen vol verlangen Zweef jij zomaar om mij heen Verstrikt geraakt in mijn hart Licht van liefde zwaar als steen Als in een waas ruik ik je geur Heerlijk zoet ...

Een nudist in zijn hemd zetten is nooit grappig.

Poëzie: vakantiegeld van het woord.