Alle inzendingen

Een edelman uit de plaats Veele Ontdekte een kist vol juwelen Doch toen zijn vrouw zei: De helft is van mij Moest plots deze edele delen

De berg der stilte kan ik niet bestijgen Door het verwarrend woud herinnering; Dus wil ik onder zeil van mijmering Voortdrijven op een zee van eeuwig zwijgen.

Er was een Schot bij d'Ieren Hij ging naar Rome brevieren Hij kreeg de zegen aldus Van BENE-DICHT-TUS en ging het bij d' hoeren toen vieren

waar je laatste sporen zijn verstrooid bij die ene boom aan het rustig kabbelend water waait nog zacht een troostende gedachte dat het je tijd was naar de overkant te gaan

Zwaard van dood en verderf Tevens van roem en eer... Nu geheel verlaten, op de plek wat slagveld was Vele mensen afgeslacht, door het zwaard.. Ver van huis, mensenlevens verborgen Maar zwaard en aarde, ademen de verschrikkingen.. Voor immer

ik moet leven met de schaduw die ik maak ik loop en heb niet in de gaten hoe vaak we mensen raken ik vlieg daarom veel liever op en kom zo van mezelf los ik voel me vrij zij op de aarde ziet en volgt mij tot ik land ze vangt me liefdevol weer in haar handen ik ben langs ge...

Eigenlijk is mijn familie van hem vervreemd. Hem: mijn broer Karel, in Den Haag Karel de Kale. In mijn geboortestreek ‘Karel Haagse Bluf’ of ‘Karel Bluf’. Velen denken dat hij mijn tweelingbroer is. Fout. Hij is het niet, maar hij lijkt. Ook ik ben erfelijk kaal bejegend. Ze halen ons alt...

Wat is het heet, want zelfs de mussen gapen, ze vliegen niet maar zitten moe op 't land; alleen de mensen hebben geen verstand en denken zelfs bij nacht nog niet aan slapen; ze klagen maar alleen over die hitte, vergeten dus ook nog van stil te zitten.

dichtte met dunne draadjes mijn grootste dromen kleinste zeer van duizend vrouwen honderd zonen en één koninkrijk maar wind stak op en losse blaadjes hadden geen verweer verzoek de vinder ze voor altijd dicht te vouwen gooi ze weg of maak een prop en slik het in

Zo ik waarneem een zee van smart En ik zie de wijd gesperde monden Ontgaat mij de schoonheid rondom Van groen en lachende jonge mensen Wie spreek ik aan om hulp te vergaren Wie leert mij hieraan voorbij te staren Steeds weer grijp ik het leed om mij heen Nooit meer zie ik het groen van voor...

Vang de bladeren die vallen, De grond los van zijn natuur, omgeven door troostende woorden, een vriendschap o zo puur. Bloesems vervuld van pracht en schoon, Het leven dat zo mooi kan zijn, Maar dat alles is niks waard, Als je geen vriend kan zijn. Vier seizoenen op een rij, Elk zijn z...

toen ik jonger was droomde ik dat er niets van me terecht zou komen twaalf ambachten enzovoorts alleen blijven zou ik op honderd huurkamers wonen bespioneerd door Duitse hospita's en zie vierenvijftig ben ik ál mijn dromen werden ten volle bewaarheid wat wil ik nog meer? ------------...

Sierlijk en gracieus. Het lijkt wel of ze door elkaar heen dansen in hun gefriemel om toch maar het dichtst bij de voor hen zo veilige lamp te komen. Het trekt hen immers zo aan, dat ze de onmogelijkste capriolen uithalen om in de buurt van dat licht te komen. Het waarom daarvan ontgaat mij ten ...

Haiku I De spiegel lijkt kalm ik vertrouw op het water daar moet ik varen Haiku II Het water rimpelt een tsunami gaat dreigen maar ik roei mijn boot

Het raam gebroken en mijn naam gestolen Naamloos en onbekend trek ik doelloos de heuvels in waar de uren dagen duren en de schemering even hardnekkig is als poolijs de zomerwarmte slechts mijn droge huid maar niet mijn verlaten hart verwarmt De lege nachten vul ik met poëzie over ...

ik had alles op een rij nu gaat de beuk erin ik heb geen zin meer me te conformeren het is genoeg geweest ik kap wat overtollig is loodzwaar van jaren groeien de takken buigen door maar in het oerwoudgroen kan niets meer bloeien ik heb de grond gezocht in humusachtig duister de luc...

zij was uit bed gevallen nee zei ze je kon er niks aan doen het heeft ook niks met jou te maken in de nastoot ben ik gevallen hij gaf me van katoen jij kunt wel staken je komt toch niet meer aan stoot

Ik dacht, volwassenheid, speelsheid, afstandelijkheid, eindelijk gevonden, eigenwaarde gewaardeerd, niets is minder waar. Ook hier vangt men vliegen af, muggenzift men je tot in het graf, mijn geluksnummer is vier. Ik vraag verschoning aan diegenen die mij eerlijk hebben gedaagd, zij kennen hun e...

Doodgaan is: ophouden met sterven van angst.

Ach dokter, altijd doen mijn pezen pijn. Daartegen zullen vast wel pillen wezen, maar ja, die doen mij dan weer danig vrezen dat ik verslaafd raak aan zo’n medicijn. Dus vraag ik, om dat angstbeeld te verdrijven, of u mij een placebo voor kunt schrijven.

Ergens ver van het donders moeten Grenzen diepe dalen hoge helling Weerbarstig het vervloeken begroeten Het versmijten van getergde kwelling Hoofden lichtgevoelig en onbedoeld Over de top van de diepe dalen De steiging van de helling gevoeld Gemakzuchtig in het verre verdwalen Daar wil i...

Afgesloten, buitengesloten buitengewoon gesloten. Uitzonderlijk afgezonderd, opzij gezet, buitenspel gezet, voelt enorm kloten. Hoort erbij, ongehoord, onverstaanbaar, ongestoord. Nodeloos geluidloos, onbekend, niet gewend, troosteloos, voelt waardeloos. Toch welwillend, onhoorbaar gillend...

Seconden glijden in minuten groeien uit tot lange uren gedachten maken overuren in het verre holst van de nacht De slaap komt als bevrijdend voor de gedachtenvolle geest die de dag niet los kan laten de nacht niet kan laten komen Dag volgt wreed op korte nacht uitstel helpt niet op den ...

ik luister naar naar jou en de vogels je ademt snel in mijn stappen het spijt me om echo's te laten verdwijnen kies voor het licht woorden die schrijnen we dwarrelen dansen de stilte de namiddag rust hoorbaar gezapig verzadiging sust vlieg maar, ik verdwijn in je...

D’r lokken lijken vlamgevlochten vuren fel likkend in een windgeward omlaaien waarmee ze de glanzende blik verfraaien die gloeit in de diepte van haar azuren ik zie haar draden van ‘t zonlicht draaien en bloemen in wijde ve...

Zal het ooit weer worden, zal het ooit weer zijn, gadegeslagen op termijn? zal het ooit weer zien, zal ik ooit weer kijken, opnieuw starten, herhalen, en alles vergelijken? zal het zichzelf ontruimen, zal het tot inkeer komen, alle kwaad en haat weggenomen? misschien een glazen b...

Net zoals iedere doordeweekse morgen wachtte juf Ingrid in een nog lege Kamer op het moment dat de Kamerleden binnen kwamen druppelen. Sinds de dag dat ze de hamer van meester Weisglas over had genomen was ze vrijwel iedere schooldag het zonnetje in de Kamer. Op een paar momenten daargelaten want ju...

Waarom heb ik mijn moeder nu eigenlijk niks meer te vertellen over wat er van het weekend allemaal gebeurd is? Het was een fantastisch weekend en ik kan er niet eens over praten omdat er teveel bij inzit waarvan ze niks weet, van de diepere betekenis zeker niet, van de algemene betekenis eigenlijk a...

Uitgemergeld door onzichtbare strijd, wachtend voor de poorten van de hel, wacht daar een meisje al 'n lange tijd en geeft de heroïne -alweer- vrij spel. Holle ogen staren leeg naar het leven, naar de kansen die het haar ooit bood. Zij heeft de moed reeds lang opgegeven, ze leeft op de sm...

wakker worden gaat traag ik laat vergeelde beelden die langzaam vervagen het spel der schimmen spelen gevangen in mijn grond als een boom die met eindeloze pogingen de hemel probeert te raken het is de storm die wakker maakt en takken trillend laat breken