Alle inzendingen

't was een doodgewoon ontwaken voor de wekker ik stap uit bed ik kijk om en verdomd daar lig ik nog lijkbleek, open ogen en mond dit is het dus, denk ik ik ben dood

Lentezon, jij lokt veldmuizen uit hun hol en inspireert buizerds

Een storm van laaiend licht stond voor Zijn aangezicht toen Hij het machtwoord sprak toen Hij sprak er zij licht. De ruimte ging bestaan en in de ruimte sprak Hij de sterren en de maan al wat Hem niet beviel dat liet Hij weer vergaan. Ik hou van gras en vogels van vissen - van eb en v...

Je voelde je bedrogen Omdat ik om een beetje tijd vroeg Je dacht dat ik een ander zag Maar aan jou heb ik meer dan genoeg Het doet pijn om te voelen Dat mijn vertrouwen wordt gewantrouwd Ik wil tijd om uit te vinden Waarom je zo’n wantrouwen heb opgebouwd Heb ik me verkeerd opgesteld ...

Over de huizen - de kramen op de wind over de rivier sneeuwt ijl het carillon De Geuzen zyn in de Bommlerwaard gevallen zy hebben my ontnomen met syn allen een hupsche Schans .. Naar de horizon tuimelen de klanken de zwarte kartelige rand der strenge Veluwe over de groene golven van de...

Je weet niet of je een Rembrandt bent voordat je gaat schilderen.

(met dank aan Roger Wastijn) wij zijn reizigers in de tijd met bagage op de rug we hebben maar een enkeltje en er is geen weg terug de zogenaamde tussentijd van altijd onderweg is niet veel meer dan vluchtigheid waaraan men gaarne hecht we zijn niets meer dan reizigers op doorreis in...

Man zit in park, man leest een boek, man kijkt in lucht, man heeft een hart. Man pakt een pen, man denkt diep na, man schrijft iets op, man heeft een ziel. Man staat weer op, man krabt aan hoofd, man gaat naar huis, man heeft geen vrouw.

Vandaag schrijf ik mijn duizendste sonnet: ik kan het niet, en zal het ook niet kunnen, zo stelt het rariteitenkabinet dat 's lands subsidiegelden goed moet runnen. De literaire opperste sovjet verzocht ik mij een werkbeursje te gunnen. Ook dit jaar zei het Fondsbestuur weer 'Njet', omda...

God heeft een huis gebouwd en dak en zoldering bespannen strak met kommer, druk en droefenis, weedom er de bevloering is en alle wanden zijn bekleed met zorgen en met harteleed en in betreuren ingehuld; Hij heeft de goeden er in weggeloken en toegesproken: de sleutel van uw deur is het gedu...

Nors zwijgend sta ik aan je graf, ik heb een roos op je steen gelegd. Ik ben stil, stiller dan ik ooit was, want feitelijk is alles al gezegd. Je dood kwam te vroeg en was laf, maar misschien zie ik het verkeerd. Ik zwijg maar ... ik pas, ik word door onzekerheid verteerd. Met mijn whisk...

Ondeugende ogen die naar me staren, net zo ondeugend als zijn lach. Nog klein en nog jong van jaren, genietend van iedere nieuwe dag. En áán gaat de tv, álles aan de kant. En Geertje zegt: "Opa, hollen met die band"

In tegenovergestelde richting volg ik de sporen in de sneeuw en krijg zo inzicht in jouw bezigheden, in al je doen en ook je laten. Ik zie de beelden van het hier en nu en waar in het heel recent verleden, iemands levensloop de jouwe heeft gekruist, daar waar twee aparte maten vlak naast ...

Het land lekte laveloos haar liefde naar de sloten die onverzadigbaar gulzig slordig dit genot, zo dierbaar vermorsten. De zotte glimlach hief de tederheid naar een verzakte plank bedwelmd door handgewassen stank Voorbij, te snel voorbij, gleed de lente heldhaftige haver groette het gerst ...

Stralende ogen zien verloren verlangen zij winnen liefde

ik kus je het aards paradijs de hemel die ons heeft ontbroken altijd was er het vage vuur waarin een misstap in pijn werd gewroken jij was de rib die God heeft genomen ik voel het gemis van wat mij is ontnomen de cyclus is rond als de maan er weer staat in eeuwigdurend herhalen ...

‘s Avonds als ze wakker ligt In lange stille nachten De echte wereld achter zich Verzonken in gedachten ‘s Avonds als ze slapen wil De rust maar niet kan vinden Donker, koud en ijzig stil Zoekt zij naar haar beminde ‘s Avonds in haar warme rust Droomt zij van ware liefde ...

Ik strijk de kreukels uit mijn hart Hang mijn tranen nu te drogen Bleek elke donkere schaduw wit Strooi pretletters in mijn ogen Ik geef mijn mond een glimlach Laat me met energie doorstromen Gooi alle pijn en hoop overboord Samen met mijn verloren dromen Ik laat mijn ziel een tijdje ru...

Het kan zo'n anderhalf seizoen gaan duren -Met heel veel mazzel twee welhaast wellicht- En dan wordt al wat Blind werd toegedicht Weer teruggedraaid. Zo werkt dat met besturen Het is vaak zeer divers wat trainers trachten De overeenkomst zit in 't onvolbrachte

Geluk maakt blind.

Je bent de wolk die de zon streelt in mijn azuurblauwe hemel... Hogedrukgebied

Onwetendheid en onschuld zijn als een helder stromende beek tussen bergen van list bedrog en onrecht. Het wordt pas eng wanneer de beek opdroogt zoals een korte regenbui in een woestijn van verderf.

Ik verlies mijzelf niet want de basis, dat ben ik motivatie en beleving het zit allemaal in mij en met al die interne kracht voel ik mij lekker en vrij. De extra's van het leven zijnde liefde en verdriet want zonder heftige gevoelens ken je het leven niet ik wil emoties in mij voelen e...

De lentezon schijnt door papieren schuifdeuren een nachtegaal zingt.

Enkel het mijmeren rest over wat mooi was maar kort boordevol hartstocht heel even en toch voor altijd.

Het kind dat een wonder baart Vond de weg naar ontvoering Liet het woord dansen op zijn tonen In een virtuoze klucht De keizer luistert en verwacht het slot Of hoe een cadens regelmatig dalen moet Naar de verlossende grondtoon Tot een ander toontrap tussenkomt De melodie opvangt Het slot ...

het druilt in de stad somber en alles is nat Op de kille vlakte van plas en steen hippen een kraai en duif rond een oliebol omzichtig gepik van deze twee en hoopvol dansen twee spreeuwen eromheen even sta ik stil en aanschouw het tafereel dan ga ik mijn weg als evenzoveel

ontegensprekelijk in haar laatste wens verkoos zij een leven weldra vergaan lacht zij de eeuwigheid tranen toe verwelkomt haar hart een wederzien waarin zij samen de fluistering horen zijn roep almaar luider haar wensen vervaagt

Ook wel zetel, troon, Als de koningin gezeten, lezend voor de Staten Generaal, vanuit papieren niet zelfgeschreven proza, maar fictie van de minister-president.

Een kinderarts uit Hoevelaken kreeg met fabeldieren te maken, want op een consult schrok hij zich een bult: die kinderen leken wel draken! ---------- ...bijna 80% van de kinderartsen heeft met agressie van patiëntjes of hun ouders te maken...