Alle inzendingen

Wanneer de storm het verdriet uit mijn tranen jaagt tegen de wind in en tegen het beter weten, de snelheid van mijn gang vertraagt op weg naar het vergeten, een blauwe vlek tot aan de horizon het schreeuwen in mij stilt en in de wind die keren kon, mijn hoop wordt opgetild, raap ik een ...

Ach, m'n ziel is louter klanken In dit uur van louter kleuren; Klanken, die omhoge ranken In een dolle tuin van geuren.

Sprakeloos staar ik naar de plek waar jij zonet stond aangedaan door jouw schoonheid en je gracieuze manier van bewegen m'n verstand wordt beneveld wanneer ik denk aan de momenten die we samen zouden kunnen beleven

op de grond tegen een paal in een verlaten station wachtend op een trein die al jaren op zich laat wachten de warme zon op mijn huid alles is wazig, de waarheid verscholen niet wetend waar naartoe doch goed wetend vanwaar we komen nadenken over de toekomst in al haar aspecten zoeken naar d...

Als ik naar mijn schouderbladen grijp, voel ik vleugelstompjes. Ik wist wel dat ik eigenlijk een engel ben. Daarom en dus kan ik ook waarzeggen; ik heb altijd minstens voor de helft gelijk. Maar mijn moeder gelooft niet in mij. Ze zegt: Houd op met dat gezeik. Dat had ze beter niet kunne...

Achter het glas van afscheiding ligt een arm tenger ventje hulpeloos en alleen krijsend wachtend op moeders bevrijding niets kan de pijn verlichten moeder kijk machteloos toe hoort moedeloos het gekrijs aan niet wetend hoe haar kind te helpen maanden, weken, dagen, uren tranen glijden v...

Toen jij daar stond alsof de zon op kwam vast op de grond ja daar stond je dan... Mijn hart ging tekeer alsof de aarde werd omgegooid en nu steeds weer word mijn buik met vlinders bestrooid Zwevend in de zevende hemel roze rood paars en blauw ben een ander persoon - ik zwijmel oh, ik ...

ik liep de bomen langs mijn handen op hun bast en lachte want ik had je even vast je spriette hoog met takken naar het blauw wortels in de de grond, bevroren kou ik zie je reiken naar de zon een zacht bewegen in de lente sneeuw nog aan je voet als winters rente je stam is warmer nog ...

Ik loop langs de trap blote voeten koude plavuizen mijn linker kleine teen hij haalt het niet hij blijft even hangen achter de trap een vloek een tier au dat doet pijn

Taal is een schitterende pracht van letters, klinkers en combinaties maken. Spelend een inhoud eraan geven of kracht misschien zelfs gevoelige snaren raken. Woordspelingen waardoor men zich verrast voelt steeds anders bedoeld…lees en hoor Rock & Blouse Rok & Blues Rok & Blouse Roc...

Het droeve nieuws slaat Nederland terneer: Amalia heeft last van waterpokken. Het kabinet is zich dus rot geschrokken En Máxima en Alex evenzeer. Zij zei hem, met het oog op de patiënt: "Dat krijg je van dat watermanagement!"

De spiegel gaf mij weer met jouw gezicht als stonden wij elkaar weer tegenover. Wij hingen in het koude glas voorover en maten van elkander het gewicht. Stil, om wat van de ander werd vermist in onbewust of onbedoeld vervagen van alle al vanouds gevlijde lagen, waarmee de tijd kon worden ...

Wanneer onderwijs er op gericht is zoveel mogelijk mensen een zo hoog mogelijke graad te laten behalen schiet het zijn doel voorbij.

Van der bergen steile wanden Storten, met luidruchtig klateren, Met een onverduldig branden, Met onwederhoudbre val, Alle Wateren Zich in ’t dal; Daarop scheiden Zich de vloeden Om de landen door te spoeden; Daarop spreiden Zich de stromen Langs verscheiden Bed en zomen; Daarop breken...

Een gierigaard uit Purmerend Kwam deerniswekkend aan zijn end Hij ging bij hem thuis Languit in de kluis En viel daar toen dood op een cent

Heb eerbied voor elkaars hersenschimmen.

ben je in het donker bang duren de nachten te lang denk je dat je daar wat ziet heus, spoken bestaan niet zie je schaduwen op het behang jagen geluiden je op stang geloof alleen wat je werkelijk ziet want spoken, die bestaan lekker niet

Prins Charles hertrouwt met een gescheiden vrouw, een teken van een soepeler regime. In het verleden was het nog een crime, toen oudoom Edward Bessie huwen zou. Maar mijn betrokkenheid was veel intenser, toen Charles ging trouwen met Diana Spencer.

op de rand van dood en leven in het land van teveel geven tussen de waarheid en de leugen de vrijheid en niet deugen de reus de rots de kneus zonder trots

ik hou van transparant zei jij dus stelde ik me open beademd door de liefde blies jij leven in mijn hopen mijn horizon van zacht pastel uiteengespat als zeepsopbel

Bij eb schreef ik een regel op het strand. Met daarin heel mijn hart, heel mijn verstand. na het tij keerde ik weer en hurkte neer. Niets dan onwetenheid in het rulle zand.

Er moeten witte hoeven achter de zoom staan van de blauwe velden langs de maan 's avonds hoort gij aan de verre steenwegen paardehoeven dan hoort gij alles stille waan van verre maanfonteinen zijpelt plots water - gij hoort plots het zijpelen van avondlik water - de paarden drinken haastig ...

Mensen praten Dat vind iedereen gewoon Altijd woorden met daartussen gaten En elk woord een andere toon Maar waarom zijn sommige woorden Zo anders dan alle anderen? Ze zien er zo gewoon uit Maar dat moeilijke, dat kun je niet veranderen Dat ene miezerig kleine woord Dat is het moeilijks...

Wij zijn de zeer erkende Beterweters: Man, vrouw, in mantelpak of kostuum. Het onderwijs strikt keurig de veters, als wij ons melden, immer opportuun. Wij komen ordner en map inspecteren, willen exact hom of kuit en resultaat. Scores zijn het die ons interesseren, alsmede de aan- en afwezig...

Alleen in Den Haag en Hilversum is het nooit later dan 1965 geworden.

Onverwacht.... Op een moment dat het nimmer wordt verwacht Wacht.... Het mysterieuze ontastbare totdat het de tijd acht Strelende oogopslag, een blik van herkenning Ogenblikken waarop men elkander wilt leren kennen Zovele vragen, wentelend in onwetendheid Doch wetende dat de tijd antwoord...

Als ik kon toveren, met zo'n grappig stokje dan deed ik zo mijn best ik bleef toch maar zwaaien met dat ding en mijn wensen deden de rest... Maar ik kan niet toveren en mijn wensen, tja die komen heel niet uit, dus blijf ik maar wat mijmeren, wat hópen bovendien, en wie weet komt er dan ...

Zou ze zich moeten excuseren voor het feit dat ze een fout maakt voor het feit dat ze een mens is dat ze dat ook niet helpen kan, Zou het haar dan erg blameren te erkennen dat ze blundert, zou ze op de knieën moeten en vergiffenis vragen? Kom nou toch, ze is een mens en die maken nou eenm...

Hij zocht en zocht naar waar hij het ook kon zoeken Hij dacht: hoe onzacht zal de Map morgen vloeken, nu 'k mijn boekhoudboek niet vind

als de leegte zich vult met stervend geklater van wegebbend water in vogelzang gehuld… als ‘t Avé Maria gestreeld van de harpsnaren glijdt en gevoelig openrijt wat nog niet was geheeld… Als de stilte schreeuwt en niets anders kan.., omarm me, ………………… omarm me da...