Alle inzendingen van Johanna

Weet je wat je gemist hebt: je hebt niet meegemaakt dat ik opgroeide, evenmin dat ik ‘vrouw’ werd, je hebt niet meegemaakt dat ik slaagde, mijn diploma kreeg, je hebt gemist dat ik mijn zwemdiploma haalde op latere leeftijd, evenmin, maakte je mee dat ik verkering kreeg, trouwde en drie kinderen, jouw kleinkinderen dus kreeg. Je maakte hun groei niet…

Gestaag doch genadig drupt een oplossing genaamd morfine luttele uren tot seconden weg steeds dichter naar pijnvrij. Neen, geen tranen, hier zou blijdschap moeten leven omdat het in zo`n draaiboek staat zonder paraplu’s en zwarte mantels onder regie in eigen stijl wordt Moët & Chardon met zwaard onthoofd bruisend als het leven sterft…

Ze is er niet meer spreekt hij zacht haar hand rust vertrouwd in de zijne jaren geleden nog maanden te komen heden onzekerheid soms droomt hij haar ogen terug naar toen en kust de gedachte zijn lieve vrouw die hem weer herkent…

Met het zonnetje op zijn vel bruist zijn libido lustig huppelt hij door `t duin hé ho hé ho hé ho zijn oortjes flappen lustig mee hij heeft het in zijn kop om haar te knuffelen in een wip hip hop hip hop hip hop vlot stelde hij zich aan haar voor dat hoort nu eenmaal zo nog sneller sprong hij op haar rug ho jo ho jo ho jo…

Zo uit het niets sprong ze in het oog Een gouden zonnestraaltje Ik hief mijn handen naar omhoog Plukte haar van de hemelboog En vlijde haar in een schaaltje Onder het deksel van kristal Schittert een warme lach Een Godsgeschenk uit het heelal Dat dichter bij ons blijven zal Verlichtend als bij toverslag Gelovend in haar grootste kracht…

Zo schattig hoe jij je trillend van spanning Onderwierp aan mijn kundige handen Ik, modelkapster met ouderwets mes Een weg banend door het kreupelbos Af en toe epilerend met een pincetje Je gaf geen kik, ik ging helemaal los Het werd een mooie kale bedoening Ook mannen mogen een bikinilijn Het eindresultaat werd ontroerend Hoe dapper verbeet…

Zwart glanzende koetsen paardenhoefgetrappel echoot vergevingsgezind op verbaasde klinkers pagekopjes mannenbaarden vrouwen baren kinderen meisjes wiegen poppen zij hebben geen gezicht die eigen wereld draait om hun stukje leven voortbewegend bij stilstaan in de tijd zij blijven op het tuinpad en klitten bij elkaar een dorppsjeugd…

We zeggen niet zo makkelijk ik hou van je we lopen niet zo snel met gevoelens te koop we geven niet zo snel ons hele hebben en houden aan wie er toch naar kijken wil bloot we zeggen niet genoeg dat we houden van en dat is niet zo slim want voor je het weet kán het niet meer dan haalt de tijd je in dan kún je niet meer zeggen schat ik…

De bal is niet rond zelfs niet ovaal we missen een stuk is er tussenuit of heeft er nooit gezeten het is zo unfair dat niets meer weten het is zo oneerlijk als iemand die altijd zo heeft geleerd nu zo ontiegelijk dementeert. Dat alles vergeten niet eens meer wat je vanmorgen hebt gegeten. Nee, de bal is niet rond ook niet ovaal maar…

Hij sjouwde en vloekte zich door buxushaagjes waar oneindige paden steeds hetzelfde ogen kringloop van `zijn` tot de volgende boom..…

Wat gebeurt er als je dood bent, behalve dat je hart stopt met kloppen, je gevoel verdwijnt, je niet meer kan bewegen met je vingers en je tenen? Is ’t zéker dat je nergens meer van weet? Wat gebeurt er als je dood bent, de ‘ziel’ verdwijnt, waarheen? De geest stopt, ’t gevoel niet meer aanwezig? Maar wat gebeurt er als je dood bent?…

Kinds geluk. Geboren als roze of lichtblauw mama houdt zoveel van jou oma pampert ietsje terug in tijd ze is weer moeder's kleine meid dank u Altzheimer voor de tweede jeugd is dit geen dubbele levensvreugd kinderlijk blij zingt nu het grootje hoe zachtkens verglijdt mijn bootje..…

Onbereikbaar zijn de lippen tot vergankelijkheid geplakt de dood lijkt nu pas echt te leven in tastbaar wit satijn verpakt poedertjes hielpen gisteren niet ze kleuren vandaag het gelaat tot een vredig slapend gezicht dat pijn en verdriet achterlaat een laatste blik op de scheiding gelegd door andermans`hand vaarweltranen gedrenkt in linten…

Het hele lijf iets opgelift men zoog haar buikje plat er zit een kuiltje in haar kin dat ze voorheen niet had.…

Ik heb je nodig om wakker te worden, om dat te blijven, de dag door te komen. Ik heb je nodig om te overleven, te zijn, leuke dingen te beleven naar huis te rijden. Ik heb je nodig om tegen aan te kletsen soms over helemaal niets. Om een woordenwisseling te hebben het vervolgens weer goed te maken met een zoen of met een bloem…

Wat begon met bodylotion knobbelt voort je hebt er toch twee en leeft nog pruiken zet je op geen haar op het hoofd die niet denkt doch chemocalisch riekt elk merk bodylotion naar het kruitvat..…

Vele gesproken woorden verdwijnen in het niet de letteren, zij blijven gewoon omdat men ziet van alle lieve woordjes behoeft niet één op schrift die staan zo goed als eeuwig in het hart gegrift.…

Altijd zal verlies pijnlijk zijn, nooit wordt het als voorheen. Altijd zul je dierbaren blijven missen, nooit wordt zoiets gewoon. Altijd zal het blijven schrijnen, nooit tot bloedens toe, dat niet. Altijd zul je hem toch missen, nooit zit je zonder dit verdriet. Maar er komt een tijd, dat je ermee omgaat, er komt een tijd dat je denkt…

Daar zat zij in de boerenschuur Verlangend naar het avontuur De deur stond open wagenwijd Gebruikelijk rond deze tijd Het wachten duurde haar te lang Dus ging ze zelf vast aan de gang Haar wangen kleurden rozerood Door de sensatie in haar schoot Plots schrok zij zich het apenzuur Ze zag een schaduw op de muur Het was pastoor in vol habijt…

Mijn eerste huwelijk werd voltrokken en mijn ‘trouwjurk’ was een minirok Geen geld, geen familie, wel een baby, dus geen geld voor feest of jurk. Het liep op de klippen, geen wonder met zo’n start… Mijn tweede huwelijk voltrok zich, beiden in een broekpak, best mooi, maar Ja zo’n trouwjurk, dat hééft wat… Nou ben ik middelbaar nog steeds…

Mijn liefste, schreeuwde uit zijn colbert het maakte mij tweede viool drie kruisjes drukten alles uit het stond er iets te frivool dan kust hij onwetend van de vondst dag vrouw,nog zit hij niet in de knijp het snode plan ontwikkelt zich terwijl ik vast de messen slijp pruttelt het stamppotje voor drie de rapen zijn nagenoeg gaar als…

Zomersproetjes op haar neusje een bloemenkransje in het haar geurend als lelietje-van-dalen de wereld was te weids een speeltuin haar onschuld zag vreemde vogels niet besmeurd vond men haar kanten jurkje nooit meer zal het zomer worden kuiltjes in haar wangen zijn vergaan een leegte schommelt na op de wind…

Dichterbij en dicht genaderd, dichtgenaaid en dichtgedoe. Dichtersbundel dichtgemaakt, dichtgenoten, dicht je toe Dichtgedaan en dichtgemaakt, dichtersvoordracht, dicht- collectief en dichtersclou en nu dicht ik je met mijn beide ogen toe!…

Alles moet beter, mooier, groter in deze tijd maar dat gaat niet altijd. Alles moet liever, gezonder, rijker, dat proberen we toch. De mensen worden brutaler, vervelender er is geen respect, want onbeschofter,geweldadiger, smeriger en nietsontziend, tja dát lukt heel veel mensen wel.…

Jij sneed een fluitje uit het kruid weet je nog, ik blies op gras teder kuste je mijn meisjeshuid hoe simpel toen gelukkig was laten wij vandaag hand in hand ons wijsje opnieuw beleven dan spiegelen we bij de waterkant het beeld dat ons ooit is gegeven…

Twee woordjes zo dunnetjes gefluisterd vergeef me een ijle schijn omkranst het breken van de ogen twee handen zo fragiel geaderd in rozenkrans gevlochten omringd door wit satijn je gaat stil, zo stil op jawoord gedragen..…

Achterna en achteruit, acht ervoor en achterin (in) acht genomen achterhaald, is achtenswaardig achtgezind, achterop of achterlangs is achteloos, in achtgemeenten, is achterlaten achterklap die acht dezelfde overkwam. Over achten gesproken.…

De rede van de dichters is niet de rede van de troon, de troonrede is van Beatrix de dichtrede heel gewoon, de troon zul je ons niet zien bestijgen, wij zullen immer met beide benen op de grond blijven, ook rijden wij niet in de gouden koets met een vierspan ervoor, wij doen het met de benenwagen, maar we gáán ervoor!…

De ene hand in de andere samen geslagen zo alleen was de ander niet te veranderen klagen hielp geen steen noch been wereldnieuws de dag verstrijkt in de leegte van het samen waarbij dood verlossend lijkt turen geraniums voor de ramen grijze staar verloor de steken op het werkje tot avondrood onder verwijt is liefde geweken te vroeg gestorven…

Links-links-links-rechts-links Links-rechts-links-rechts-links Links-links-links-rechts-links Links-links-links-rechts-links Links-rechts-links-rechts-links Links-links-links-rechts-links Links-links-links-rechts-links Links-rechts-links-rechts-links Links-rechts-links-rechts-links Links-rechts-links-rechts-links Links-rechts-links-rechts-links…