Alle inzendingen

Als verliefd zijn een bloem is En een knuffel de nectar Is de honing dan een kus op de wang? En als verliefd zijn een wolk is En een traan de dauw Is een ruzie dan een onweer ... maakt het je koud en bang? Als verliefd zijn als een zonnestraal is En de aarde jouw eigenste huid Valt die ...

Blikkend over het goudgele strand met jou vertederend in mijn armen is het de liefde dat doet verwarmen ineengestrengeld langs de duinrand De lucht bespiedend naar heldere blauw wolken die door de zachte bries verwaaien stiekem begin ik in het gele zand te graaien je lacht en je geeft vlug ...

Je had gelijk toen je daar straks zei dat je ongelijk had.

ik wil niemand bezeren met papier en het scherm spreekt ook al andere taal passen en meten in een gesprek is veel te traag zonder rendement en asymptotisch verdwijnt de uitkomst nu kneed ik waarheid in gedichten in fluwelen woorden zinnen die beelden met bloemen hetzelfde moet laten klin...

enkel wat zachte kruimels en strelende zinnen gemorst op geurend mos getuigen nog van schijnbaar dromen waar onder nevelige bomen een oude minnezang weerklonk iets van liefde voelbaar werd zo onbevangen weer hervonden

Dans, dans tesamen een rondedans met hand in hand en hooggedragen omrankende armen en op een trage zangwijze het voetverzetten thans, rondom het meisje, dat er jarig geworden is en zij eenparig omgaven en dan in elkaar schakelden zij de tengere handen, tilden ze op als een guirlande, ...

als het beeld in mijn dromen één witte roos diepheerlijk verlangen breekbaar en broos met liefde doorweven blaadjes satijn eens, mij gegeven onthult zij pracht waar schoonheid breekt in de kleur van het leven die roos gekregen mijn dromen beheerst

Verliefden kijken elkaar met dezelfde wanhoop aan Op de droge straten vallen regendruppels plat glanzen even in het licht van een straatlantaarn Dezelfde glinstering vind je in de ogen van hen die verloren raakten in elkaar, terwijl de kat speelt met een bolletje wollen draad die hopeloos met ...

Geen weg meer terug het doel is ontspoort wat overblijft is een ravage en mijn hart is doorboord Geen weg meer terug het is niet te herstellen het enige wat ik weet je zult jezelf gaan kwellen

Als een storm , kwam je in mijn leven. En deed de aarde , op zijn grondvesten beven. Zo overheersend doch zo lief, zo machtig en zo mooi. Laten we een spel spelen, jij als jager, ik als prooi. Weg met de beschaving, weg met het fatsoen. Gehoorzaam en gewillig, zal ik alles ...

Als ik de kinderen zie spelen dan wordt het warm in mijn hart dan ruik ik weer de bloemen en zie de kleuren niet meer zwart. Als ik de kinderen zie spelen dan is de hele wereld mooi en heeft de herfst de kleuren van een prachtige lentetooi. Als ik de kinderen zie spelen en hun klate...

Hoeveel manieren van dichten kent de wereld, of hoe weinig maar: superieur ingenieurswerk met woorden, de kosmisch bewogen gevoelige snaar, de inktvraat van het onttoverd citaat of schaarse woorden in een wit ravijn. Men kan ook met minder omhaal. van de taal een werkplaats maken, verzen ...

Nee, jij breekt mij niet in stukjes ik blijf gewoon een geheel de vrouw van deze dag en alle dagen na deze nog te leven uren slaan niet de tijd stuk al zal de klok haar uren nooit voorbijlopen toch telt elke seconde ja, élke seconde telt

Netels kan je beter niet zoenen en egels moet je voorzichtig strelen. Maar als lelies willen botsen met de harde rotsen is de verliezer steeds gekend. Als je zachtjes wil zingen naast een schrille zaagmachine zullen de klanken schrompelen. Het lijkt op lieve woorden mompelen voor een hart...

Nostalgia gaat gewillig met ons mee een kijkje nemen bij de Blauwe Stad. Via de Hoofdweg (garage Blaauw ligt plat) naar de Niesoordlaan met sportpark MOVV. Nostalgia kijkt mij nadrukkelijk aan. Ze ziet de herinneringen zich verdringen. De bal in buurmans tuin en and’re dingen die glasheld...

Mijn leven is een doolhof Ik ben de weg steeds kwijt Wie zegt me waar ik heen moet In deze drukke tijd. Welk pad moet ik bewandelen Hoe krijg ik men leven in balans Harder werken, carrière maken Dat was mijn stimulans. Maar na heel veel jaren Van luxe, vakanties, stress Besef ik stee...

Je stapte binnen in m’n leven Doorheen de grote poort van m’n bestaan Je nestelde er je vriendschap En bent er nooit weggegaan Ik mocht mee op vele van je tochten Langs paadjes bezaaid vol geluk Je werd een vriendin voor het leven Deze band kon nooit meer stuk Maar jij was anders da...

je loopt met vleugels en je lacht de wereld is je vlinder die vliegt in al zijn kleurenpracht je voeten zijn wel zwaarder dan je dacht je zet ze niet verkeerd maar recht vooruit toch voelt het stroever het dansen is eruit soms ga je onderuit over de drempels van vroeger ik reik je...

Verbonden in ongrijpbaar wat spreekt is nog het woord. Elkaar in "wij" gedachten niets tastbaars dat ons stoort. Hunkering, verlangen tot dichtbij wordt erkend dat dieper is gevonden en onverwacht herkend.

Letters op papier zijn soms pijlen naar het hart die de ziel raken.

Ik pak de draad weer op en zal genieten van het leven met echte vrienden om me heen die me aandacht en liefde geven Ik pak de draad weer op en pluk de dag zoals die komt er is nog zoveel te leren hoe moeilijk ik er ook voorstond Ik pak de draad weer op en laat alles rustig bezinken wan...

Leven in geborgen liefde van oneindige kortstondigheid als woorden van genegenheid rollen over mijn lippen in tederheid gevangen Mijn lente doet herfst en winter beven de zomer in ons leven de zon geeft je kracht bij bloeiende explosie’s van klimrozen met een vurig ...

Daar zit hij dan met zijn wijze zinnen, net te doen alsof hij het allemaal wist zijn mond beweegt, maar geen woord hij was voor mij een verdwaalde toerist Gevangen in zijn eigen droom van illusies zeker wetend dat hij het had gemaakt want hij had immers alles wat hij wilde iederedag weer h...

Oktober tovert in de bomen, strooit gouden zonlicht op het plein waar kinderen druk bezig zijn de tijd te vullen met hun dromen. Oktober, en het deert hen niet dat weer de zomer is vervlogen, gaaf is hun spel en ingetogen. Geen kind wat reeds de winter ziet. Het valend blad, het valt nog...

kind van de aarde droom in een droom omhels de sterren zonlicht is jouw lach fluister als wind heers over stormen laat tranen als regen verheerlijk dit leven kind van liefde laat de maan jou beminnen wordt één met jezelf kleur regenbogen zin van bestaan schenk ons het leven la...

Hij liep, zo vond ik, vroeger nogal vreemd En omdat hij nu weer moet leren lopen Is het voor Balkenende maar te hopen Dat hij verrassend nieuwe stappen neemt En zeker dat men hem ervoor behoedt Dat hij weer voortgaat op de oude voet.

het is een zooitje in mijn hoofd oude gedachten liggen weg te rotten ruimen van peinsafval wil niet vlotten de humor is van zijn bron beroofd het is een vieze troep in mijn kop de ideeënontwikkelaar is overjarig de geheugensterkte veel te karig het wordt dementerend zelfs een flop het m...

mijn kind je hebt zo weinig nodig om gelukkig te zijn een takje een blaadje een veertje je huppelt je rent en boem daar val je je lacht en huilt je rent naar me toe met je armpjes net lang genoeg om me te omhelzen een kusje een lach en daar ga je weer een steentje een sche...

waterig kijken je oogjes me aan waterig soms met een traan je hoofdje scheef in het kussen gezakt een knuffel nauwelijks beetgepakt te zwak om te lachen te praten te spelen je energie met anderen te delen maar ik beloof je mijn kleine man er komt een dag waarop jij alles kan

Als ik je zou vertellen dat ik nog altijd van je hou nog steeds, na al die jaren, nog steeds. Als ik je zou vertellen dat je nooit uit mijn gedachten bent geweest, op een stoel in een hoekje; als toeschouwer van mij levensfeest. Wat als ik je zou vertellen hoe vaak ik je om raad heb gev...