Alle inzendingen

Het harde van het leven dromen in een grote glazen bol altijd moet je blijven geven van verdriet je hart zo vol mooie momenten blijven vergeten om voor anderen door te gaan blijf je het goede met het slechte meten terwijl je op hetzelfde punt blijft staan Altijd fietsend langs de heggen ...

Eén traan, rolt langzaam langs haar gezicht omlaag, ze voelt zich, als in een draaikolk, wat is 't ook weer voor dág vandaag? Soms wetend, vaak ook niet, maar wanneer ze 't wél beseft, heeft ze, nét als nu immens verdriet. De dagen rijgen zich aaneen, worden weken, maanden, wie ...

Een jaar vol met angst, Pijn, tranen en verdriet, Een jaar vol onzekerheid, De mooie dingen zag ik niet. Een zwarte wereld, Met heel erg weinig licht, De kleuren waren verdwenen, Weg, ver weg, uit mijn zicht. Voor de buitenwereld was ik, Die altijd vrolijke meid, Maar van binnen was ik...

Ik ken een heel klein eilandje, dat dobbert in de zee. Ik ken een heel klein eilandje, "kom liefje, ga je mee?" Je moet wel even reizen, maar dat vind je vast niet naar. Ik ken een heel klein eilandje, "kom liefje volg me maar!" En zijn we aangekomen, dan nemen we een plons. ...

het lijkt mij dat de dood dichterbij is dan de klaarheid die ik zoek in mijn bestaan dichter dan ik zou kiezen en toch gekozen worden door de dood zou me nu liever zijn maar wat is liever als alles er niet meer toe doet wanhoop mij ten deel is en ik eenzaamheid te over heb wat is ...

Kijk hoe ik hier loop op de bladeren van jaren die eens doodgevallen in een droevig jaargetij nu voedsel zijn voor wat leeft alles zou zin hebben ook dit gedood dat mij laat bezien hoe nietig een zucht is als zelfs het blad dat is gevallen goed is wat loop ik hier dan waarom lig ik niet g...

Ik geef mijn alles, mijn hart, mijn trots, mijn toekomst, verleden en heden. Ik geef mijn liefde, gezondheid, geluk, aan een vriend, die er is voor het leven.

geen dwingelandij die haar hoofd beneden drukt zij wil samenspel zonder eenrichtingsverkeer doch heen en weer rotonde

feesten lustig rond het walmen van de barbecue walzen moe onder cipressen waar we klessebessen tot aan de ochtend toe gaan liggen in het vragend gras wie van ons de eerste was

rode afdruk van je zoete kussen op transparant van liefdesbrieven giet ik in het glazen hart van de papier presse zodat verwaaien van herinneringen tegengaat

Meneer met de rode jas ik klop bij u aan, 'k weet zeker dat u er was, zag u net nog staan. Ik ken u van ver af, uw kleding is mij bekend, ik wil u zien zoals ik u nooit zag, ben uw aangezicht gewend. Ik wil weten of u vloeibaar bent, waar u echt uit bestaat, of u dieren bij namen kent...

ik stond bij zijn buro vol statussen te sterven bijna van verdriet zijn pen schreef automaties: 'valium drie keer per dag' meer niet ---------------------------------------- Uit: 'Schiereiland', 1979. illustratie: Ida Vos met kleindochter

Ik zit in de tram, en kijk om me heen. Er zijn zoveel mensen, en ik ben alleen..... Ik loop door de straten, en voel me benauwd. De zon schijnt haar stralen, en ik heb het koud...... Ik lig in mijn bedje, en alles vertraagt. Het lijkt wel een film, hoe alles vervaagt...... Verblind...

heel even een tipje van de sluier licht gemorste dauw een verre loei nipt het oor verstrooit het zicht tot zingend blauw wakker springt het meiklokje uit haar winterslaap op tijd om weigeroes van bloem tot bloem een lentebries verspreidt

Toen zee en land en luchten, geschapen werden uit het niet, en zon en maan en sterren, naar hemelbogen vluchtten, omdat God hen op hun plaatsen riep. Toen de vogels en de vissen, de dieren op het land, het jonge woud, de bloemenpracht, door God zelf tot stand gebracht, en vast lag in zijn...

Voorbij die eindeloze dag werden alle dagen nameloos de verscheurde nachten slapeloos en zie ik zoals ik nimmer zag Het vergane beeld van stap en stem en aangezicht nooit meer door zon of maan belicht de bloedende wond die nooit meer heelt We zwerven doelloos door de uren door een stil ...

Ik weet dat jij mij gerust zult stellen. Alle twijfels praat jij met één lipgebaar weg. En ik weet dat ik me hierna nog steeds hetzelfde zal voelen. Maar jij zult het niet begrijpen wanneer ik jou dit zeg. Daarom verzwijg ik de sterren in de ruiten van ons samenzijn en doe jij also...

Achter gesloten ogen heb jij niet meer een gezicht alleen contouren maken jou nog steeds tot een gedicht.. Letters dansen als 'n Ballerina de eenzame nacht voorbij en mijn enige toeschouwer hoewel onzichtbaar, dat ben jij.. Ik beroer de lucht van huid en fluister met mijn vingertoppe...

Vandaag wil ik niet om je huilen maar ik weet nog niet of me dat lukt wanneer de nacht met haar minuten mijn hart weer uit m'n lichaam rukt Niet de tranen zijn ondraaglijk maar de nacht die in mij is en haar bedrukkende angst bang voor het komende niets waarin zwart leegte ...

Lief Ik zie rechts in mijn venstertje, een ventje,leuk en klein. Hij maakte veel geluidjes, wie zou dat manneke zijn? Het was een heel klein wonder, wat ik niet had verwacht, ik vond het heel bijzonder, want het praat en lacht. De techniek is ver vooruit en ik geniet ervan, die kl...

we ontwaakten na de nacht waarin we beelden braken en ons verwondden aan de scherven die verleden spraken we koesterden kristal geluk in stralend vonken we spiegelden en jou vooral, mijn beeld was meer bezonken ik ken je pas, je huid is glas, fragiel, nog mag mijn adem je niet raken ...

De sterren glijden weg op de eerste dronken stralen van het speelse morgenlicht. De zon gaat waarheen ze wil, op zoek naar een kier vindt ze jouw slaperig gezicht. Loom liefkoost ze jouw gapende huid wanneer jouw ogen verward de aarde raken. Kwetterende vogels bezingen het...

Door zand omgeven Kerkhof van woestijnrozen Een vredige rust

Wanneer je na je dood wordt gecremeerd zien wormen die al voor je in de rij staan een heerlijk feestmaal aan hun neus voorbijgaan. Dat moet, vind ik, worden gecompenseerd. Verwerk mijn as tot inkt, onder de pollen verwacht de worm een mis, met zeven mollen.

Ik was van plan mijn autobiografie te schrijven, maar ik bedacht nog net op tijd dat je niet moet schrijven over dingen waar je geen verstand van hebt.

Fietsers zonder licht zijn egoïsten.

Diep van binnen voorbij verstand en razernij Achter de plek waar zinnen beginnen, waar woorden stiltes beminnen Daar leeft mijn geluk. Tussen volle manen schaterlach en slaapgezichten ...

Sporen in het zand vervagend naar de zee, met jouw hand in de mijne want ik liep met je mee. De golven van het water zij kwamen dichterbij overspoelden onze voeten van jou en ook van mij. De wind wordt sterker wakkert langzaam aan, we kunnen niet meer verder en blijven even staan. ...

Houd me alleen maar vast en vertel me van je leven. Laat me je adem horen fluisterend in mijn haar. Ik laat me meevoeren op het ritme van je stem. Er spint zich een zachte waas om ons beiden heen. Onbereikbaar voor de wereld. Wij tweeën, samen alleen ademen we onze liefde in. Voor altijd...

Vlam ontwaakt, de kunst verklaart. Het grote nabij, voor het getij. Keert weer weder, knielt zich neder. Inzicht in het niet, het grote in 't verschiet. Eenzame loop, het grote kroop. Het sluipt erin, zonder enig beding.