Alle inzendingen

liefde zo zacht nacht zonder zorgen alles tot rust verdreven stormen Jouw lach brengt liefde beheerst mijn leven stilte na storm zon na regen nooit meer tranen pijn en verdriet jij kwam in mijn leven stormen verdwenen

Mag mij dan na zo veel treuren Zo veel zwoegen, zo veel wee, Niet een uur van rust gebeuren Op een stille legerstee? Drijft mij, met gebroken lenden, Kreupel, ademloos, en krom, In een kring, die nooit zal enden, ’s Werelds tuimelmolen om? God! Gij zag mij heel mijn leven Aan natuur en ...

Een van de meest pregnante ontwikkelingen van de afgelopen vijftig jaar is de individualisering van de maatschappij. Veel meer mensen dan vroeger wonen alleen en leven een eigen bestaan, waarbij ze natuurlijk wel allerhande contacten hebben, maar zonder zwaarwegende verplichtingen aan te gaan. Dit a...

gestaag getik van lijn tegen vlaggemast wind brengt flarden van gesprekken weerkaatsing van zon op zee van jong op oud vreugdekreten vloeien over in een enkele schreeuw van een meeuw dansend boven alles uit in ongeordende patronen heen en weer terug herhaling en ver...

pure ochtenddauw de eerste zonnestralen de aarde ontwaakt

Een konijnenfokker in Schagen Heeft onlangs een rat doodgeslagen De man dacht: ach wat, Het is maar een rat Toch kan zoiets aan je knagen

Waar het dovende vuur van hartstocht de warmte mist van onversneden liefde, daar spelen ego’s hun macaber spel van compromissen met pijnlijk winstbejag en trekken zielen gekwetst zich terug achter de grijze sluiers van een winters landschap

vloeiende lijnen in woorden rijgen zich in mijn hoofd aanéén als een bewegend stilleven van lijven: armen, benen, borsten, billen… maar net als ik ze vangen wil en omvormen tot letters op papier vervagen de lijnen en is er alleen nog de herinnering aan iets dat niet was maar toch, even ...

'n Twijgje wind slechts speelde met het laatste blad van de bijna naakte boom, die eenzaam, verloren haast en half verdronken, zich oprichtte uit laag hangende dauw, over wat bij helder zijn een weiland bleek. Wat leefde, leefde om doodstil te zijn bij de strijd van het laatste blad v...

De zon belichtte vandaag de schreden die ik wandelde toen jij er nog was. Ik beleefde het dolgraag de trots die in me welde ja, we liepen gelijk in pas. Waardoor ik ben gebroken: een overmoed die is opgestoken, wond werd weer die oude kras. Een splijting die me verwrong me vervreemd...

jouw gezichtloosheid, gesponnen door illusies in een spiegel beland, in mijn onschuld verdronken, brand je schreeuw Mijn doodangst

Roddelen: een woord waar veel over te praten valt.

De eerste zonnestralen schijnen naar binnen We worden wakker en de pijn kan beginnen Vandaag de laatste dag dat je hier ligt De allerlaatste dag dat ik wakker word Met naast mijn wang jouw prachtige gezicht Die ik elke ochtend kus en streel en aanschouw Een verlangende herinnering is wat ik er...

Vol tederheid herhaalt zij wat ze ziet zoals zij het zag in zichzelf. Met geloken ogen, totaal ontdroomd, bevestigt zij in zich de duur, het duren: en zij zet zet zich voort zonder van plaats te veranderen, zonder te verliezen tijd. Het volle licht van de middag is om haar. Haar schoo...

beseffend waar de stilte komt weet ik dat het dieper zit gegraven is er in de ziel de tocht is nog niet voorbij waterdruppels knijpen hem vitamines stromen door je lijf tering, dat besef is enorm wat een invloed heeft het leven

Vergrijsde olijfbomen leiden de weg naar het dorp de hitte drukt zwaar en loom op het plein in de stilte van het middaguur zingen slechts de krekels een hond ligt hijgend gevangen in het spel van zon en schaduw onder de cypres zit een vrouw in roerloos zwart een leven trek...

Ik ben een Vlaardingse 'haringkop' Of, ook een Vlaardingse "vleet" Daar ben ik dus geboren een stad die ik niet licht vergeet Mijn kindervoetstappen liggen daar Ze zijn wel uitgewist De wereld heb ik rondgereist maar ben geen chauvinist Elk plekje waar ik heb gelopen brengt herinner...

Zie in mijn dromen het land waar ik geboren ben, beelden die steeds vaker komen. Heb heimwee naar de bossen hunebedden, de paarse hei. Zie kleine plaggenhutten hoe ze leefden in die tijd stapels turven op een rij, was herinnering bijna kwijt. De streek waar ik geboren ben onttrokken a...

De deur van het leven Gaat morgen voorgoed dicht Je gaat je reis beginnen Vanavond zijn we nog samen Ik streel je koude wangen De kaarsen worden aangestoken Om je lichaam heen Het afscheid is van ons samen De hele nacht blijf ik bij je Totdat het morgenlicht er is De reis gaat beginnen...

ik heb de stenen weggerold de graven gaapten dood op witte doeken zag ik jou je rug getekend in het rood de wereld maakte vuist sloeg met lange riemen doornen haakten in je huid schreven pijn in lange striemen ze hebben je gekroond tot koning van het woord gehangen aan het kruis met a...

Nooit heb ik tot op heden geld te kort, Want ik verdien al jaren geld als water. En dus zal ik nog rijker worden later Wanneer mijn loon opeens bevroren wordt. Wat water dat bevriest zet naar verluidt Toch op z'n minst zo'n tien procenten uit.

Mijn dromen zijn vervlogen als een vogel in de nacht Onze toekomst is niet meer wat ik er van had verwacht Jij verdween uit mijn leven als sneeuw voor de zon Jouw liefde voor mij was nog sneller over dan dat 't begon

reik mij de hand ik beloof jou de sterren loop jij met mij het leven tegemoet laat de wereld ontwaken om jou te beleven breek uit de nevels die harten omsluiten en de zon zal je raken elke dag meer zonder jou dooft een ster zonder jou breekt mijn hart

als de zachte wind die door mijn haren waait is je hand waarmee je lief het plakkerige stof van mijn wangen aait Nog warmer dan je vingers die langs tedere plekjes vlogen is je mond op de mijne en de liefde in je ogen

Haar naam verhaalt van Spaanse melodiën Van witte huizen rond een stoffig plein Van koele schaduw in verlaten kathedralen Van een verliefde muzikant 's Nachts bij een droogstaande fontein Van zonlicht ongenadigd op je lichaam Van kruiken vol met zoete rode wijn Die droogstaande fontein, d...

Deze wereld Wordt langzaam donker Het licht van tolerantie Gaat geleidelijk aan uit Steeds vaker neemt geweld De plek van het licht in Deze wereld Wordt langzaam besmet Met een virus dat terreur heet Het sluipt als een roofdier Dat hongerend jagende is Op zoek naar een prooi Deze wer...

Deze julimiddag voelt uitzonderlijk jong nu ik na lange en doffe maanden aarzelend je grijze graf weer durf te zoeken. Langs de zomerbeschenen granieten steen begint in een hoek witte klimop te groeien alsof je nog zou leven en volop aan het bloeien bent. Julie, mijn kind, let niet op deze...

Wuivend in de milde herfstzon schitteren de vele kleuren als op een schilderspalet strak tekenen de nerven zich af de wind speelt krijgertje met de blaadjes die zich als een vliegend tapijt aaneen gesmeed voortbewegen opgejaagd en weer uiteengerukt om met een laatste buiteling zacht dwarrel...

Zomaar, omdat jij mij neemt, zoals ik ben, nimmer verwachtingen schept, omdat je, als enige die ik ken, nooit over het verleden rept. Mij de ruimte geeft, adem te halen, mij niet vasthoudt, als ik wil gaan, die mij leidt over bergen en dalen, mij de zin in doet zien, van het bestaan. Vaa...

Er is altijd enige waanzin in liefde. Maar er is ook altijd een reden voor waanzin.