Hartenkreten over sport

De gymzaal maakte deel uit van de constellatie van verschillende gebouwen die, welhaast in een cirkel opgesteld, het toneel vormden van onze jeugd, zoals daar waren: het patronaatsgebouw, de kleine kerk en het lage, houten schoolgebouw. Zelfs vandaag de dag treft men het hoekige bouwwerk van de gymzaal nog aan aan het Fatimaplein, maar het heeft…

De Tour zit erop! De laatste dag werd opgeleukt met danseressen van Moulin Rouge, manlief kijkt en ik zeg, die zijn lenig zeg! Zegt ie: zal ik dat ook ff doen en ik reageer geschrokken: doe niet hoor, je breekt geheid af!…

Een volle maan, ten dele beschenen door de zon, vertoonde zich aan de hemel toen we op weg waren naar het zwembad. Stappegoor zou ons opnieuw verwelkomen en het weldadige klotsende water zou onze lichamen strelen. De duistere regionen rond het bassin hielden een mysterie in en de koepel, ver boven onze hoofden, vertegenwoordigde een magische schoonheid…

Als dertienjarige brugklasser droeg ik een hockeystick in de kennelijk daarvoor ontworpen en bestemde metalen klem aan mijn fiets. Het hockeyen zou echter wat mij betreft geen succes worden. Op de harde ondergrond die eveneens voor de genoemde sport diende sloeg ik een betreurenswaardig figuur. Zelden was ik in staat de bal die mij toegespeeld werd…

Mam hij moet zaterdag bij jou voetballen, kom je ook? Dat was de vraag die m’n dochter stelde en ik zei: als ik op tijd klaar ben, kom ik erheen….nee, de hele wedstrijd heb ik niet gezien, dat haalden we niet maar toen we aankwamen waren ze net aan de 2e helft begonnen en stonden ze voor met 3-1 , ik riep m’n kleinzoon gedag ( hij is de allerbeste…

Het bestaan van onze Tilburgse zwembaden aan de Ringbaan Oost behoort sinds lange jaren tot het verleden. In feite waren er drie baden waarover nog tot op de huidige dag vele oudere Tilburgers reppen en waaraan zij goede herinneringen bewaren. Er was een meisjes- en een jongensbad en welhaast ten overvloede ook nog een binnenbad. Uiterlijk werd het…

Ons mooie Brabant kent een prachtige feeërieke en uitgestrekte natuur en vele meren en plassen waar het aangenaam vertoeven is. Te midden van de Oisterwijkse vennen en bossen nam het Staalbergven zeker en met recht een bijzondere plaats in. Daar fietste ik eens met een vriendin op de waterfiets op de watervlakte. Muggen dansten hun dans om ons heen…

Zo af en toe kijk ik naar de Olympische Spelen, niet naar alle sporten maar naar een selectief gebeuren, logisch want als je alles zou kijken, levert je dat vierkante ogen op en dat is niet zo gezond. Net na het eten kijken we even naar de mannen die ijshockey spelen, het zijn de Canadezen en die moeten tegen Tsjechië, een groep mannen die als bulldozers…

Het kleine fitness-apparaat, dat men ook wel een hometrainer of fietstrainer zou kunnen noemen, was een geschenk van vrienden. Het staat hier nu in mijn kamer maar ik betwijfel of ik het zal benutten. Het is als een insect van metaal, met pedalen die dienen voor de training en het wacht trouw en geduldig op mij als een kameraad, maar dan een levenloze…

¨Auberge du Bonheur¨ is een benaming die veel goeds schijnt te beloven. Zou het Geluk hier zijn domicilie gevonden hebben waar het nergens in de wereld thuis schijnt te zijn? Hoe dit ook zij, we vertrekken vanaf deze ¨herberg¨ om in het stervormig aangelegde park in de nabijheid te gaan wandelen "Nordic Walking" heet het en het schijnt gemakkelijk…

Mijn fragiele, tengere vriendin, die de naam Dionne draagt, die het brood met mij deelt en die de lijnen van zorg en zorgelijkheid diep gegroefd heeft in haar gezicht, wilde de borstcrawl leren. Ik adviseerde haar het water te vertrouwen en er haar hoofd op te leggen en het erin te dompelen terwijl haar armen het in een boogvormige beweging zouden doorklieven…

Op die avonden gingen we zwemmen. De watervlakte van Zwembad Stappegoor strekte zich dan voor ons uit en we mochten deze als het ware "aanbreken" zoals men zijn tanden zet in een heerlijk stuk gebak en dan vertrouwden we ons lichaam toe aan de kabbelende stroom. Boven onze hoofden constructies die aan een "Kurort" herinnerden. En soms het late licht…

Het interieur van het pand van de fysiotherapiepraktijk aan de Amarantstraat spreekt niet onmiddellijk tot de verbeelding en dit heeft niets weg van het "voorportaal van de hemel". Aan de wand bevindt zich een soort portrettengalerij van personen met vrolijk lachende gezichten, kennelijk bedoeld om de argeloze bezoeker te verwelkomen en te bemoedigen…

Welhaast in een uithoek van onze stad bevindt zich de accommodatie "Recreatiebad Stappegoor" als min of meer misplaatst of als een merkwaardige "sportieve oase" te midden van een haast uitgestorven terrein. Ik wachtte in het restaurant geruime tijd tot ik toegelaten zou worden tot de "zwemzaal". Ik had uitzicht op door elkaar heen krioelende…

In dat jaar kwamen de studenten bijeen in de houten barak aan het Wilhelminakanaal. Sterke jongemannen legden de zware boten op het zwarte water. Ik was een van hen maar mijn krachten schoten tekort. Als enige vrouw te midden van hen genoot ik echter een voorkeurspositie. Eendrachtig roeiden we op het zwarte water in een gestaag ritme. Na afloop…

Het was op die (winter-)avonden dat we samen op weg gingen, vaak dik ingepakt tegen de kou en we via de lange Ringbaan Oost het zwembad bereikten; mijn moeder, mevrouw Brouwer, onze buurvrouw en ik. Ik was zeven jaar oud. De geur van chloor was allesoverheersend in de accommodatie. Enigszins in een uithoek bevonden zich de douches die we bezochten…

Voor de gymlessen was op mijn middelbare school een oranje sportbroek met elastiek in de pijpjes gewenst. Vermoedelijk een oranje sportbroek omdat de school de beeltenis en de persoon van Koning Willem II, de grote coryfee en voorvechter van onze stad, hoog in het vaandel droeg en naar hem genoemd was; zijn naam droeg. Mijn goede moeder ging dus voortvarend…

Als meisjes waren mijn zusje en ik bij de "Volt"-gymnastiekvereniging en we droegen de blauwe turnpakjes waarop sommige andere meisjes die veel leniger waren dan wij en die opgewekt en onvervaard de evenwichtsbalk en de wandrekken beklommen, het rode, blauwe en oranje lintje droegen dat voor ons niet was weggelegd, ten teken van hun vorderingen.…

Het is een lange weg om te voet af te leggen door de Tilburgse straten en langs de huizen die zich aaneenrijgen, van de Naasaustraat naar het Energieplein, met mijn trage pas en verouderde lichaam; naar het Energieplein waar mijn vriend Michael de fysiotherapeut op mij wacht (hij was wel degelijk verbaasd over het te geringe resultaat van de inspanningstest…

In Tilburg Zuid strekken zich nog altijd de grasgroene velden uit waarop wij, scholieren nog, eens, in lang vervlogen tijd, sportten. Een met gras en mos begroeid, breed pad voert naar het gebouwtje met de kleedkamers. In een lange stoet liepen wij eens naar het sportterrein....Daar, op die velden, hanteerde ik de softbalhandschoen en de -knuppel,…

De naam "Benatzky" is ongetwijfeld Russisch en mogelijk van een componist, zoals ook de andere namen van musici die zo prominent zijn in de wijk. In het kleine zaaltje waarin we zullen gaan sporten vanavond liggen de attributen hiervoor al klaar en de loopband en hometrainers staan opgesteld. Meerdere dames zijn aangetreden om te gaan trainen. Mijn…

Wanneer we op een schitterende dag als vandaag, door de gemeente toeren komen we door de weilanden met al wat daar normaal op thuis hoort, koeien, schapen, zelfs ooievaars zitten alweer hoog en droog gezellig te wachten op wat komen gaat…dan verschijnt het golfbal veld en je ziet stoere (? ) kerels met een karretje, vol stokken en wat dies meer zij,…

Ontzag heb ik voor de mensen die- puzzels leggen of het dagelijkse kost is, er een hobby van maken- of gemaakt hebben! Diep ontzag want ik zeg eerlijk dat- als ik een legpuzzel zie, de kriebels over m’n rug lopen, niet van plezier maar meer zoiets van: hoe kom ik zo rap mogelijk van dat ding af? Kijk, puzzelen is leuk, lollig en tijd vullend maar ik…

Het zwembad was als een ouderwets "Kurort" al in zwang sinds de negentiende eeuw, met gepleisterde wanden in de kleedhokjes. Je kon het bereiken via een natuurlijke laan met merkwaardig geknotte boompjes en mijn beste vriendin liet niet na het de hemel in te prijzen; ze spartelde uitbundig met armen en benen in het koele water dat haar droeg...…

Een volle maan, ten dele beschenen door de zon vertoonde zich aan de hemel toen we onderweg waren naar het zwembad. "Stappegoor" zou ons opnieuw verwelkomen en het weldadige water zou onze lichamen strelen. De "duistere regionen" rond het bassin hielden als het ware een mysterie in en de koepel ver boven onze hoofden vertegenwoordigde een magische…

De watervlakte strekt zich uit als was zij een zee of een meer. Het betreft slechts ons lokale, plaatselijke zwembad "Stappegoor". Ik geef me over aan de stroom en laat mijn oude lichaam dobberen, deinen en drijven. Het goedgunstige, heilzame water draagt mij en ik sla mijn armen en benen uit in een schoolslag. Een koepel, omringd door kleurig neonlicht…

De dorpen Berkel-Enschot en Udenhout zijn als parels aan de kroon van Brabantse gemeenten en ik heb er vele voetstappen liggen. Op een milde augustusdag legde ik per bus de weg af naar Udenhout, naar zwembad "De Groene Wellen" dat daar onvermoed in een oase van groen is gesitueerd. Mijn beste vriendin kon niet ophouden deze accommodatie de hemel in…

Niet ver van de draaibrug die het zwarte water van het Wilhelminakanaal bekroont en overspant, is Café-Restaurant "Zomerlust" gesitueerd. En evenmin ver hier vandaan, in Tilburg Zuid, strekken zich sinds jaar en dag de grasgroene velden uit, waarop wij, scholieren nog, eens, in lang vervlogen tijd, sportten. Een met gras en mossen begroeid, breed…

Deze keer waren we naar Zwembad "De Drieburcht" gegaan (de naam is gemunt door een oude vriendin van me en verwijst naar de drie stoere torens in het stadswapen van onze stad). Mijn vriendin van lange jaren spartelde flink in het water en sloeg haar fragiele beentjes uit als een kikkervisje maar we zwommen in een klein, afgeschermd gedeelte van onze…

Het was druk in Zwembad Stappegoor. Vele gillende en schreeuwende kinderen vierden de onstuimige roes en opwinding van hun jeugd bot, verdrongen elkaar in het klotsende water en gooiden met de deuren van de kleedhokjes. Ik had mijn oude, vervallen lichaam met de lobben en kwabben; het lichaam dat ik ondanks alles zeer liefheb, aan het water toevertrouwd…