Dagcolumns over tijd

Tijd lijkt in het verleden meer waarde te hebben dan in de toekomst. We weten niet hoe oud we worden, wat er zal gebeuren en met wie. Ons besef van het tijdsgevoel in het vooruitzicht van ons leven is troebel. De terugblik is anders. We weten wat er gebeurd is, wanneer en met wie. Het zijn ervaringen die ons als mens vormen. We hebben meer besef…

Toen ik vanochtend m'n vaste boswandeling maakte in gezelschap van het kwispelwezentje met de krokodillenkaken, en ik me afstemde op het onderwerp van de zaterdagcolumn voor nederlands.nl, en mijn netvliezen met al het groen van al het uitbundige, overweldigende gebladerte werden ingekleurd, realiseerde ik me dat het pilaartje tekst deze keer over…

Ik ben een dag kwijtgeraakt. Ergens deze week. Ik hoefde nergens naartoe. Behalve wat spoedklussen 's avonds laat en tot in de kleine uurtjes. En ergens, in die tijd, is er een vreemd virusje in m'n tijdsbesef gekropen. Het is potdorie half drie 's middags. Zit ik m'n achterstallige gedichten bij te werken. In plaats van dat ik m'n column instuur…

Gistermiddag om 15.48 uur behaalde onze vaste dagcolumnist Jan Lunsing zijn doctoraat aan de Universiteit van Twente. Hij promoveerde op het proefschrift 'De Kloof' dat hij met verve openbaar verdedigde. Als hoofdredacteur van onze site feliciteer ik Jan (en zijn eega Juultje) van harte met dit wetenschappelijke succes. Ik ben blij dat Jan wil…

Ben je nu al terug? Na mijn sabbatical-light van acht weken Patagonië is dit een van de meest gestelde vragen. Natuurlijk zit er soms ook gewoon belangstelling achter die vragen. Maar het zegt mij ook iets over hoe achterblijvers mijn vertrek en de tijd die voorbij is hebben ervaren. Voor veel mensen lijkt de tijd te hebben gevlogen. Niet voor…

Frans Banning Cocq meldt zich omdat-ie niet tevreden is. Over zijn afbeelding - te weinig uitstraling. Die neus moet geprononceerder en de baard minder pluizig. Frans pikt het niet. Mag opdrachtgever zelf bepalen hoe hij de geschiedenis ingaat? Of niet soms? Op De Nachtwacht. Reve zei ‘Ach wie kent nog Tweede van der Helst.’ Reden voor naamsverandering…

Of wij maar even fatsoenlijk snel dood willen gaan, want de jeugd heeft de toekomst? En is het niet Hyves, wat opeens niet meer kan, dan ben je op z'n minst een zuurstokoude dijk van een madam, want Facebook. Weet U wat pas zuur is? Neuken zonder condoom, daar gingen wij niet dood van. Zo jongGe piept maar een eind aan je Latijn, op een goeie ouwe…

Kerstmis vrede, daarom vandaag twee schrobberingen. Voor twee senioren die hun plaats niet weten. Ernstig misplaatst ouderengedrag! Nu de pensioenfinanciering opspeelt valt meer voor de hand liggend misbruik minder op. Van ouderen die blijven zitten op plaatsen waar jeugdige dynamiek en/of gerijpte middelbare ervaring gevraagd worden. Neem Ferry…

Het leven wat pas begint na je veertigste is ook niet meer wat het geweest is. Vol verwachting klopte mijn hart van geen kant, maar dit terzijde. Nog lang niet uitgerockt, kan mijn lichaam weer niet aan...zóóó over the top van toen ziet nu grijsgedraaid. Dan mag ik uit mijn vel barsten als dat waar is, maar met een gebit wat aan alle kanten rammelt…

‘Yesterday is history. Tomorrow is a mystery. And today? Today is a gift. That's why we call it the present.’ Aldus de Nigeriaanse musicus Babatunde Olatunji. Vrijwel alles en iedereen zijn erop gericht je het heden te ontnemen. Toen je kind was zat je in de tijd. Maar het huiswerk voor de toekomst stapelde zich al op. En ze keken of je het wel keurig…

Ik heb me jarenlang opgejaagd gevoeld. Van jongs af aan heb ik het idee dat ik word achterna gezeten door een spook. En als ik niet opschiet, doorloop, verderga, doorzet, haalde het me in en zou ik te laat komen. Waarvoor ik te laat zou komen wist ik niet, maar het ging duidelijk niet om het halen van een trein. Het was iets belangrijks. Iets van…

Vaak al was ik ermee bezig. Hopeloos, zo immens groot van voren en van achteren om nog maar te zwijgen van tussendoor en ook zo volstrekt onbekend. Er zit geen begin middenstuk of eind aan. Bepaaldelijk onbepaald. Wel merkte ik van alles op dat al opgemerkt was. Je moet bij die Grote Onbekende zijn en blijven om niet veel te missen. Vermannelijkt…

Als sinds de komst van de eerste computer zit ik vooraan. Ik hou wel van technische nieuwigheden dus de eerste computer was een feest. Kolossaal als hij was en brommend als een oude zieke beer vlogen de eerste bits en bytes door onze kamer. De herrie van de ventilator oversteeg de klassieke muziek, de geluiden uit de tuin en het vallen van de post…

Snel even de stad in op donderdagavond, twee winkels in een half uur. Moet kunnen, dan ben ik weer op tijd terug om thuis verder te werken. Niet dus, blijkt al snel, want de decembergekte is losgebarsten. Overal in het centrum sjouwen mensen met plastic tassen en ingepakte dingen. Ik heb pech. De eerste winkel op mijn lijstje zit ook nog een beetje…

Zondagmorgen. Het is nog vroeg en de dag heeft nog talloze mogelijkheden in zich. Het regent gestaag, maar dat hoeft de pret niet te drukken. Van regen is immers nog nooit iemand gesmolten. Bovendien liggen ook binnenshuis de mogelijkheden voor het oprapen. Het is alleen zaak dat op de goede manier te doen. Anders gezegd: de mogelijkheden op te rapen…

Een mens lacht wat af. Neem mij, ik las ‘Houvast aan een drijfboei’, artikel van Wieteke van Zeil over Jan van Scorel(1495-1562) in de Volkskrant 26 maart 2006. Er is een tentoonstelling aan hem gewijd in het Centraal Museum tot 28 juni: ‘Scorels Roem, hoe een Utrechts schilder de Renaissance naar het Noorden bracht.’ Van Scorel, geboren in Schoorl…

Hoe overbrug je een periode van bijna 32 jaar? Dat is een vraag waar ik me deze week voor gesteld zag. De aanleiding sla ik over. Feit is dat ik verrast werd door een mailtje van een ex-klasgenote uit mijn middelbareschooltijd. Net als ik deed ze eindexamen in 1977. We zaten de laatste drie jaar van het gymnasium bij elkaar in de klas. We waren immers…

Ik heb een keuze kunnen maken. Dat willen ze altijd weten, of je daarin geslaagd bent. Dat ben ik. Allang zelfs, maar nu is het zaak om dat kenbaar te maken aan de aangewezen persoon. Kom daar maar eens om. Om iemand die je ziet staan bedoel ik, of beter gezegd: zitten. Ik wil graag bestellen. "We komen bij u aan tafel, meneer." OK. Vijf minuten…

Er zijn van die dingen, waarvan je weet dat je ze moet doen, maar je doet ze niet. Of je weet dat je ze beter nú zou kunnen doen, in plaats van later. En toch doe je het niet. Veel mensen hebben dat met opruimen. De vraag is, waarom dat gebeurt en waarom juist met opruimen. Soms heb je het misschien echt heel druk en hebben andere dingen prioriteit…

Mensen met een harddiskrecorder kijken ongeveer negen procent van hun programma’s vanaf hun recorder, las ik. Een heel aardig marktaandeel vond de meneer die het onderzoek had gedaan. Gemiddeld kijkt 0,7 procent ‘uitgesteld’, dus dan is negen procent inderdaad niet slecht. Sinds wij een harddiskrecorder hebben kijk ik zelf zo ongeveer 100 procent…

Met een baan en een eigen bedrijf heb ik het meestal druk. Vooral nu het met mijn bedrijf steeds beter gaat. De hoeveelheid tijd in een dag blijft hetzelfde, dus als je meer te doen hebt, dan moet je ergens op bezuinigen. Soms betekent dat gewoon dat je minder tijd verspilt aan televisie kijken en lezen van artikelen in kranten en tijdschriften…

Zoals Harrie Jekkers al zei: goed niets doen valt niet mee. Ik merkte dat ik voortdurend aan het werk was en dat dat ten koste ging van mijn energie. Het dreigde minder leuk te worden, terwijl ik mijn bedrijf juist voor mijn plezier wil doen. En dus hoog tijd om wat meer plezier te hebben. Om plezier in mijn bedrijf te houden moet ik dan meer dingen…

Het is december en de neiging om terug te kijken wordt met de dag sterker. Niks mis mee om deze tijd van het jaar, vind ik altijd. Ik probeer dat altijd wel op een positieve manier te doen. Natuurlijk, de nare dingen mogen ook aandacht hebben, ik negeer ze zeker niet. Maar waar ik altijd veel aan heb is een lijst van successen van het afgelopen…

Afgelopen week moest ik mij melden bij mijn huisarts, nee, niets ernstigs, gewoon even mijn bloedruk laten meten. Onze dokter is tegenwoordig onderdeel van een Eerstelijns Centrum, van kleine zelfstandige naar partner in een grote maatschap, ja, dat vond hij zelf een hele stap. Nou, ik ook, in plaats van de intieme wachtkamer betrad ik een hal met verwijsborden…

De bruine kroeg sterft uit. Komt door de dure euro, veranderingen in de wijk en de opmars van de televisie. Zeggen ze. Dat is goed mogelijk, ik zou niet weten waar het anders aan ligt. Langzaam maar zeker verdwijnen stamcafés uit het straatbeeld. Waren het er in 1985 nog ruim negenhonderd, nu zijn het er niet meer dan zevenhonderd. Is er dan niets meer…

Soms denk je echt weer even dat het leven eenvoudiger wordt als je een nieuwe functie op je PC hebt of een snellere verbinding. En in bepaalde opzichten is dat ook zo. Een tijdje geleden ben ik eindelijk overgestapt op adsl en het scheelt zeker een hoop tijd nu ik niet meer hoef te wachten tot een website eindelijk geladen is. Aan de andere kant kan…

Soms verbaas ik me er over hoe snel dingen kunnen veranderen. Laatst was ik bij iemand die allemaal winkelinventaris had verzameld. Het meeste was van net na de oorlog. Toen had je nog heel veel kleine winkeliers. Een beetje dorp had wel 40 bakkers. Die bakten brood, maar ze hadden bijvoorbeeld ook varkens, die kregen het brood dat overbleef. En ze…

Ik heb wat met de tijd, het is voor mij een ongrijpbaar iets. Iedereen die mij een beetje kent zal dit ook onmiddellijk beamen. Ik ben geen gelukkig bezitster van enige vorm van tijdsbesef dan ook en kom nooit, nou ja,…bijna nooit op tijd. Op de een of de andere manier lukt dit mij gewoon niet, ik denk altijd dat ik zeeën van tijd heb en moet me dan…

Ik ben dol op lijstjes. Als herstellende controlfreak wil ik nou eenmaal graag de illusie hebben dat ik grip heb op de wereld. En lijstjes helpen me daar bij. Het meest voor de hand liggende lijstje is misschien wel het boodschappenlijstje. Maar daar stopt het niet mee: ik heb ook een lijst met mogelijke maaltijden. Die helpen me om te kiezen wat…

Ik ken mijn eigen stad niet. Een Amsterdamse vriendin en deze Domstedeling ontdekken op het allerlaatste moment dat Rudy Kousbroek te gast is in een Utrechts café, maar geen idee waar we dat zoeken moeten. Ook de straatnaam doet geen belletje rinkelen. Dat ik toch alweer negen jaar in deze stad woon, zegt blijkbaar niks. Hooguit dat ik te weinig in…