Dagcolumns over voedsel

Identiteit en Bronnen van Energie (een uitdagend thema) Dankzij het gevlei van Carel Commentaar, waar mijn ego zich zeer door gestreeld voelt, stort ik mij roekeloos in deze maalstroom die stand-up writing heet; razendbenieuwd als ik ben naar wat het zal zijn dat mij uit de blauwe schrijfaderen zal vloeien. Intussen heb ik me, ter compensatie…

Januari is een sprankelloze kille maand. Tegelijk is het de maand van het nieuwe begin: een schone koele lei. Ik merk dat op miezerige grijze dagen mijn gemoedstoestand meer affiniteit vertoont met sombere kilte dan met de opwinding van een nieuw begin. En toen vond ik afgelopen maandag het kwartaalblad “Apneu magazine” in de brievenbus, met het…

Vaak kom ik niet in een hamburgerrestaurant. Maar soms wel. Laten we zeggen dat de reden van mijn bezoek tussen noodzaak en gemak in lag. Maar dat ik het bezoek achteraf bijzonder zou noemen, had ik vooraf niet gedacht. De uiterst vriendelijke jongedame keek zowat door me heen. Zulke felle priemende ogen had ik in een restaurant van dit statuur niet…

Op zaterdag naar de bakker blijft een klassieke boodschap. Ik herinner me dat zelf nog goed van vroeger. Meestal met mijn moeder, zo ging dat in die tijd. Kijkend naar alle taartjes en op zijn minst verlangend naar een wit puntje. Gisteren was ik zelf met mijn kinderen bij de bakker. Maar deze zat in de winkelstraat van de stad. De klassieke elementen…

Wat het vluggertje is voor onze hormonen, levert de aardappel ons voor de maag. Dan heb ik het uiteraard over patat. Of friet, wat jij wilt. Of chips. Het zorgt voor een razendsnelle bevrediging van opkomende trek. Tegelijk is de aardappel een onderschatte groente. Terwijl ik, en velen met mij, letterlijk groot zijn gebracht met dit knolgewas. Zes dagen…

Vroeger ging ik weleens naar de Griek. Met vrienden meestal. De enige gelegenheid waarbij de Griek een goede keuze lijkt, is wanneer hét gesprek meer aandacht heeft dan het eten. U kent die avondjes wel. Er wordt lekker weggepraat en niemand let eigenlijk op wat hij of zij naar binnen lepelt. Of vorkt. Het was alweer een tijd geleden, maar ik…

De VVD leidt met meeuwen af, de visjes zijn in. Ik ken mensen die er zonder ze uit te vergroten niet van kunnen slapen. Ze genieten daarom speciale bestrijders, visjesuitdrijvers. Terwijl ze absoluut niet gevaarlijk zijn. Ze bijten niet ze ontharen niet ze krabben niet ze jeuken niet. Ze zijn lief. Aandoenlijk met twee voelsprieten aan hun kop en drie…

Het is weer de tijd van de haringparty’s. Elk zichzelf respecterend bedrijf doet eraan mee en dat is waarschijnlijk de reden dat er dit jaar een stuk minder van zijn. Nou wordt de haring niet ten onrechte ingezet bij die party’s. Een haring is alleen al een feest vanwege de vitamines: Vitamine A, B, B2, B6, B11, B12, C en vooral D. Een harinkie a day…

Nou is het al moeilijk genoeg om op een kaal kopje koffie te moeten teren en ogen af leren, groter te willen zijn dan de mond. Klaar, terwijl U wacht op wat een wonder mag heten, met harder lopen dan in de benauwde kom is toegestaan...komen ze weer met Pasen aan. En de kip is weer het haasje, altijd al. Dan krijg ik het zeker op mijn heupen, want je…

Als mensen horen dat ik een moestuin heb, kun je er gif op innemen dat ik antwoord mag geven op twee vragen. 'Zeker veel lekkerder?' En: 'Veel gezonder toch?' Het zijn eigenlijk geen vragen maar in graniet gehouwen statements. 'Van de boer', 'biologisch', 'je eigen teelt' staat op een voetstuk en de stadsboer kan al helemaal niet meer stuk…

En ik maar denken dat ik alles al achter de kiezen had gestoken. Dat was buiten het Hollandse vlees gerekend. Dat blijkt nu vol poep te hangen. Na het slachten worden de darmen van de koeien en de varkens doorprikt, de inhoud loopt over het karkas, en ziedaar het nieuwe vlees, met een reukje aan. Het Belgische agentschap voor de voedselveiligheid…

Ineens wist ik waarom broccoli zo’n dikke stronk heeft. Broccoli bevat van alle groenten de meeste glucosinolaten, een gebonden vorm van sulforafaan, die de antioxidatieve afweermechanismen van het lichaam activeren. Kortom; broccoli werkt tegen kanker! Supermarkten weten dat; daarom eten wij broccoli, want verder is broccoli niet veel aan. (En bloemkool…

Ik mag al eens graag bij Albert Heijn over de vloer komen. Niet alleen omdat het aan de kassa scheelt in de portemonnee (de praktijken die Albert er daarvoor op nahoudt bij de groothandelaars, die wil u niet kennen), maar ook voor de typisch Hollandse sfeer. Dat stukje Nederland in België zonder over de grens te moeten rijden, daar doe ik het voor.…

Wat schaft de pot? Niemand die het weet. We weten niet meer wat we eten. Rundvlees is paardenvlees geworden, paardenvlees kamelenvlees. En kamelenvlees is niet te vreten, maar u weet het niet van mij. Steeds meer mensen hebben er hun buik van vol en eten geen vlees meer of gaan naar de McDonalds, wat op hetzelfde neer komt, maar ook dat weet u niet…

Terwijl de woordvoerster van het voedselagentschap verkondigt dat er in België geen aanwijzingen zijn dat er kankerverwekkend gif is vermengd in veevoeder, vind ik dat de melk waarin mijn muesli drijft zuurder smaakt dan anders. Misschien is het ingebeeld, al kan ik me niet meer van de indruk ontdoen dat we elke dag door het oog van de naald kruipen…

Ook u kent er ongetwijfeld enkele, want ze zijn met almaar meer: de vegetariërs. Ik moet er niet van weten. Die extreme afzweerders van een sappig stuk vlees, die ons maar al te graag een schuldgevoel aansmeren als we een subtiel lachje niet kunnen onderdrukken bij het zien van een steak béarnaise. Ik noem die slavreters ook wel eens de wansmakelijke…

De zoveelste inzameling. Voor bestrijding van de honger in een of ander ver land. Watergebrek, armoede, ziekte staan ook hoog op de crepeerlijst. Ik aarzel. Zal ik weer geven, of stop ik met het dempen van de bodemloze put? Bovendien, er blijft zoveel aan de strijkstok hangen. Aan hulp aan de Derde wereld wordt teveel verdiend door mensen die allesbehalve…

De misschien wel beroemdste levende verzetspruit trok onrustig aan zijn sigaret. Zijn typemachine stond nog onaangeroerd. Een latertje vandaag. Natrillend van het café chantant aan de overkant. Dat soort buren heb je in Zuid. Aria’s om negen uur ’s ochtends. Liefst zou hij de operazangeres kelen. Maar grrr, deze lyricus kende zijn huwelijkse voorwaarden…

Er zijn niet veel mensen die kunnen zeggen dat hun familienaam een werkwoord geworden is. Michel Montignac wel. Tot vorige week toch, want hij is komen te gaan. Montignaccen is sinds de jaren ‘90 synoniem geworden voor het volgen van een afslankdieet waarbij vetten en koolhydraten niet mogen gecombineerd worden tijdens dezelfde maaltijd. Geen ingewikkelde…

Rond tien uur ‘s morgens parkeert een Fiat 500 Giardiniera in op de Parklaan in Den Haag. Elke dag. Met vignet ‘Vrij Parkeren bij KB’ onder de ruitenwisser. Onopvallend onder de bomen bij de Sint Jacobskerk, de driebeukige kruisbasiliek van Pierre Cuypers. Een gebogen magere heer – klein van stuk, wat stijfjes maar toch opmerkelijk kwiek – stapt…

De bel ging. Verd…mompelde ik omdat ik net bezig was de kaas op de lof te smelten. Als je lekkere lof met kaas wil maken dan is de duur van het smeltmoment cruciaal. Te lang en te heet smelten geeft een gele drab. Te kort en te koud is een afknapper. Nog nooit was het me gelukt om mijn gezin een echt smakelijke lofkaas voor te zetten. Dat wetende had…

Een bericht van maandag: hebben ze eindelijk de acrylamide min of meer uit de frites en de chips, blijkt er een andere stof in te zitten die nog veel schadelijker is: glycidamide. En zo gaat het verder. Bijna dagelijks horen we berichten over voedsel. Soms negatief, soms positief. Soms tegenstrijdig. De oogst van augustus: er zit te veel zout in…

De resultaten van de allereerste Nationale Bitterballentest geven te denken. Hier en daar kan deze typisch Nederlandse specialiteit de toets der kritiek nog enigszins doorstaan, maar het serveren van een smakelijke portie bitterballen is voor verreweg de meeste horecagelegenheden te hoog gegrepen. Slechts 13 van de 57 bezochte adressen krijgen van het…

Eén of twee keer per jaar ga ik met de trein richting Parijs met een overstap op Brussel-Zuid. Steevast ga ik dan naar Sam’s Café voor een koffie met een éclair au chocolat. Hoe lang de rij ook is, je wordt altijd binnen twee minuten geholpen. En de éclairs zijn altijd vers en romig. Het is maar goed dat die dingen in Nederland niet verkocht worden…

Ik kan het niet meer aanzien. Kerels op tv die twee garnalen draperen op een ongepelde ui en dat vervolgens met een stokbrood in hun broek aan een stel pakezels uit de zakenwereld serveren als Oignon du Mer exclusive. Haute cuisine heet dat. Waar vroeger een heer van stand in geruite jas volstond met een eenvoudige doch voedzame maaltijd neemt deze…

De meeste consumenten willen liever geen bio-industrie. Toch zijn er maar weinig consumenten die afzien van het eten van vlees of principieel bij de biologische slager kopen. Gemakzucht en gehuichel, houden het kistkalf in stand. Het lijkt me dan ook niet raadzaam om te wachten tot de consument zijn verantwoordelijkheid neemt. Evenmin moeten we…