Alle inzendingen over DRINKEN KRINGELEN WACHTEN

Haiku Eindelijk komt het glas jenever leeg: 't vliegje kan eens gaan drinken. Tekst in proza Ik geniet met kleine en langzame teugen van mijn glaasje jenever. Terwijl ik de drank tussen mijn tong en gehemelte laat walsen, zweeft er een heel klein vliegje (toch geen onweersvliegje) om de glazen kelk heen.…

Behaaglijk leun ik achterover en kringel witte rook uit mijn neusgaten. Vervolgens hoest ik de longen uit mijn lijf, misschien wordt het tijd om te stoppen met dat rare ritueel. Habemus ontwenningsverschijnselen.…

Die piepkleine vogels kringelen levendig rond. De winterse grauwheid wordt door hun wilde, schemerachtige mengeling van kleuren ineens sterk verlevendigd.…

In mijn kamer getuigen nog altijd de cadeaus die je me eens, in lang-vergeten tijd schonk; de gordijnen die je voor me naaide en de grote foto van het Wilhelminakanaal met op de voorgrond de boot met kringelende rookpluimen uit de schoorsteen van onze tweeëntwintigjarige vriendschap die je plotseling wenste te verbreken door het verwijt van mijn zogenaamde…

Die sfeer gaat verdwijnen, ik was vandaag in het park en zag overal kringelend rook, allochtoon Nederland aan de maaltijd. Slaafse kopvodden en van top-tot-teen bedekten behaagden hun echtgenoten en de prinsjes, die wij gewoon zonen noemen. Sharia, een knellend omhulsel. Tsja, die zomer, die komt nooit meer terug.…

Dan draai ik een shaggie en sta even stil in kringelende rook, geniet van de rust die links en rechts van mij onder marmer in veel verdriet is weggedragen. Een kraai vliegt krassend op, ik vervolg mijn weg.…

Mijn wachten is beloond.…

Zittend, wachtend op je beurt, wachten tot het kind van schoolkamp terug komt, de week duurde lang. Zittend wachtend op de uitslagen van diverse onderzoeken, zal het wel - zal het niet, zal het wel, zal het....niet? Zittend, wachtend, zittend afwachtend aan de oever van de rivier, kabbelend water.…

Hij rookt niet, maar als ik langs kom om zijn huis te kuisen staat de koffie klaar, draai ik een shaggie voor hem, kringelend geniet hij van dat moment. Vandaag wilde hij zelf draaien, lukte niet, ik zie dat hij de pest heeft aan afhankelijk zijn.…

Maar goed, wachten dus. Ik heb het echt helemaal gehad voor vandaag. Ik wil nu naar huis en even nergens meer op te hoeven wachten. De telefoon gaat. Mijn man. “Liefje, ik kom wat later. Wil je even op me wachten met eten?” “Wachten? Wachten?” Ik gooi al mijn frustraties van de dag eruit. Hij moet er niet op wachten, zal ik maar zeggen.…

We wachten af. Het is inmiddels woensdag, wederom stuur ik een berichtje naar de verzender om te vragen of ze al iets meer weet?…

Ze zijn blij het nieuwe aanzien te verzorgen en te keuren van de geliefde zithoeken en de toog, waar drankgeuren en allerlei kout door elkaar kringelen. Hier klinkt bescheiden, wellicht onhoorbaar, geruis van tijden...…

Drinken is eten en eten is drinken.…

op haar gezicht als van een lieftallige Madonna die medelijden of mededogen dan wel verbazing schenen uit te drukken, keek ze even later speurend of belangstellend mijn kamer rond en vestigde haar ogen op de bontgekleurde, grote foto van het Wilhelminakanaal aan mijn wand met de witte brug op de verre achtergrond en de boot met schoorsteen met kringelende…

Ik heb niets om op te sturen naar mijn oude uitgever, maar het idee dat het kan, het weten dat er iemand is die een beetje wacht, dat is toch een heerlijk gevoel in tijden van crisis.…

Het was het wachten waard, zie ik hem geluidloos zeggen.…

Moeder propt haastig alle spullen in haar schoudertas, trekt nog even haar truitje recht en sist: 'Wáchten!'…

Als de gastvrouw ziet dat het mij menens is, haast ze zich om te zeggen: ‘Even wachten, ja? Iek praten met baas.’ Weg is ze. Naar haar baas. Ik kijk mijn gezelschap aan en zie dat Caroline moeite moet doen om haar lachen in te houden. Mijn lief mimet naar me dat we het even aan moeten kijken.…

Tegelijk zegent de wijs de rust van de prinses, die liggend in haar glazen kist, op haar dromprins wacht. Het bescheiden, maar onweerstaanbare geschal dringt in het voorname herenhuis, waar de lieftallige Assepoester het ruwe werk van dienstbode doet, gekweld door haar stiefmoeder en -zusters.…

Wachten, wachten en wachten, waarop wist ze niet eens zo precies. Ze moest iets doen en besefte dat het een wachten op niets was. Zonder nadenken kleedde ze zich plots aan, het was behoorlijk koud buiten, dus het besef om er handschoenen en een muts bij te pakken, was een automatisme dat nu vruchten afwierp.…

Een grotere ramp dan acht jaar Bush is bijna onmogelijk maar mag ik toch even een jaartje wachten met de bloemen en felicitaties? Mag ik even een jaartje aanzien of Obama’s hoop gestalte wordt geven door concrete verbeteringen? YES I CAN!!!!…

Ik wens in mijn hart dat de seks nog lang op zich wachten laat.…

Nou ja, dan wachten we maar op de volgende trein. Ik sluit mijn ogen weer en concentreer me op het prachtige gezang van de vogels.…

Tja, elke week een poosje in de wachtkamer en je kunt een paar dingen doen? Op je mobiel ongezellig voor je omgeving zitten zijn, optie 2 is: mensen kijken en dat is altijd leuk want als het druk is kom je tijd en ogen te kort, met optie 3, een praatje met je mede- lotgenoten maken en dat laatste is nog altijd het leukste want: Er zit een man…

Ik kan niet wachten. Die twee liter water drinken per dag komt er ook niet van. Ik probeer wel, met Cola, maar verder raak ik niet. Ik drink als ik dorst heb, ook al zeggen gezondheidsgoeroes dat het dan te laat is. Ik geloof ze niet. Luister naar je lichaam, zo heb ik het geleerd.…

De buizerd zit stil op zijn paaltje, wacht, taalt niet naar al die ganzen, Op het plaggendak van Leyens eethuis ontwaakt vliesvleugelgezoem. Warme koffiedamp vermengt zich kringelend met frisse morgenzucht, Moge al dit vreugdvolle gebeuren voortduren, zo lang mensheid en natuur elkaar bijstaan.…

Laat ze maar wachten. Wachten tot ze een ons wegen. Ik zit bij mijn moeder. Uit te huilen bij een bakje thee.…

Als m'n collega's en ik even wachten op een bankje op de volgende trein, komt er een slecht verzorgde vrouw 5 euro vragen. Tania, heet ze en 'woont' in het station. Haar dagindeling: drinken, een zalige roes beleven, bedelen, drinken,...…

Ik wil haar er nog over aanspreken, maar besluit het niet te doen, want wie weet mag ik dan wel geen gratis koffie meer komen drinken. Laat ik het ook maar vrolijk houden, op kritiek zit niemand te wachten. Ik kan ook brutaal zeggen 'Dat slaat in ieder geval niet op de koffie, schatje, smerig slootwater!…

Naar zijn vrouw die in zijn beleving op hem zat te wachten, maar in onze werkelijkheid al jaren geleden overleden was. De man keek me aan met een vragende, bijna smekende blik die zijn onzekerheid over de vreemde situatie waarin hij verkeerde duidelijk weerspiegelde.…