Alle inzendingen over De bloedrode vogel

De bloedrode vogel van verlangen verdwenen gevangen door het vuur in een woeste snelle dans ze struikelt maar ze merkt het niet ze is de vrouw die altijd tranen in het eten deed die haar suikerzoete adem blies in de warmte van de melk Hij wil haar ogen weer hij wil haar tranen weer hij wil haar roze ronde mond hij proeft bevroren sporen…

Altijd aan zien komen altijd onverwacht, ongewenst inbegrepen: depressies praat niet over jouw ellende ik heb genoeg aan de mijne zelfmedelijden of droge waarheid Grens? Help me! dansend langs de afgrond als een spinner gedesoriënteerd…

Op een recht, zwart kousenbeen dunne rokjes opgeheven, dansend in de vroege regen en de tuin voor zich alleen, staan twee jonge appelbomen, 't witte bloed omhoog gestegen, vlinder-hoofden wijd omgeven door hun allereerste dromen.…

Hele gesprekken voer ik met onze kanarie die de geweldige naam Swiebertje meekreeg, een naam waar hij dus absoluut niet naar luistert, niks mee heeft en we kunnen hem roepen wat we willen, reageren doet ie pas als bijvoorbeeld de radio loeihard aanstaat, de stofzuiger aanstaat of er andere geluiden zijn oren binnenkomen. Dat dus. Praten met het…

Een bloedrode streep Diep in mijn huid Er vormen zich druppels Druppels die via mijn hand naar beneden stromen Eerst langzaam, steeds sneller Rood, roder, roodst Bloedrood, mijn bloed De snee is gezet Ik voel de scherpe pijn Mijn huid is stuk Het bloed Het bloed is rood Bloedrood, mijn bloed Paniek, waarom heb ik het gedaan Waarom…

bloedrood gloeiend schoon en groeiend scherp en boeiend stralend bloeiend één nacht van storm haar lichaam knakt behoudt haar trots haar bloem in vorm bloedrood vervloeiend haar eer ter aarde haar ziel vermoeiend haar hart roodgloeiend haar eigenwaarde…

De zon schemert bloedrood Het bloed van de schaamte Rood van naderende dood Machteloosheid en kalmte Koester ik in mijn schoot Vergeet alles in deze nacht Blijf hopen op een wonder Macht van mijn wilskracht Stuur ik nu in 't bijzonder Naar mijn schoot en wacht Handen strelen weg de pijn Verzachten het verscheiden Van mijn kleine poppedein…

Een inktzwarte stip aan de horizon kleurde de avond bloedrood...…

Ik ruik de zomer Droom van bloedrode kleuren Maneschijn bedriegt…

Bloedrood kleurt de zee Als de zon verkoeling zoekt in haar diepe schoot.…

Bloedrode zeester geworpen op 't warme strand vloed reikt je haar hand.…

alles wit voor mijn ogen sneeuwblind herinneringen vervagen gedachten kleurloos gevoelens messcherp bloedrood…

Een wolkenvuist beukt de horizon bloedrood de avond valt op het canvas van de zee en in Arnemuiden slaat de klok nèt te laat.…

Achter mij hoor ik de geluiden van het machtige dierenrijk: het gekrijs van vogels, het getjirp van krekels. Beangstigend bijna, voor iemand uit de stadsjungle. Ik schud mijn hoofd en denk terug aan de voorbije dag. Aan het uitzoeken van het juiste hout, de mooiste stam.…

Bloedrood op witte dons, pijlen verspreid, veren dwarrelen kleurloos. Sluiper sloeg toe, geen genade in harde wintertijd, honger gestild. Cupido voorgoed gevallen.…

De rijzende zon - zelf bloedrood - wast in zee de lansen waarmee zij de nacht als een everzwijn heeft doorspiesd. Op het strand zit ik met scharlaken spatten op mijn gezicht ten teken dat ik deze slachting heb aanschouwd.…

De dag kleurt rood - bloedrood avondzon draagt sporen en waar haar stralen gaten branden schitteren sterren aan andere zijde de hemel vervaagt grijs tot zwart ik dacht dat het andersom zou gaan niet jij, maar ik…

ik schilder snachts mijn dromen bloedrood op de muur ik schreeuw en hijg angst en waanzin zijn penselen in het donkere uur schemering toont mij de wonden die gapen in het eerste zicht ik heb de dood niet overwonnen in beweging zucht het leven licht…

Maar Onkruit laakt hun mooie presentatie en trachtte daar de tent bloedrood te verven. Ach ja, als ronselaars de waarheid spraken dan kon elk leger nu het vuren staken.…

ze had haar mooiste burka aangedaan naar de markt groenten en vlees zou ze kopen en een lap stof voor dochterlief ze was gelukkig niet gewaar van het gevaar droeg het cadeau van haar man over haar bloedrode string een prachtige riem, weliswaar een beetje zwaar ik bel je had hij nog gezegd…

ik loer naar beneden naar de dorpelingen in de sneeuw de sneeuw, die als een winterse streling hun gezichten streelt ik heb maanlicht in mijn ogen ruw en donker is mijn vacht als schors van de bomen waaronder ik wacht op de mooie herdersjongen zo maagdelijk blank en zoet van geur die het wit van de sneeuw zal veranderen in een bloedrode…

Een vaas barst bloemen puur en bloedrood dansen ze voor mijn gelaat, een wind van wiegende stelen bewegen bewonderende vingers tot voorzichtig knippen en plakken om maar vooral niets te missen van het jonge koren parend op een willekeurige zomerdag.…

Uit mijn ogen druppelen tranen bitter van onmacht zilt van smaak bloedrood over wangen Liggen van pijn donker verscholen diep beschaamd De gloed van opluchting zilver twinkelen de ogen vurige gouden tranen in stromen van geluk met zoete smaak De mens voelt zich eindelijk geraakt…

Tergend, einderloos Verdwijnt de zon Kleurt onverwacht hemelpracht Noordzee verschiet nuances blauw Golven, oplichtend groen Kussen strand Doorwolkt, grijs gestreept Bloedrood, zon, bloedmooi Scheveningen, avondzand Golft stuk in deze brand Vlammend rood, immense stilte…

Beschilderd in vele prachtige tinten tussen zwart en wit waarbij groen en hemelblauw overheersen Kleurt vocht echter de hemel donkergrijs krijgt alles direct een andere dimensie Blanke, getinte of zwarte mensen steeds overheerst om geaardheid, geloof of anderszins Tekent de wereld bloedrood…

vermoorde onschuld muis en kind dan zeg je dat je 't ook niet weet op trieste kindertranen en bloedrood muizenleed valt het zwaar te antwoorden : soms zijn mensen wreed…

Een bloedrood geopend oog! Aan de oevers van de grote vijver kruipen slapelozen in hun schelpen. Morgen is er weer een nacht.…

En de zon, ach ja de zon, die zakt bloedrood en beschaamd achter het halfrond, het strand voor de gek gehouden. Maar niet de kinderen, die poetsen thuis hun schatten nog maar eens op na een avontuur aan de rand van de zee.…

Die bloedrode lichtvlek – misschien de maan. Dan heeft een zandstorm haar afgeduisterd, Maar als die vlek de zon is, moet alles vergaan. Er wordt niet meer gesproken, wel gefluisterd. Enkelen zoeken de weg langs de kerk Waar twee monsters rukken, reuzensterk, Tuimelend aan een metalen keten, Met razend gebrul.…

zijn zilte geheugen geblakerd in de luwte ploetert zich voort door duizenden mulle indrukken die gewatergolfd wegspoelen naar de vergetelheid van ongeschreven regels de vloedlijnen achterlaten aan de moede voeten van de horizonner die in het ondergaande bloedrood zijn geboorte tracht te herbeleven ziet hij het tij genadeloos keren en…