Alle inzendingen over De nachtegaal van De

Net op tijd schrok de nachtegaal en vloog pijlsnel weg. Hij hoorde wel dat een paar uilen krijsend achter hem aan kwamen. De nachtegaal dook naar beneden en vloog verder, tussen het lage struikgewas. Daar zouden die gulzige uilen hem niet zo makkelijk kunnen vangen.…

Ineens zingt weer de nachtegaal een beeldschoon lied met een verhaal van helder water, groene bomen die met de tijd zijn meegekomen.…

Zittend op een zwijgende rots Floot de Nachtegaal zijn mooiste lied En keek vervolgens apetrots Naar zijn vriendje, de Parkiet Zachtjes begon ook deze te zingen Tot grote spijt van de Nachtegaal De Parkiet wou blijkbaar meedingen Naar de prijs voor zang in vogeltaal En, tot ieders verbazing zong hij geniaal, Maar hij kwam plots in ademnood…

zing maar nachtegaal laat het bos meegenieten van je repertoire…

Ik kan schrijven als een nachtegaal, maar ouwehoer als een oester.…

Voor Omar Khayyam Links van me stond een grote boom en rechts zong luid een nachtegaal: ik viel in slaap en had een droom. Weer wakker wreef ik mijn ogen uit... Rechts van me stond een grote boom daarin zong luid een nachtegaal. Het was heel echt maar leek een droom. En ik viel weer in slaap...…

Een nachtegaal sterft van schande als een andere vogel beter zingt.…

De lentezon schijnt door papieren schuifdeuren een nachtegaal zingt.…

De zoeltjens suizlen door de blaêren, Het maanlicht lacht met luchten straal, En in de hooge rozelaren Weertrilt een schelle nachtegaal. Droomt ge op uw sponde Reeds in vree, Of hoort ge, mijn blonde, Die org'lende bee?…

Waarom leert men op school een schuldloos kind Latijn en Grieks en niet de donkre talen Van zeemeerminnen en van nachtegalen, Van 't water en de wolken en de wind?…

‘Nou ken je het verhaal van de brulkikker en de nachtegaal?’ ’Nee opa, vertel?!’ ‘Goed dan. Er was eens een brulkikker die zag een nachtegaal in het struikgewas zitten en vroeg het vogeltje: ‘Zeg nachtegaal, kun je mij leren om zo mooi te zingen als jij, met een beetje liefde wat jij ook in je zang legt?…

stel ik was een nachtegaal dan zong ik de sterren van de hemel of sterker een adelaar cirkelend rond de top van een berg en vervolgens op zoek naar een prooi, maar nee ik ben een denker en kan prima dromen.…

Het regent maar de merels zingen ik fiets mijn zorgen weer naar huis dit zijn de nadagen van 'thuis' zij zegt aldoor dezelfde dingen al zou ik 't nét zo vaak herhalen geen papegaai snapt nachtegalen…

In het uurwerk hangen onverstoorde webben en zittend op een wijzer klaagt de onbewogen nachtegaal geen ochtend aan.…

En wils du mi wederlieven, voor di bloem op bloemken ontschiet, en voor dijne venster zal klingen* der nachtegalen lied. ----------------------------------------------- klingen: geluid van glazen voorwerpen bij bewegen.…

De aarde is voor eeuwig gehuld in het kleed van de seizoenen en haar blik doorboort wolken, ze is bezaaid met de bloesems der lente en ze bestaat uit regenbogen en nachtegalen.…

Vanuit het donker schijnt een helder geluid de stilte verdwijnt in poëtisch gefluit een zang in al zijn volheid, kracht en schoonheid afwisseling van toon, ritme en melodie klinkt bevrijd door pure magie de nachtegaal verspreid zijn kunst in zijn eigen betoverende taal…

als het lied der nachtegalen een kinderhart belooft dat de engel in zijn dromen naar een toekomst oogt waar tijden niet bestaan lachen overheerst zijn ene wens vervult die laatste traan laat gaan in de armen van geluk schenkt wat is ontnomen waar het lied in zijn dromen lang verleden is…

hoe lief een nachtegaal passie leegschudt in huiverend glas woorden kweekt als rijpende vruchten tegen een bezinnende boezem net voor de val in licht en donker met een buitelend hart schaduwen temt langs de kamerwand de bodem vult met geoogste sterren : haar dromen in een komende dans…

Filomeel: nachtegaal…

Och Moeder, is dat nu de nachtegaal, waarvan gij, moeder, mij zo menigmaal verteldet dat hij vóór de zonne zingt, en, na de zonne, zoetjes avondklinkt? Dat bruin hij is van verwe, en eiers legt, in leeggebouwde nesten?…

wordt een dag nog steeds herboren als ik in jouw tranen de nacht verlies hoor ik een lied in verdwenen geluiden waar de nachtegaal stil jouw stem niet meer hoort vraag ik mijzelf wanneer het ontwaken de vreugde hervind naar morgen toe zoek ik nog steeds de juiste woorden die een afscheidskus vergezellen moet…

Een witte wand met lieveheersbeestjes, een moedereend met donzig gevolg, het park in duizend lentetinten, muziek waar je stil van wordt, een merel die geleende tonen van de nachtegaal ten gehore brengt. Dat is allemaal mooi. Komen en gaan is allebei mooi, maar het mooist is dat je niet vergeten wordt. Dat is mooi.…

Een nachtegaal zingt er hel begeleiding: een turkse trom en een koperen rinkelbel. Het licht is er warm en rood, in de tuin welt een koele bron. In een hoek staat een oude zeis, op een marmeren bank zit de Dood.…

ik bewandel in dromen de weg naar je hart omgeven door rozen in de kleur van je lach waar de nachtegaal zingt zijn lied bemint en een ster geboren je in liefde omringt stuur jij mijn dromen wijs mij de weg bezaaid met rozen je hart tegemoet waar liefde zal bloeien in eeuwigheid door en een engel haar lach aan jou verloor…

ik hoorde de sopranen als nachtegalen zingen in het dennengroen van kerst het orgel speelde weer op koperen bazuinen en liet de boodschap blijde luiden het kind is daar waar zon het licht vergeet en winter weer van wanten weet dus tijd voor vrede in de donkere koude nacht hier vindt het religieuze jaar een nieuwe start…

Tao vinden de weg verliezen in jezelf terugvinden waar je bent geweest Tegen de dorst twee steentjes onder de tong één zou maar eenzaam zijn een dichter spreekt graag met volle mond zonder stotteren over Grietje Klein Duimpje in haar hand in deze versie is Hans opgegeten en herdacht Zij volgt het spoor dat een Chinese nachtegaal…

Zingen, hoe de donkre wereld zijne ronde reize gaat; zingen 'lijk de merel merelt 'lijk de nachtegaal, die slaat; Zingen, blind, 'lijk vóór alle eeuwen 't laaien van 't onnozel licht; zinge' als zon en maan, flambeeuwen* aan het duisterst aangezicht; zingen: vreugde en smart, gesmeten, al wat gloeit en al wat rijt aan de gapend-geer…

met jou, mijn nachtegaal heb ik nog de hele nacht te gaan, luisterend naar gezongen taal, die wij beiden zo wel verstaan klankkleuren strelen vel en tonen neergedaald de spiegel van beider wel van waaruit alles helder straalt ik val in een onmetelijke oer zij sluimert in een verschiet van dit nachtelijk liederlijk lied en klinken we…

Ontruk mijn hart dan, dame van liefde Ik ging eenzaam door het leven, als elkander alleen daar zong de nachtegaal hij, zong maar wel alleen en waarover dan. Vergeten, nee maar wanneer mijn graf kouder wordt zal er dan iemand komen? Kom maar dame, hier lig ik dan. Aleen en vergeten.…