Alle inzendingen over De pijn van het afge

Veel mensen reageren nog primitief op de pijn, die het afgewezen-zijn veroorzaakt en dat vertroebelt en vervalst hun perceptie, waardoor ze hun gemeenheid voor waarheid houden en hun afreageermechanisme voor lief.…

Verdringing is zozeer een manier van leven dat velen van ons 'emotionaliteit' en 'gevoelens tonen' als 'neurotisch gedrag' beschouwen.…

Ik kan geen postzegels verzamelen ik kan geen vrouwenfoto's verzamelen ik kan geen amourettes kollektioneren en geen wijsheid ik kan niets meer ik kan niets meer Waarom doof ik de lamp niet en ga ik niet te bed Ik wil beproeven naakt te zijn bloot wie weet wel gevroren purper…

Wat ik voel Is de pijn Van wat niet is Maar had kunnen zijn Afstand als schuld Liefde voorbij Pijn in ruil Voor de liefde in mij…

Wie als kind gekreukeld is, moet als volwassene leren strijken.…

Bin Laden is een kei op technisch vlak. Zijn grotcomplex heeft immers dat moderne Dat iedereen doet denken aan Jules Verne En ook een kernbom maakt hij met gemak. Zo iemand dient zich dan ook diep te schamen Voor zulke slechte video-opnamen.…

Ons wordt gemeld dat in het WTC Volgens recent geleverde getallen Aanzienlijk minder doden zijn gevallen Dan eerst gedacht was - dus dat valt weer mee; Zodat ook het proportioneel geweld Ginds in Afghanistan dient bijgesteld.…

Wéér in 2a te zitten was wel fijn als ik rechts achterom keek naar dat liefje, Maar zij keek steeds terug zo van wat blief je, of helemaal niet. Wel de harde lijn. Met Sinterklaas gaf ik mijn hartendiefje een hart van suikergoed en marsepein. Zij deed de stille gever hartepijn, want gaf hem via Joan het volgend briefje. Daar stond geschreven…

Mensen die lid worden van de postcodeloterij doen dit vaak uit afgunst voor de mogelijke winst van de buren en niet voor het goede doel.…

Het wezen van het schrijverschap is het inzicht van de schrijver dat datgene, waarover hij schrijft, nooit te beschrijven is.…

Die vrijheid die zo prachtig leek waarnaar hij kon verlangen, diezelfde vrijheid hield hem nu in pijn en angst gevangen! Hier zit ik nu, aan mijn bureau 't is avond, eigenlijk nacht, maar deze dag heeft God, in mij iets nieuws teweeggebracht.…

dan ben je van de pijn zo moe geworden dat je denkt; bekijk het maar. Maar ook die erge momenten van pijn, en daarbij je verdriet. Dan blijf je steeds weer vechten met altijd die aanwezige lach en een traan die niemand ziet.…

Je was bij mij toen ik dood ging Samen hoorden we... in alle stilte Fluisterend, zachtjes mijn naam Jouw heze stem: "het komt wel goed" Met de streling van mijn handpalm laat je me gaan Ik, ik weet dat het waar is Laat de dood aan me voorbij gaan en sluit voor even mijn ogen…

omgaan en je kiest de makkelijkste weg Leren leven en accepteren dat het niet zo mocht zijn Maar waarom elke dag die pijn…..…

Pijn van binnen zal langzaam overgaan, maar littekens blijven altijd op je lichaam staan. Ze blijven een herinnering aan je verleden.…

Je niet meer voelen hoe je was De beschamende vernedering van Het niet meer ophouden van je plas De pijn die overal van binnen tiert De uitzichtloosheid die vertwijfeld in je geest rond giert Je ouderdom Je mankementen De hulpeloosheid van de dag Je wilde dat men dat niet geloofde en niet zag Geen dokter die je pijn begrijpt Je voelt…

Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn. Dat kan ik niet veranderen, ook al wil ik vrolijk zijn!!…

hoe heftig is vaak pijn ook ondraaglijk zelfs soms als een slapende vulkaan in het onderbewustzijn die bij tijd en wijle zich gaat roeren en haar verstikkende inhoud afvuurt naar het hart als vurige pijlen geladen met vragen en waaroms die onbeantwoord blijven maar wel aan het verstand gaan knagen pijn gaat soms gepaard met beelden…

Schrijnende pijnen in mijn hele lijf Toen jij me daarstraks zei Ik wil dit niet Het kan niet Sinds 2 weken intens contact Verbroken nu omgevormd, tot absolute stilte Met geen pen kon ik beschrijven Wat mijn gevoel was voor jou En nu kan ik niet vertellen Hoeveel pijn ik heb van jou Het voelde zo goed Ik was zo verliefd En jij toch…

zoals je kijkt, zoals je je voelt, zoals je zit, zoals je stil bent. Je voelt je bang, Je wilt weg van het leven. ''Je doet het niet!,, zei ik nog. je hebt het gedaan, je zou het niet meer doen, maar jij hield mij in leven, je gaf mij kracht, ik weet wat je heb geleden, Maar waarom heb je het nou gedaan?…

Die pijn... Waar komt ie vandaan? Ooit had ik het toch fijn? Nu is er niets dan leegte.…

En het doet pijn, pijn, pijn! Alles in mij schreeuwt. Ik brul als een wild dier, ik verlies de controle en zak weg in mijn pijn. Mijn eigen losgeslagen wanhoop maakt me angstig en ik brul nog harder. Frustraties, herinneringen, nooit geheelde wonden en nooit verwerkte ruzies wervelen rond in mijn hoofd.…

Waarom zoveel woorden en zoveel daden zonder doel De pijn is niet te plaatsen in het hart van mijn gevoel…

Maar de pijn doet mij al zoveel verdriet En jou pijn doen, dat wil ik zeker niet Ik hou van je, en daarom moet ik je dit vragen Hoelang kan jij mijn pijn nog verdragen?…

Waarom doet dit toch zo pijn, het afscheid na samen geweest te zijn. Alles is koud en kil, zelfs de natuur is al een tijdje stil. Niets is nog mooi of de moeite waard, na het nieuws dat door mijn hart ging als een zwaard. Onze tijd samen zal ik nooit vergeten, ik hou nog steeds van je en dat mag iedereen weten.…

Als pijn zoveel pijn doet Dat je niets meer voelt Dat je ziel verdoofd is Volledig onderkoeld Als pijn zoveel pijn doet Dat je niets meer ziet Dat je niets meer hoort Zelfs geen haat of verdriet Als pijn zoveel pijn doet Dan leer je het kennen Dan doet het geen pijn meer Je kunt er aan wennen Maar verdoofd en gevoelloos Zal de dood…

wensen geen pijn meer onder mensen leven is een mooie droom voor hen die lijden niet zo gewoon…

Pijn, “snij maar zolang nodig is in mijn egovlees” Bezorg me maar; of tranen, diepte- of hoogtevrees Je bent mijn begeleider in mijn doodsnood Mijn vijand, mijn geliefde, tijd- en bondsgenoot Je bent soms alles en ook weer ‘niets voor mij’...…

Pijn, opgeslorpt door een zee van zout. Machteloosheid, gebroken door een orkaan van gevoelens. Voortleven, een doodse stilte omsluit mijn hart en stilt de zilte druppels in mijn lichaam.…

ongezien haar wangen verlangen kent zij steeds reeds weggestreepte dagen vragen durft zij niet ziet bloed en blauwe plekken bekken schuim en vuisten knuisten in haar schoot lood zwaar in haar benen wenen nu haar kinderen hinderen en verliezen kiezen zal ze nooit strooit zand in kleine ogen mogen zij haar ooit vergeven leven moest zo zijn … pijn…