Alle inzendingen over Dianne van den Eijnd

Je tweede vrouw was Dianne van den Eijnden, een opera-zangeres, actrice, regisseuse, kunstenares en theater/zang docente. Dianne begon haar zangstudie in Maastricht en Amsterdam. Dianne en jij kregen twee kinderen.…

Ze heette Dianne van Dingen en was heel beroemd om haar swingen. Tot op zekere dag ze dat niet meer zo zag en Lieder van Schubert ging zingen.…

Drie jaar na de tweede bundel, Dianne, laat die derde bundel ook maar te water, de omstandigheden zijn uitstekend en we barsten van nieuwsgierigheid.…

Het stijgt, zompige damp van ijle nevels zwieren als spookachtige slierten, fluisteren van her en van vergeten hoeveel schreden deinden over de holle weg waarop ik mijn stappen zet hoeveel karren spoorden hun gewicht voor mijn dromerige voeten kromgebogen bomen zegden gedag terwijl hun versteende wortels trilden onder het verloren gewicht…

En verlegde tijd zich ondergronds achter oeverende uiterwaarden als een wak in lage Maas -men noemt het verdronken dit beeld dat eilandde als dak- het water brak en sleep keerde de stenen terwijl algen verweerden, zwart als pek op deze plek, die ik droomde, slechts vermoedde, op het schijnpad de verbeelding van een vesting zo…

'Kom je bij me op het luchtbed?' Vraagt Jongetje 'Dan nemen we een sprongetje Tot aan de sterrenzee.' Hoe kan ik weigeren? Hij is mij lief. Hij houdt van verre reizen. Jongetje draagt wat schatten mee; Rombeer, ‘t Autoboek en Speen En ik draag hem. Op handen... Dan klimmen we en drijven we De bergen op de aarde. Hemelhoog Zijn…

op de draagwijdte van de wind jagen ze aan - zwart gevleugeld - rond de marmeren zerken waar –ironie – de rouwvliegen dansen o bibio marci het zwerk heeft dat speciale blauw dat alleen bij nachten hoort en in het nabije dwarrelen bladeren in het zachte schijnselwit boven leemte van het kiezelpad verzwijgt de muur -met daarachter…

en over 't zicht van de weg lag sneeuw. Geluidsdicht afgesloten zwart teer waarop je liggen ging, met wiegarmen. Als engel; afdruk mals in ’t holwit. Hoe roze huid op steenbleke kou. Ogen als kolen flakkerden weerglans van bevroren luchten als ijsbergen. Dan mat je de afstand tussen sprong- kuilende stappen, sporen tot…

knul bewoont de vertrekken rond mijn schoot ook als hij straks groot is belooft ie gul held op batmansokken, pyjamabroek kinderlijf pardoes in spanningsboog later wordt hij sterk én ninjaoloog en om zijn status te doen gelden kortstaart hij draken, met plastic zwaard in lichtvoetigheid redt hij mijn dag terwijl ik verzoet…

. --------------------------------------------------- N.a.v. tekst Afshin Ellian op Winternachten in Den Haag.…

Hij aarzelde en antwoordde toen uit de hoogte ‘Ja dat kun je zeggen, maar Diann houdt niet bij het licht op.’ Een flauwe glimlach tekende zijn gezicht. November 2007. Harry blijkt onlangs afgezet want zijn partner Diann van Paassen had speciaal de Stichting Stadsdichter opgezet voor hem. Wethouder boos.…

Een nozem in Den Haag droeg een opgetrokken kraag zijn haar zat vol vet en at een patatje met want dat lustte hij heel graag.…

Verdwaalde bommen sloegen wonden in de wijk Een architect, als tandarts, deed z'n werk En vulde gaten met z'n torens. Hij werd rijk Maar waar is nu mijn uitzicht op het zwerk? Het zijn de wolkenvelden die ik node mis Haagse Poort die door de noeste handen Van bouwvakkers tot blinde muur geworden is Met dank aan Nationale Nederlanden Kantoorpaleizen…

(Den Haag slechte gemeente voor kinderen) je wieg staat in een vorstelijke stad maar net geboren, kraai je om die zegen de toekomst lacht, de Heer is je genegen de zon beschijnt een hemels levenspad pas later lees je in het ochtendblad: een Haagse jeugd valt toch een tikje tegen je zit om liefde en begrip verlegen als 'eiberkuiken' heb…

ze zwoegen voor de Koninklijke Shell voor Europol of op een ambassade als onbegrensd verdienende nomaden hun carrière slaagde wonderwel de voorspoed lijkt hun vaste metgezel doch de vermeende welvaart is façade de tranen zorgen hier voor waterschade hun leven is een voorschot op de hel ze klagen over alles in Den Haag een slecht klimaat…

Uit de monsterscore die de PVV in Limburg heeft behaald bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer blijkt dat deze provincie in mentale zin nooit een deel van Nederland is geworden, maar sinds 1813 altijd een katholiek, wormvormig aanhangsel is gebleven waar men wantrouwend staat t.o.v. de Haagse politiek.…

Het Deense volkslied komt uit jouw bejubelde meesterwerk en bezorgde vrienden brachten je naar het gemoedelijke Sobaekshus, vlakbij Helsingor, enkele kilometers boven Kopenhagen.…

Momenteel woont Hans met zijn vrouw en zijn Deense kater in De Rijp, de kinderen zijn het huis uit en hij bewoont een statig huis uit 1850, midden in het dorp. Zijn stem klinkt krachtig, evenwichtig, emotioneel en donker-mannelijk.…

En ook de periode dat ik m’n levenspad moeilijker kon vinden, de reden dat ik de hagenezen-sfeer rond ‘Oh, oh Den Haag’, The Shoes, Johnny Lion en alle indo-rockbandjes zo goed begrijp... Raar eigenlijk, dat Vandenbos in mijn ogen een artieste blijft die alleen beklijfde en indruk maakte als vertolkster van ‘In Den Haag...’.…

Hoe kil en koud deze stad nu ook is En wetend wat ik zo meteen op mijn kamer mis Zo zonnig en warm is Den Haag als jij naar me toekomt, nu vandaag…

je denkt aan krijtstreep met een aktetas aan paraplu en 't elegant flaneren van bonte dames naast correcte heren bevroren glimlach boven grijze jas je denkt aan sportschool en het klatergoud aan tatoeages, bier en zonnebanken die passen bij de goddeloze klanken van dialect dat primitief wordt uitgekauwd onzichtbaar blijft de oude muur in…

de kleine wijzer kruipt voorbij de tien de krant heb ik van A tot Z gelezen m’n toetsenbord heeft niets van mij te vrezen en buiten heb ik alles al gezien op mijn bureau staan lege koffiekoppen een paperclip is nu niet langer krom ik sla het lege blaadje maar weer om een luide geeuw is nauwelijks te stoppen een werkdag van een dienaar van…

wat mij verontrust is niet dat het regent maar wel dat de regen verzuipt in de putten het water terechtkomt de beek bij de bioscoop onder de grond duikt en niet meer te volgen is enkel weer bovenkomt bij het noordeinde de hofvijver voedt en langzaam verdampt en over de stad kruipt mismaakt wordt wat mij uitermate verontrust is de regen…

Die 't Al kan weten, weet - wanneer Hij 't weten wil - Dat om mijzelve niet mijn tranen branden; Dat ik bij dagen en bij nachten stil Mijn pijnen zou verduren en mijn banden - Verlatenheid van mens en boek en licht Mij niet zou horen kreunen - Verzwaarde niet mijn lot de last daar ge onder zwicht, Mijn lieve! die 'k gezworen heb te steunen,…

Nu staat mijn tuin gerijpt, De vrucht hangt vol en vredig; Moe keer 'k naar 't huis der rust- Ach wat al plaatsen ledig! En huivrend zit ik neer Terwijl mij de ogen branden... Doch zorgzaam opgewacht, Stil grijp ik trouwe handen. Met onweerhouden traan Stil zegen 'k hen die bleven; En alles, alles keert Wat wegviel uit mijn leven.…

Geen nacht gunt rust; Geen dag brengt hoop; Een foltring is uw lot en 't mijne; Seizoenen komen en verdwijnen - Wat gaan ze ons aan? wat 's werelds loop? Ten ergste helt ons eigen baan: Saam lijden bleef geen saam dragen... Doodmoe vindt ons het licht bij 't dagen, En levensmoe bij 't ondergaan.…

Niet waar? Een snede vlees op deze snede brood, en, dankend nóg, een stille sluier om de zorgen... De ruste naêrt. Gelijk een aarzelende morgen wacht ons de slaap, bijna nog schoner dan de dood... 't En is niet veel wat ons van vroeger hopen rest; maar draagt ge niet het kind van onze zaligheden, o vrouwe? En hoe ge om onzentwille hebt geleden…

de oorlogsverklaring van vice-premier Zalm bewijst luidruchtig zijn contraproductieve aard niet alleen zijn uitgebrande scholen niets waard ook Haagse Laakkwartierders lijken minder kalm zelfs in het kabinet worden de messen geslepen Remkes ruikt bloed en Donner voelt zich gegrepen…

Alleen in Den Haag en Hilversum is het nooit later dan 1965 geworden.…

Vernieuwing in Den Haag; onbegonnen werk.…