Alle inzendingen over Een palet vol emotie

(voor Mark Rothko (1903 - 1970)) Je bent geboren als Marcus Rothkowitz in het Russische Dvinsk, waar je vader Jacob een secure apotheker was, die intellectueel zeer onderlegd was, terwijl je moeder Kate zorgde voor cosher eten en een gezellige sfeer. Op je vijfde ging je als enige van de kinderen naar een Joodse school, waar je Jiddisch en Hebreeuws…

maar de herfst van jouw leven is alleen een "schijn"-palet een warboel van indrukken samen op een schilderij gezet.…

Met een palet in mijn hand kleur ik in het doek dat voor mij meer dan expressie is. Bewust gekozen is iedere laag die het geheel zijn vorm geeft. In gedachten soms mooier dan echt maar ook kan het andersom. Het doek raakt vol in fijne pennestreken zonder denken, maar met gevoel.…

Hoe onvoltooid is onze liefde herinner je je nog dat je bij me binnenkwam met schildersdoek en glunderende lach omdat ik van je houd, zei je verf en kwasten, kleurig palet wij tweeën op het doek en ik, ik voelde me koningin en filmde al je bewegingen vol ijver, gaf je m'n dik gebreide witte vest met capuchon en noemde je mijn Rembrandt…

Maar ook is er de zachte streek voorzichtig op het lint met tederheid gezet Zo schilder ik mijn wereld vol Een wereld vol met kleuren Zolang ik dat mag blijven doen kan mij toch niets gebeuren…

je glooide zonnebloemgeel in heuvels omzoomd met het groen van struweel je plooide het ruisende water in dalen vol rots en geklater ik voette de heuvel in pad topte het uitzicht in een palet dat ik nooit heb gehad doekte natuur met frivool franse slag in een uur maar kon haar ziel toch niet grijpen in het daalse café na twee…

Er is weer helderheid van witblauwe luchten wolken als luchtkastelen tere bloesems gekoesterd door de zon terugkerend leven een palet van zachte tinten bij zonsondergang over een vergroenende wereld verhoogt verre vogelmuziek op de achtergrond de feeststemming…

Langzaam verandert de natuur in een palet vol mooie kleuren rood, geel en bruin. De bladeren vallen van de bomen, het zal niet lang meer duren en dan hebben zij een kale kruin. Buiten is het guur en koud, hier binnen is het lekker warm, bij een vuur van knappend hout.…

eenzame schilder tovert met lentekleuren een mooi stilleven…

ik probeer de beelden in mijn hoofd met woorden slechts te schetsen dikke diepe strepen dagen van de nacht mijn hart is donker de wereld zwart lichte smalle lijnen springen uit mijn ziel ze kronkelen en draaien door zomerlicht versierd dan zijn de zwart-wit tekeningen de dagen door de week uitgevlakte grijze meren eenvoudig uitgebeeld…

Najaar, ik noem dat liever herfst, bomen vallen ongenadig uit in ongebreideld palet. Alsof ze willen zeggen, als we gaan dan gaan we in stijl, kleur bekennen. Zwart-wit-winter, gemiddeld grijs, inmiddels verheug ik mij weer op de lente.…

Stilzwijgend Kijken we elkaar aan Met ogen vol emotie Is dit nu het einde...?…

Door kabbelende stroompjes Zie ik losse letters vloeien Wanneer de stroompjes zich samenvoegen Zie ik de letters tot woorden groeien Tot een stroom van zinnen Gestuwd door emotie en gevoel Ongeremd vloeien de zinnen Met de waterval als enige doel Spraakzaam water stroomt rijkelijk Laat zich vallen naar beneden Woelig water vol emotie…

Zeg maar niets, gewoon helemaal niets laat mij maar gaan Vol van emotie komt er een traan... Niet van hartenpijn Maar, omdat we zo gelukkig zijn...…

Vol liefde en respect. Doelend op wederzijds verlangen. Geen enkele emotie kan deze gedachte vervangen.…

Afscheid in woorden een lied vol emotie een gebed, dat verhaalt het leven is eindig, voor eeuwig ...…

je had het niet moeten zeggen met je ogen over de rand van een vol glas rode wijn ze knikkerden de pupillen van links naar rechtsomkeert de vraag rolde van je tong naar het putje in het midden waar hij stil bleef liggen naast het mes op de tafel ik heb nu te stellen met een geval van open emotie een beroerd gevoel…

De sneeuwkoningin schenkt een veelkleurig palet Aan de lentezon…

Daarom sluit ik me maar aan bij Kees van Kooten die zo'n geval een briefje op zijn voorhoofd plakte met daarop geen mening maar een mededeling: VÓL !…

En ik, kijk en zie hoe mooi, hoe vol, hoe diep ze is. En elke poging om mij vast te klampen, lijdt tot niets. Ik voel alleen de emotie van een trage stroom, van eindeloos verlangen. En zij stroomt verder, laat mij achter, in een eeuwigdurende herinnering van liefde.…

Duw mij maar Vel rimpelend van spanning Onze toekomst voorspellend Vol onvolmaakte verborgenheden Die we niet kunnen ringen Vast geklampt Ingegroeid door standvastigheid Illusies voorbij Vergeten door de jaren Veel handdrukken gekend Oprechte en geen echte Rimpels zijn je gaan omringen Slechts met één emotie Die van het eerste…

De grootste meesterwerken waren eenmaal slechts klodders verf op het palet.…

Moeilijk te verwerken Woorden die versterken Ogen vol emotie 'n traan die ik zie Onrust in lijf en leden Horizon verbreden Zoekend naar iets blijft over ... niets !…

Het is het geloof in deze illusie die de epidemische vormen van vervuiling, rassenhaat, oorlog, hebzucht en de vele andere kwaden mogelijk maakt waarmee de kranten vol staan en waardoor onze dromen worden verstoord.…

In inheemse culturen vindt men zijn totem door het maken van een vision quest of innerlijke reis. Omdat wij echter niet altijd in de gelegenheid zijn om een vision quest te maken, zijn er enkele andere manieren die wij hiervoor kunnen gebruiken. Je krachtdier kan een dier zijn waar je als kind al veel van hield. Je totem kan een dier zijn dat regelmatig…

Voor de kloven en uitgesleten holen van de zeekust speurt men tevergeefs naar een sirene of zeemeermin, die er in antieke tijden, zittend op een steen het vochtige haar in de zon liet drogen totdat het blond er wijduit stond. Zij zijn sinds het begin van de Christelijke jaartelling verdwenen en nooit teruggekeerd.…

Op het buro daar staat een foto van mijn kinderen die ik voor me zie: juist die Beiden kijken blij Al die jaren tot die foto van mijn zoon en dochter spiegelen aan mijn geest voorbij Dierbare en minder vrolijke momenten weerspiegelen zich in hun gezichten; zijn gevangen in de tijd Woorden smeed ik tot gedichten Herinneringen raak ik…

Een traan die over een wang loopt Zal de lach van morgen zijn De lach in zijn volle pracht Geeft lommer in een zomer dag De traan in mijn hart Is het zingen van jouw lach Een traan en een lach Samen één woord…

Dat was dus een belangrijke ontdekking: dat de stem met emotie te maken had. Dat de stem een machientje of instrument is in mijn lichaam dat samenwerkt met de energie die emotie heet. Waarom voelde ik dan ook die opborreling als ik de sprookjes van Grimm zat te lezen?…

Volgens psycholoog William James kan er geen emotie bestaan zonder een lichamelijk gevoel. Het kleurt je leven, en dat kan dan donker, licht of vol met kleur zijn. Emotie is een dynamische reactie die zich voltrekt op het kruispunt van lichaam en geest. Waardoor er een gedragsverandering optreedt, die zichtbaar is.…