Alle inzendingen over Flëur

Fleur was erg moe, maar ze was gelukkig weer thuis! Ze knuffelde oma en opa stevig en toen ging Fleur gouw naar bed. Fleur viel in een heel diepe slaap....en droomde...droomde...en droomde..dat ze zich heel gelukkig voelde en haar mama had gezien.…

als je dan in het zaaltje tja je moet wat doen draai dan petite fleur voor mij dat is mooi ik in mijn kist jij op het stapelstoeltje dan moet je huilen huilen om mij en petite fleur dat is genoeg dan is het voorbij…

Zij noemen haar Anne Fleur, trotse ouders geven mooie namen. Anne Fleur heeft daar geen boodschap aan en stenigt zichzelf een weg naar haar eigen gelijk.…

Een Afrikaantje staat bibberend van de kou zonder een jasje mijn tuin mooi op te fleuren in zijn oranje truitje…

Fleur Agema is er ook nog! Elke Don Quichot heeft immers een Sancho Panza nodig.…

Door alle (terechte) commotie rondom het vreemdelingenbeleid van de PVV wordt vaak vergeten dat het PVV-lid Fleur Agema wel degelijk steekhoudende pleidooien in de Tweede Kamer houdt om een einde te maken aan allerlei wantoestanden in de zorg, zoals het drogeren, isoleren en vastbinden van patiënten.…

Ik wou dat ik een bloempje was, om de wereld op te fleuren. Om de ellende te vergeten, ik wil stralen van geluk...…

En toch geniet ik van fleur en kleur.…

En broos de roos voordat zij zich ontplooit en gaat fleuren en geuren. Een mooiere zons-opgang kan niet gebeuren. Het is alsof de wereld heel even stil blijft staan.....…

Ik weet niet of ik schrijven moet: mijn licht, mijn hel en schreiend bloed, of: tu es mon coeur du matin, Fleur de Blasin. De eerste, groene lentewind. Onopgeloste dissonant, onstoffelijk.…

Sluit me in jouw armen laat me niet meer alleen kom mijn hart verwarmen zoals je dat deed voorheen Wees voor mij als een zon kom mijn leven inkleuren wees als een krachtige bron die me altijd op kan fleuren Blijf maar dicht in mijn buurt laat je schaduw naast me staan wees het roer dat mij stuurt en laat me alsjeblieft nooit gaan…

Eieren, bruingevlekt in roomkleur summier even te zien, wonderlijk, het geeft deze mei fleur, ik tel er bijna tien.…

De wereld lijkt wel zwart wit Bestolen van al zijn mooie kleuren Zelfs de prachtigste melodieën Weten mij niet op te fleuren Het drijfzand trekt me dieper Zonlicht is plots verdwenen De duisternis treedt langzaam in En ik…..ik kan alleen nog wenen Ogen zo groen helder van kleur Kijken zo vaak in het verleden Denkend aan jou mijn allerliefste…

ik haal je zerk niet om jij rust in vrede maar spookt nog steeds in mijn gebeden woont in de stilte van mijn lijf woorden zijn er nooit gesproken tijdens jouw verblijf ik wilde graag de kleur en fine fleur van leven die jij aan anderen wel wist mee te geven zelfs in je afscheid is die afstand er gebleven maar in het beven…

Je huid fluweelt als abrikozen door druppels parelend gestreeld terwijl je ogen argelozen ik zie je met een frêle gebaar de regen van je wangen vegen waar koude vlagen rozig fleuren mijn adem stokt terwijl ik staar naar het blozen van de rozen die zich gelijk je lippen kleuren ik glimlach als ik je passeer omdat jouw zon me raken kon…

onweersluchten je cumulust zo torenhoog laat zelfs de snelle zwaluw vluchten angst scheert langs de regenboog je dondert stemmig lage tonen bliksemt de problemen weg de lentebui zal niets verschonen en hagel hoort niet wat ik zeg in het tikken op je vinger krijgt mijn zon de goede kleur je bent nog maar een beginner zoekend naar de fine-fleur…

Ons baby-zusje "Vlinder" is geboren en we noemen haar FLEUR.…

Door het dakvenster kiert de wind meldt zich fluitend het voorjaar een strijd hoorbaar in alle toonaarden tussen koel en mild Schuchter nog ontluikt zich de natuur ontkiemen zaden, openen knoppen de aarde verwarmt, wintervocht verdampt resten door lenteregen weggespoeld De lente waar vogels zich nestelen voorjaarsbloemen de omgeving fleuren…

roept de torenvalk grijze muizen vale ratten reppen zich de draaitrap af de klok slaat een vleermuis naar mijn ketel ik roer en roer tot het schuimt spat en spettert er zweeft een rode bus door mijn behang met een kwaakchauffeur de piepconducteur knipt het kaartje van glimworm fleur ik stap maar eens op in weinig woorden drama…

dubbel zoveel verdriet Je krijgt dan een andere kijk Maar vergeten doe je niet Een overvloed aan tranen Die als regen druipen over je gezicht Ik denk aan de momenten samen Aan de donkere maar ook degene in het licht Eric, mijn lieve schat Hoe heeft dit kunnen gebeuren Ik heb nog nooit zoveel tranen gehad Was jij er nu maar om mij op te fleuren…

Fuchsia klokjes klinken kleuren zwoele klanken om rood te fleuren ze schuifelen zacht mijn ogen toe ze stoeien nacht vol woel gedoe Amaryllis staat statig te pronken mij met haar roze bloem te lonken ze kriebelt lachend stijf op stand ze frunnikt spelend lijf haar hand maar ben ik dan een bij of vlieg ik soms naar honing druppels toe…

die ik deze nazomer zag je kleurt zon in zomerbruin, haar oogst is voelbaar op het zand waait nog groen in goudkleur langs het duin het blauw loopt vol met zachte herfsttinten geel dat zongerijpt een koele ode klinkt aan eerdere volheid in bezinken ik pluk nog niet laat warmte rijpen koester je schoonheid ogen en de fine fleur…

Een heel concert van Flëur, gegeven op 12.03.2012, staat op You Tube. Echt een aanrader.…

Bladeren spelen uit twijg ontwaakt schaduwen in niets ziende ogen lispelen een lied vol mededogen nu het beeld zich aan hun schaduw raakt Het groene kleed dat marmer siert geeft het doods grimas een lentekleur het koud witte lijf de valse fleur van bloeiend leven dat welig tiert Haar handen plukken het mossig bed krabbend als verdriet…

Ik volg jullie raad op, want anders fleur ik niet meer op. Liefde en zorg die heb ik gekregen, al was het maar voor heel even. Rust nu maar goed uit jullie beide, ik ben voor altijd aan jullie zijde. Met broers en zussen gaat alles goed, geen zorgen ze hebben goede moed. Niemand hoeft alleen te zijn, het doet te veel pijn.…

Il-y-a l'éclat des fleurs du printemps qui fleurissent: les petits narcisses faisant le tour d'un arbre ancien caressent les crocus jeunes et violets pendant que les tulipes blanches le long de l'allée vont en bouton. Anémone! Quelle perspective! Sincèrement, Antoine…

Zou het daarom zijn dat somtijds mensen klagen dat alles in ontdaan van flair en fleur en het leven lijkt verworden tot een sleur nu grenzen tussen dag en nacht vervagen? Maar waarom zouden we toch somber doen alsof er niets meer is om te verwachten?…

wie kent een liedjeszanger, troubadour zoals berton de fleur die met vier steentjes van heel ver verstild verdriet tot leven wekt en om kan vormen tot geluk zoals een echt jongleur hij zingt van vlindervleugels op het water van leven en van dood hij toont de winter in zijn ziel met steeds de zomer in zijn ogen de herfst soms in zijn…

ik greep lijnen, brak ze hoekte zo emoties de achtergrond werd niet te bont en vloeide uit in wit ik zag je ogen in gezicht rondde recht in kleur overlopend schilder ik humeur contrasterend in jouw fine fleur jij bent nu frank en vrij in de momenten dat lente warmte geeft, ik boog voor recht door zee nam golvend je soplesse mee…

roep ik hen van verre toe ja, verdikkeme wat fijn dat u het ons meldt dat is van de eerste bustehouder gedragen door mijn oude grotemoe mijn opa was directeur die snoeper fabriceerde fijne lingerie zij droeg derhalve een directoire en was ongevraagd zijn mannequin voor de notabele fine fleur dag en nacht stond ze voor hen klaar…